Vervolg naafbesturing bij fietsen.

In september 2000 is Eddy Eelman op de Haagse Hogeschool afgestudeerd op een naafbestuurde fiets. Giant zocht naar een nieuwe manier van fietsen. De volgende generatie van de Easy Rider. Han Goes, die in die tijd hoofd van de afdeling ontwikkeling bij Giant Europe was, zag ons idee van een naafbesturing wel zitten.
Er is eerst een stalen testmodel gemaakt, daarna hebben Eddy en Erwin een schaalmodel 1 : 5 gemaakt van het uiteindelijke model.

De fiets heeft een geheel gesloten aandrijving en achter en voor een éénzijdige wielophanging. Het achterwiel is afgeveerd.
Eddy heeft de fiets de naam "Nias" meegegeven.

Hiernaast het stalen testmodel van de Nias

Op de bovenste foto's en rechtsonder is Eddy,
Linksonder is André.

Mijn kleindochter heeft er veel op gefietst, ook vriendinnen van haar. Zij vonden het leuk fietsen.

Het is niet moeilijk, iedereen fiets er snel mee weg. Opstappen is makkelijk en bij stoplichten kun je blijven zitten, omdat je de voeten op de grond kunt zetten. De fietshouding is hetzelfde als bij de Tavara van Piet Tauber uit Alkmaar. Over de Tavara en Piet Tauber heb ik in een eerder artikel geschreven.

Hiernaast een tekening van Bauke Muntz die gemaakt is als praatplaat voor een overleg  met de ontwerpers van Giant in Lelystad.
De bovenste schets aan de rechterkant laat zien dat je eenvoudig met de voeten aan de grond kunt komen. Op de middelste schets aan de zijkant zie je hoe de lengte voor verschillende berijders kan worden ingesteld. Op de onderste schets de stuurbeweging van de handen die doorgegeven worden aan het bestuurbare voorwiel.

Op deze exploded vieuw zijn interessante details te zien. Door op de tekening te klikken wordt deze vergroot.
De meeste sportvliegtuigen hebben dezelfde kabel besturing als hier is toegepast. Het is wel zaak dat je de juiste kabels gebruikt die speciaal voor dit doel worden gemaakt.
Een collega fietsenbouwer heeft kabelsturing toegepast met verkeerd opgebouwde kabels en daar ontstond snel breuk in. Dus, wel opletten en de juiste uitvoering kabels gebruiken!!!

Hiernaast nog een keer de "Vrijheid". Ook bij deze driewieler is naafbesturing toegepast.
Let op de éénzijdige Z-Crank. Dit systeem werkt echt wij hebben het toegepast bij de DoubbleRider.
Bij de sandwich honingraat plaat zijn aan de binnenkant van de bochten strookjes van de huid weg gefreesd, waardoor de plaat gebogen kan worden. Op die plekken worden strookjes glasweefsel aangebracht met epoxy. Bij de productie van deze fiets zijn geen mallen nodig. Alle bochten zijn enkel gekromd.

De DoubbleRider met de twee éénzijdige cranks.
De ketting loopt door de framebuizen in het midden en zijn geheel beschermd tegen inwerking van vocht en vuil. Er is ook een uitvoering gemaakt met elektrische ondersteuning.
De twee cranks zijn 90 graden ten opzichte van elkaar verdraaid, zodat de trapkracht van beide personen nooit gelijktijdig op de ketting worden overgebracht. De cranks kunnen vervangen worden door een systeem met handaandrijving.
De stoelen kunnen eenvoudig op lengte ingesteld worden zonder gereedschap.

Het meisje met het blauwe jurkje is mijn kleindochter Kim. Zij is inmiddels 18 jaar.

Mijn zoon André is al jaren zwarte Piet bij het inhalen van Sinterklaas in Dronten en hij heeft meerdere jaren de DoubbleRider bij dit evenement gebruikt. Verschillende jaren daarvoor was hij de stunt Piet met zijn éénwieler.

Naafbesturing bij ligfietsen is blijkbaar hot!

De nieuwe wereld recordfiets Eiviestretto van Damjan Zabovnik met als berijder Francesco Russo heeft een naafbesturing.

De nieuwste lage carbon racer, het geheime wapen van Mike Burrows, heeft een naafbesturing.
Mike heeft voor ons het wiel gedemonteerd zodat we het binnenste, de eigenlijke naaf met besturing konden bekijken. Ik ga niet alles verklappen, maar de naaf wordt bediend met een stangetje dat binnen in de holle éénzijdige vork zit.
De ankerplaat met de remsegmenten van de trommelrem is geïntegreerd met de naaf. De bediening van de trommelrem loopt ook binnen door het frame. Als Mike de eerste wedstrijden gaat rijden met deze super lichte carbonracer bekijk hem goed, want er zijn nog meer innovaties in verwerkt. Wat je aan de buitenkant niet kunt zien is bijvoorbeeld de deelbare trapas. Deze is supersnel met een 5mm  inbussleutel te monteren en te demonteren. Mike kan hierdoor snel de aerodynamische, gegoten aluminium crank met kettingblad verwisselen. Hierdoor kan de overbreng verhouding snel aangepast worden aan het racecircuit.

Miles Kingsbury werkt aan een lage racer met naafbesturing. Mike Burrows en Miles werken echter totaal verschillend. Mike heeft geen computer en werkt meer als kunstenaar die zijn beelden boetseert. Miles werkt op een moderne manier met behulp van een computer en een 3D tekenprogramma (SolidWorks). De manier van werken van Miles spreekt mij meer aan. Als je samen wilt werken, of onderdelen wilt uitbesteden, of een bouwpakket wilt samenstellen heeft de manier van Miles de voorkeur. Dat is de toekomst. Degene die zich daar tegen verzet gaat het op de lange duur verliezen.

De lage racer van voren gezien. De crank is verlengd om het grote kettingblad te ondersteunen. Het kettingblad bestaat uit een aluminium ring met een lichte doch stijve sandwich schijf. Er wordt een enigszins bolvormige deksel op het geheel gemonteerd. Deze deksel sluit de verdieping in de voorkant af, zodat de voorkant van de racer een gesloten aerodynamische vorm krijgt.
Achterin is het inspectie/montage luikje te zien.
Het eindresultaat wordt een mooie cleane organische vorm. Voor een open tweewieler ook nog eens optimaal aerodynamisch, stijf en licht.

Voor onderdelen die grote krachten moeten verwerken en een optimale stijfheid moeten hebben, gebruikt Miles een hoogwaardige staalsoort. Hardsolderen heeft zijn voorkeur boven TIG lassen. Zie de crank van hiernaast.

Door de stuurhandels met remgrepen iets op en neer te bewegen wordt de naafbesturing bediend. Een uitgekiend en zeer simpel systeem met twee stangetjes.

Metalen onderdelen laat Miles vlak in de buurt lasersnijden. De werkwijze van Miles maakt het mogelijk om deze racer eenvoudig in productie te nemen. Alle fietsproducten van Kingsbury zijn geel. Naast uitmuntende ontwerpers en constructeurs hebben ze bij Kingsbury ook goed begrepen hoe je een sterk merk imago opbouwt.

Om nog lichter te kunnen bouwen met kunststof composieten zal de kleur geel moeten wijken voor een minder moeilijk dekkende kleur. Bij geel ontkom je haast niet aan meerdere lagen celcoat om een egaal uiterlijk te krijgen. Bij een witte celcoat is één laag meestal voldoende.

Op bezoek bij Miles Kingsbury in Engeland

Bram Smit en Miles Kingsbury hebben elkaar regelmatig gesproken tijdens de ROAM. Bram heeft altijd gewerkt als technicus bij de Omroep in Hilversum en Miles heeft een eigen bedrijf... Portaprompt ...dat voor dit soort bedrijven apparatuur maakt en verhuurd.
Toen Bram hoorde dat ik Miles wilde bezoeken, hebben we besloten om samen bij Miles op bezoek te gaan.


Afgelopen maandagmiddag heeft Miles ons afgehaald van het vliegveld Heathrow. Vandaar zijn we naar zijn bedrijf gereden. Wij zijn door de achteringang van het gebouw naar binnen gegaan en dan stap je direct het hobby domein van Miles binnen. De werkplaats met machines en een ongelooflijke hoeveelheid modellen fietsen, mallen, materialen, onderdelen. Ik dacht dat ik de meeste fietsen van Miles wel kende, maar zo'n 60 % van de modellen en experimenten waren voor mij totaal nieuw.

Ik ben naar Miles gegaan om hem uit te nodigen voor het geven van een lezing bij het Velomobiel Seminar in september 2012. Ik schaamde mij eigenlijk een beetje om te zeggen dat de tijd die staat voor het geven van een lezing een uur is. Gelukkig is Miles bereid om de meest interessante Velomobielen mee te brengen naar Dronten, zodat de Seminar deelnemers een paar dagen kunnen genieten van de creaties van Miles en zijn vader John Kingsbury.
Miles zelf is aanwezig tijdens het gehele Seminar om antwoorden te geven op vragen en het uitwisselen van ideeën.

In het donker zijn we naar het huis van Miles en zijn vrouw gereden. Daar hebben we genoten van een zeer uitgebreide maaltijd die door Miles zijn vrouw is gemaakt. Het huis is door Miles zelf ontworpen en gebouwd met hulp van zijn gezin (vrouw, twee zonen en een dochter) en enkele vrienden.

Na het eten zijn we met zijn vieren en één van de drie honden van hun, naar de enige Pub van het dorp geweest. Deze Pub heeft bestaansrecht omdat het landelijke gebied rondom dit typische Engelse dorp veel toeristen trekt.
De Pub is ook het ontmoetingscentrum van de inwoners van het dorp. Met nieuwjaar bijvoorbeeld komen de inwoners naar de Pub om elkaar een voorspoedig nieuwjaar te wensen.
Bij thuiskomst zijn we snel gaan slapen om de andere dag op tijd te kunnen starten met de autorit naar Mike Burrows, een rit van twee en half uur. Miles was zelf ook nog nooit bij Mike in de werkplaats geweest.

Dit was het uitzicht vanuit de keuken dat we 's morgens tijdens het ontbijt te zien kregen.

Ik heb de eerste nacht zeer slecht geslapen, niet omdat het bed niet goed was, maar omdat ik alle indrukken en gesprekken moest verwerken. De andere morgen tijdens het ontbijt hoorde ik dat Miles ook nauwelijks geslapen heeft, ook hij moest alle gesprekken en ideeën, die wij met elkaar uitgewisseld hebben, verwerken.

Wordt vervolgd.

Een doordacht ontwerp van Dick Verboom

Ik heb de folder van deze voorwiel aangedreven ligfiets al vaak bekeken. Ik vind dat Dick Verboom er in geslaagd is om een mooi uitgebalanceerd ontwerp te maken. Je kunt zien dat er over alle details is nagedacht.
Wat het meest opvalt, als je de fiets voor de eerste keer ziet, is de gevlochten rieten stoel. Deze stoel heeft een open structuur en zorgt voor een goed geventileerde rug.
De Quivite was een van de eerste ligfietsen in Nederland met een groot aangedreven voorwiel (26 inch). Het achterwiel is 28 inch. De hoge trapas ten opzichte van de zitting zorgt ervoor dat het frontaal oppervlak van de berijder klein blijft, waardoor het een snelle fiets is.
Na een telefoontje met Dick, hoorde ik dat het zwaartepunt wat te ver naar voren ligt, dit zal bij een volgende fiets aangepast worden.

Als je wilt fietsen met gewone schoenen, kun je de voetplaten van de foto in de SP pedalen klikken. De voetplaten zijn beveiligd met een hielsteun, zodat je voeten er niet af kunnen glippen. In de winter heb je met dit soort voetplaten en standaard schoenen minder last van koude voeten dan met SPD schoenen waar het metaal van het ingebouwde systeem, alle kou aan je voeten doorgeeft.

De dubbele tas met handgreep en reflexie strepen zit vlak achter de stoel en vangt daardoor weinig wind. De tas is snel af te nemen. De kettingrollen bij het balhoofd zijn goed afgeschermd. Het achterwiel is afgeveerd en heeft een trommelrem. De fiets is verder compleet uitgerust met spatborden, achteruitkijkspiegel, verlichting en een voorderailleur. Het enige wat ik mis is een standaard. De standaard op de foto is voor de tentoonstelling.

Human Powered Karts voor de Europese en de Wereld Jamboree.

In het artikel van 31 oktober op mijn blog stond een foto van het prototype van de Human Powered Kart (HPK). Op de bovenste foto enkele Karts die zover klaar waren dat ermee proefgereden kon worden. In de velgen van de twee fusee bestuurde voorwielen zijn trommelremmen aangebracht. In het artikel van 31 oktober is reeds uitgelegd hoe de constructie van deze kartwielen is.

Voor de Europese Jamboree is een serie van acht stuks gemaakt. Elke HPK is betaald door een sponsor. Op de onderste foto een rij van zeven stuks, compleet met stikkers van de sponsor. Nummer 1 staat niet op de foto die werd reeds gebruikt door de organisatie voor promotie doeleinden.
De HPK's zijn intensief gebruikt tijdens de Europese Jamboree en het jaar daarop tijdens de Wereld Jamboree. Er was een kort en zeer bochtig circuit aangelegd van hout met een afzetting van strobalen.
Niet alleen de jongere scouts hebben plezier beleefd aan de Karts, maar ook de begeleiders waren vaak te vinden in de Karts.

Ik zet de volgende vier dagen geen artikelen op mijn blog, omdat Bram Smit en ik op bezoek gaan bij Miles Kingsbury en bij Mike  Burrows.

Vouwbare ligfietsen met voorwiel aandrijving.

Ik kwam drie tekeningen in mijn archief tegen van vouwbare ligfietsen die nog niet eerder gepubliceerd zijn.

Met deze puzzel kan gefietst worden.

De aluminium Oké-ja buis zet techneuten altijd aan het fantaseren.

Tentkap voor Velomobielen (2)

Toen ik bij Ton ten Brinke op bezoek was om te overleggen, hoe te beginnen met het ontwikkelen van een tentkap voor Velomobielen, liet Ton mij de vlieger van de foto van hiernaast zien. Het bouwpakket van deze vlieger heeft Ton nog niet zo lang geleden meegebracht uit Bali. Het in elkaar zetten kost een beetje tijd, maar is goed te doen. De bootvlieger doet het echt.

De constructie bestaat uit doek, bamboe stokjes en sterk garen. De bamboe stokjes zijn met sjorringen van garen met elkaar verbonden. In een van mijn vorige artikelen over de Baidarka kayaks zijn de aluminium buizen van de frames (skeletten) op dezelfde manier met sjorringen verbonden.

Hier enkele details van de sjorringen en spandraden.
Een techniek die wij in het westen niet vaak meer toepassen, met uitzondering van Scouts. Bij de Scouts is het nog steeds een belangrijk onderdeel van hun opleiding.

Bij het maken van een geraamte voor een tentkap, als weerbescherming bij Velomobielen, zijn verbindingen met touw sjorringen bij uitstek geschikt voor zelfbouwers.

 Toen André en ik bij Giant in Taiwan waren, stond één van de gebouwen van Giant in de Bamboe steigers. Steigers van een meter of vijftien hoog. Wij vonden dit zo bijzonder, dat André er meerdere foto's van gemaakt heeft.

De verbindingen van deze steigers zijn gemaakt met sjorringen van staaldraad en op enkele plaatsen met touwsjorringen.
Wij hebben ons verbaasd over de stabiliteit van de steigers.

Hiernaast een zelfbouw Velomobielkap met kruislings gelijmde houten strippen bespannen met doorzichtig kunststof. Ook een methode die in aanmerking komt voor zelfbouwers.
Ik zou graag in contact komen met de bouwer van deze Velomobiel.

Kent iemand de bouwer?

Hiernaast de tekening van de Franse ontwerpers die ook de methode van de kruislingse houten latjes gebruiken als geraamte voor de stof bespanning. Ik ben nieuwsgierig hoever zij zijn in de realisatie van deze kap/stroomlijn. Om naar hun site te gaan klik......hier.