Velomobile Seminar 2012

Eerst resultaten boeken!

2012-02-16T07:34:00.001-08:00

Nu de site www.velomobileseminar.com in de lucht is en er steeds meer informatie op deze site komt te staan, is het mijn bedoeling om op mijn blog alleen nog artikelen te plaatsen als er daadwerkelijk vooruitgang geboekt wordt en resultaten te melden zijn.

Mijn rechterhand, Thibaut Salloignon is vorige week weer teruggegaan naar Frankrijk om in de werkplaats van zijn vader (meubelmaker) verder te werken aan de ontwikkeling van een houten bouwpakket voor o.a de rug aan rug velomobiel. Hij gaat in eerste instantie oefenen met het maken van verschillende houten schaalmodellen van velomobiel carrosserieën.

Met de resultaten hiervan gaan we naar Simon Davids van http://macboat.nl/ en Nico van Baar van http://www.van-baar.nl/ voor overleg en om uit te zoeken wat de realiteitszin en haalbaarheid van een houten bouwpakket voor een velomobiel is.

De boot van hiernaast is gebouwd met de houten strip methode. Momenteel de meest gebruikte en meest succesvolle methode voor de zelfbouwers van kano's en kajaks, met prachtige resultaten.
Simon Davids geeft tijdens het velomobiel Seminar een bouwdemonstratie.

Voor degene die de ontwikkeling van de Ouarttro van Miles Kingsbury wil volgen kan terecht op zijn nieuwe site http://www.kingcycle.co.uk De site is nog niet volledig gevuld, maar op de onderwerpen ...history....bike projects.....my blog.... staan interessante zaken. Miles geeft op het seminar een lezing en brengt enkele producten van zijn hand mee.

Een belangrijk onderwerp als vering/demping bij de wielophanging, voor een veiliger weggedrag van de velomobiel, is in goede handen bij Wim Schermer.

Wim is ook weer in onderhandeling met Schwalbe in Duitsland om te komen tot een goede 20 inch radiale velomobielband. De band die vorig jaar door Schwalbe hiervoor is ontwikkeld, voldeed niet aan de gestelde eisen.
Tot nu toe heb ik nog geen betere band op mijn GreenMachine gehad dan De F-Lite van Vredestein. Het zou goed zijn voor de velomobiel in het algemeen als Schwalbe de F-Lite weet te verslaan in kwaliteit.
Als er ook nog eens een oplossing gevonden kan worden om een tubeless fietsband snel te kunnen repareren bij lek rijden, zonder dat de band van het wiel afgenomen hoeft te worden, zou een van de vervelendste zaken bij fietsen opgelost zijn, maar dat zal voorlopig wel een droom blijven.

De werkgroep velomobiel verlichting onder leiding van Gert Beumer, Henk de Leeuw en Velomobiel.nl maakt vorderingen en hoopt op het seminar een universeel en goed werkend verlichting systeem te kunnen demonstreren en in productie te hebben.

Voor de ontwikkeling van een hydraulisch bediende trommelrem met een diameter van 90 mm zijn contacten met Harald Meckelburg uit Duitsland, David Wrath-Sharman uit Engeland, Flevobike en Pieter Hollebrandse.

Enkele van deze 90 mm aluminium trommels, met een Keronite slijtlaag aan de binnenkant, zijn gemonteerd op GreenMachines om praktijkervaring op te doen.

Zodra er vorderingen zijn zal ik deze op dit blog vermelden.

De komende 14 dagen zullen er echter geen nieuwe artikelen op mijn blog komen. Ik ga kijken op Curaçao wat daar de laatste 40 jaar verandert is. Wij hebben 3 jaar met het hele gezin op Curaçao gewoond. Onze jongste twee kinderen André en Janette zijn daar zelfs geboren. Toen ik in 1971 geslaagd was voor leraar was er in Nederland een overschot aan leraren en op de Antillen een gebrek aan leraren. Een mooie kans om eens buiten Nederland te kijken. Ik hoop dat ik nu net zo kan genieten van de tropen als toen.

Werkgroep Veiligheid

2012-02-11T11:30:00.000-08:00

Op zaterdag 4 februari is een eerste oriënterende bijeenkomst geweest van een groep velomobiel rijders met als doel om een werkgroep te vormen om meer inzicht te krijgen in de veiligheidsaspecten rondom de velomobiel.
Kees Rookus is de initiatiefnemer. Hij heeft mij om advies gevraagd en dat heeft geleid tot de eerste bijeenkomst.

Op de foto van links naar rechts:
Kees Rookus, Ton ten Brinke, Theo van de Broek, Paulus de Boer en Bram Smit. Niet op de foto Arjan Vrielink (haalt net koffie) en ikzelf heb de foto gemaakt.

Veiligheid is een gevoelig onderwerp en zal met beleid behandeld moeten worden. Bij het toenemen van het aantal velomobielen zal er een goed geïnformeerd aanspreekpunt moeten zijn.

Op het blog van Kees is meer informatie te vinden....zie....http://kees-rookus.blogspot.com/

Als je adviezen voor de werkgroep hebt, deze graag mailen naar de voorzitter Kees Rookus
e-mail: cap.rookus@gmail.com

Hydraulisch bediende trommelremmen.

2012-02-10T08:43:00.000-08:00

De fietsindustrie heeft de laatste tien jaar veel tijd gestoken in de ontwikkeling van de schijfrem. Een nadeel van de huidige schijfremmen voor het gebruik bij velomobielen is de gevoelige afstelling en de snelle slijtage van de remblokjes bij dagelijks gebruik.
Trommelremmen zijn beter geschikt voor het dagelijkse gebruik bij velomobielen. Maar er kan nog veel verbeterd worden aan de trommelrem.

Pieter Hollebrandse heeft Harald Meckelburg en mij enkele mails gestuurd naar aanleiding van het artikel over mogelijke verbeteringen bij trommelremmen. Pieter heeft in het verleden tekeningen gemaakt van een hydraulisch bediende trommelrem met de cilinder binnen in de trommel. Hij zou dit graag gerealiseerd zien bij zijn lage racer met de enkelzijdig voorpoot.
Op 28 januari hebben Pieter en ik elkaar ontmoet en er is afgesproken dat Pieter zich aansluit bij de werkgroep hydraulische bediende trommelremmen. Hij wil zich actief gaan inzetten bij de verbetering hiervan.

De tekening van hiernaast is van de 70 mm hydraulisch bediende rem van Harald, zoals deze momenteel in zijn Milan is ingebouwd. De ankerplaat is uit vol aluminium gefreesd en bevat twee cilinders zodat beide Sturmey Archer remsegmenten oplopend zijn en zichzelf bekrachtigen (let op...de tekening is niet compleet!)
In de nieuwe rem, waar Harald momenteel aan werkt, wordt de ervaring opgedaan met deze rem, verwerkt.

Hydraulische remhandel van Harald Meckelburg

Ondanks de verschillende nadelen van de huidige trommelremmen kiezen de meeste fabrikanten toch voor de trommelrem. De meest gebruikte trommelrem is de mechanisch bediende 70 mm van Sturmey Archer. Voor velomobielen die uitsluitend in het vlakke landschap van Nederland gebruikt worden voldoet deze rem redelijk. Voor gebruik in bergachtige gebieden is het verstandig om een grotere trommel diameter te gebruiken.

Britse onderzoekers printen vliegtuig

2012-02-06T06:53:00.000-08:00

Zo'n 18 jaar terug heb ik voor het eerst kennis gemaakt met rapid-prototyping bij TNO in Apeldoorn. Daar waren enkele mensen van Materialise uit België. Materialise is nu wereldwijd een van de belangrijkste spelers op dit gebied.
Naast het snel maken van prototypes in kunststoffen, zijn er tegenwoordig ook machines die op dezelfde manier metalen gereedschappen en metalen onderdelen produceren.
Op de site van de Duitse 3-d printer fabrikant EOS kwam ik het onderstaand vliegtuig tegen en vond op de super interessante site http://tweakers.net/archieven/ het onderstaande artikel. Dit artikel geeft goed weer wat 3-d printing voor de toekomst gaat betekenen.

Door Willem de Moor, zondag 31 juli 2011 17:09, views: 46.538

Onderzoekers aan de universiteit van Southhampton hebben een 3d-printer ingezet om een vliegtuig te produceren. Alle structurele onderdelen, zoals vleugels, romp en stuurelementen, werden met de printer geproduceerd.

Het kleine onbemande vliegtuig of uav heeft een spanwijdte van twee meter en werd zonder schroeven of andere bevestigingsmaterialen in elkaar gezet. Een 3d-printer, afkomstig van de Duitse fabrikant EOS, werd gebruikt om de vleugels, de romp en stuurvlakken te fabriceren. De uav, of unmanned aerial vehicle, heeft een spanwijdte van twee meter en een topsnelheid van 160 kilometer per uur. De kosten van de productie van uav's kan met de techniek drastisch verlaagd worden ten opzichte van traditionele fabricagetechnieken en ook de ontwerpen kunnen complexer zijn zonder invloed op de productie te hebben.

De onderzoekers van de Britse universiteit staan onder leiding van Andy Keane en Jim Scanlan, verbonden aan de Computational Engineering and Design Research-faculteit van Southhampton. Zij gebruikten een Eosint P730 printer die 3d-objecten uit polymeren kan maken met behulp van lasers. De lasers verhitten polymeer-poeder, waardoor dit smelt: zo wordt laagje voor laagje een driedimensionaal object gevormd. Deze vorm van rapid prototyping moet zeer robuuste resultaten leveren.

Het Southampton University Laser Sintered Aircraft- of Sulsa-project, maakt onderdeel uit van een onderzoeksprogramma naar de productie van uav's. In september start aan de universiteit een lesprogramma waarin studenten onbemande voertuigen leren te ontwerpen, te produceren en te besturen. Daarbij zullen de studenten aan zowel robotbestuurde vliegtuigen als land- en watervoertuigen werken.

Om een beeld te krijgen hoe rapid-tool production in metaal in zijn werk gaat zie de video ........ http://www.eos.info/fileadmin/user_upload/videos/film.php?movie=tooling_en

Hoeveel risico neem je als velomobiel rijder/rijdster?

2012-02-03T13:30:00.000-08:00

Vanmorgen zijn Hendrika en Thibaut vanuit Lelystad, met hun GreenMachines naar Flevobike in Dronten gereden. Halverwege hun rit was het licht gaan sneeuwen, maar ze zijn zonder problemen in Dronten aangekomen.
Gezien de hoeveelheid sneeuw die daarna gevallen is heb ik besloten om hen beide op te halen met de auto.
Toen ik met de auto uit de parkeerkelder reed zag ik pas hoe veel sneeuw er gevallen was. Op verschillende punten in Lelystad was er zelfs slecht door te komen. Gelukkig reed iedereen voorzichtig en hield goed afstand.
Op de grote weg naar Dronten werd niet harder gereden dan vijftig. Op sommige plekken was de sneeuw vast gereden en op sommige plekken was de sneeuw erg rul, best opletten dus.

Om ongeveer kwart over vijf reden we halverwege richting Lelystad en wat komt ons tot mijn stomme verbazing tegemoet, tussen de file auto's, een Quest. De eerste gedachte die bij mij opkwam, wie doet dat nu, wie neemt er zo veel risico? Ik zou het niet in mijn hoofd gehaald hebben, ondanks dat het is toegestaan, dan maar niet 365 dagen met de velomobiel.
Op het fietspad was al wel een sneeuwschuiver geweest, maar ik weet niet hoeveel sneeuw daar nog lag.

Morgenvroeg is er een Stamtafel Treffen bij Flevobike en het toeval wil dat het over veiligheid en impact bij velomobielen gaat. Net zo belangrijk, ..........hoe veilig voelt een velomobiel rijder/rijdster zich in zijn/haar velomobiel en hoeveel risico's neem je als velomobiel rijder/rijdster?

FietsVak 2012.

2012-02-01T11:28:00.001-08:00

Afgelopen maandag zijn we met vier man sterk naar de FietsVak in Amsterdam (RAI gebouw) geweest. We hebben de trein genomen. Voor de actieprijs van 7,50 EU voor een retourkaartje van Lelystad naar Amsterdam laten we de fiets staan.

Het belangrijkste van de beurs, voor mij althans, is het gesprek geweest met de commercieel directeur van Gazelle over de Friiik (nieuwe fiets met een gepatenteerd kettingschakel systeem). Ik heb de boodschap aan hem overgebracht dat er uit Duitsland belangstelling is om de Friiik als onderhoudsarme stadsfiets op de markt te brengen.
Verder hebben we van de ontwikkel manager van Gazelle nogmaals de toezegging gekregen dat er één dezer dagen een Friiik bij Flevobike wordt afgeleverd om uitgebreid te testen en binnenstebuiten te keren. Wij willen kijken hoe we het aandrijfsysteem, op termijn, kunnen inpassen in onze nieuwe ontwikkelingen.

Tijdens de rondgang op de beurs kreeg ik op een gegeven moment een vorm van "Frame Blindheid". De Taiwanezen en de Chinezen zijn er maar druk mee om ons in Europa van frames en onderdelen te voorzien. Een ding moet ik toegeven, de Nederlandse Fietsfabrikanten slagen er elk jaar weer in om de mooiste kleuren te bedenken.

Een opengewerkte velomobiel met een mooie striping, op een design standaard en een groot beeldscherm, waar een korte krachtige video de mogelijkheden van velomobielen laat zien, zou voor de FietsVak bezoekers van 2013 een aangename en interessante afwisseling kunnen zijn tussen al die fietsframes. Ik denk er sterk over om daar volgend jaar aanwezig te zijn met een velomobiel.

Foto Jan van Zelderen, Elekrische ondersteunde bakfiets van Urban Arrow

Ligfiets Stamtafel Treffen verplaatst!

2012-01-31T09:19:00.000-08:00

Aanstaande woensdagavond 1 februari (morgenavond dus) zou er normaliter een stamtafeltreffen zijn in "De Cantine" in Lelystad. Dit gaat niet door! Het treffen is verplaatst naar aanstaande zaterdagochtend 4 februari bij Flevobike in Dronten van half tien tot half twaalf.
Aanstaande zaterdag komen er in ieder geval 6 personen om over het thema veiligheid en impact bij velomobielen te praten.
Als je dit leest en interesse hebt om hierover mee te praten, ben je harte welkom, geef dan even een bericht naar jvrielink@scarlet.nl

Correctie op artikel evolutie velomobiel in Nederland

2012-01-30T11:51:00.000-08:00

In het artikel "Evolutie van de velomobiel in Nederland" van afgelopen dinsdag 24 januari is door mij een verkeerde conclusie weergegeven. Allert Jacobs wees mij daarop.
Ik heb geschreven dat Allert vermoedelijk uitgedaagd is door het afstudeerverslag van de WAW van Frederik van de Walle. Dat is dus niet het geval, omdat Frederik in 2000 zijn verslag heeft geschreven en Allert in september 1998 al twee schaalmodellen 1:5 heeft laten testen in de windtunnel van de TU in Delft. Het ene model was een kopie van de C-Alleweder en het andere model een nieuw lang model, dat later de naam Quest heeft gekregen.

Allert heeft van de testen in de windtunnel een verslag gemaakt. "Verslag windtunnelproeven met gestroomlijnde driewielers". Iedereen die geïnteresseerd is in de aerodynamica van velomobielen raad ik aan om dit aandachtig te lezen...zie..hier Het verslag is een perfecte aanvulling op de onderzoeken en testen die Wim Schermer en Jan Reus momenteel uitvoeren.

In september 1997, een jaar voordat Allert de schaalmodellen heeft laten testen, zijn de twee gestroomlijnde fietsen van Bram Moens getest in de windtunnel van het NLR. Opvallende constatering tijdens deze testen,........ de nieuwste fiets van Bram had wel een kleiner frontaal oppervlak dan het oude model, maar een minder goede Cw waarde. Dat betekent dat de uiteindelijke weerstand van deze beide gestroomlijnde fietsen niet veel van elkaar verschillen.
Bij het ontwerpen van de Quest heeft deze wetenschap een belangrijke rol gespeeld. Bij de Quest is gestreefd naar een zo gunstig mogelijke Cw waarde, terwijl er op het frontaal oppervlak minder is beknibbelt, ten gunste van voldoende bagage ruimte.

3D-printing voor thuisgebruik.

2012-01-26T13:23:00.000-08:00

Gisteren zijn Thibaut en ik naar RapidPro in Veldhoven geweest. RapidPro is een jaarlijks evenement van het snel maken van prototypes en het snel en efficiënt produceren van producten. Ook technieken als 3D-printing, scannen en digitaliseren, rapid tooling, vacuümvorm technieken, gieten en oppervlakte behandeling komen tijdens het evenement aan de orde.

Dit jaar was er speciale aandacht voor de mogelijkheden voor thuisgebruik. Door het goedkoper worden van de 3D-printers komt deze techniek nu ook binnen bereik van consumenten en zelfstandige ontwerpers. Er worden nu goedkope zelfbouwpakketten aangeboden van 3D-printers gebaseerd op open source technologie, maar er zijn ook goedkope kant-en-klare apparaten te koop voor thuisgebruik, professionele zzp-ers en kleine bedrijven. Het 3D-printen van onderdelen met deze printers gaat met een nauwkeurigheid van 15 micron en wanddiktes van 0,1 mm zijn haalbaar.

De huidige 3D-printers worden vooral toegepast in bedrijven die productenconcepten ontwikkelen en tijd willen besparen door het zelf maken van modellen. Gebruikers zijn o.a. actief in de medische industrie, lucht-en ruimtevaart, architectuur, machinebouw, maar ook in game-industrie, de filmindustrie en kunstenaars. Eigenlijk zijn de mogelijkheden onbeperkt en komen er voortdurend nieuwe applicatiegebieden bij.

Ook het holle schaalmodel van deze driewieler is in onderdelen geprint en daarna middels lijmen samengesteld.
Door het geheel in kleuren te spuiten ontstaat een realistisch beeld van een nieuw voertuig.
Dit schaalmodel zou ook prima in een mini-windtunnel getest kunnen worden om een beeld te krijgen van de luchtweerstand.

De 3D-printer van hiernaast wordt geleverd als bouwpakket, op basis van open source. zie: http://blog.ultimaker.com/

Maximum print afmeting 21 x 21 x 21 cm.
De producten uit de printer zijn van PLA of ABS kunststof.

Er zijn nog meer merken zelfbouw printers op de markt, de prijzen beginnen bij ongeveer 1000,- EU en gaan tot 2500,- EU

Ik ben in overleg met een leverancier van bouwpakketten voor Routers en met een leverancier van 3D-printers, om tijdens het Velomobile Seminar in september aanwezig te zijn voor het geven van demonstraties.

Evolutie van de velomobiel in Nederland

2012-01-24T11:56:00.000-08:00

Veel Alleweder zelfbouwers hebben diverse kleine aanpassingen en verbeteringen aan hun eigen velomobiel aangebracht.Veel van deze Alleweder rijders zullen wel eens gefantaseerd hebben over de ideale velomobiel. Mooie vormgeving, super aerodynamisch, heel licht en stil, van alle gemakken voorzien en zo goed als geen onderhoud. Helaas veel tegenstrijdige eisen.

Er zijn maar enkelen die de power hebben en het aandurven om rigoureus, een compleet nieuw model te maken. Toen Allert Jacobs begonnen is met de ontwikkeling van de C-Alleweder zijn er veel invloeden geweest van al zijn collega's bij Flevobike en is de C-Alleweder niet de compromisloze velomobiel geworden die Allert, volgens mij, in zijn hoofd had. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat de ontwerpstudie voor een driewielige gestroomlijnde ligfiets van Frederik van de Walle een uitdaging voor Allert is geweest om de compromisloze Quest te maken.

Het afstudeerrapport van Frederik en de realisatie van de WAW is een meesterstuk. Veel studenten die na 2000 bij Flevobike zijn afgestudeerd heb ik eerst het eindrapport van Frederik laten lezen als voorstudie. Frederik heeft voor een groot gedeelte zijn ervaring in kunststof verwerking opgedaan bij Harm Tempelman in Dronten, waar de body's voor de C-Alleweder gemaakt werden. Later zijn de rechten van de C-Alleweder van Flevobike overgenomen door Ligfietshop Tempelman en verkocht onder de naam Limit.

Allert en Ymte zijn er in geslaagd om van de snelle Quest een succes te maken. Met de Quest is een nieuwe episode in de velomobiel markt gestart.
Wat echter met de Alleweder is gebeurd, gebeurd nu met de Quest. De dagelijkse gebruikers gaan op zoek naar meer gebruiksvriendelijkheid. Enkele voorbeelden:..... instelbare stoel, spiegels, richtingaanwijzers, remlicht, instelbare koplamp, afdekken van de ketting, ventilerend kussen op de stoel, dakjes in verschillende uitvoering, betere remmen en er komt ongetwijfeld ook nog een betere in- en uitstap.
De vervelende bijkomstigheid van al deze toevoegingen is een hogere prijs en een groter gewicht.

Het programma van eisen, bij de ontwikkeling van de Versatile, is vanaf het begin afgestemd geweest op het gebruiksgemak. Het gevolg is een duurdere en zwaardere velomobiel. Bij de Versatile ging de vormgeving voor de aerodynamica en daardoor is er aan snelheid ingeboet.
Bij het ontwikkelen van nieuwe velomobielen voor een grotere doelgroep zal een uitgekiend compromis gekozen moeten worden op basis van de huidige ervaringen.

Voor meer beschouwingen over velomobielen heeft Jan Goddemaer interessante berichten op zijn blog geplaatst zie .....hier.

Fiets van het Jaar verkiezing 2012

2012-01-20T13:23:00.000-08:00

Tijdens de openingsceremonie van de FietsVAK op 29 januari in het Amsterdam RAI gebouw zal voor de 25ste maal de Fiets van het Jaar bekendgemaakt gaan worden.
Dit jaar is het voor de tweede keer dat er naast de Fiets van het Jaar ook een speciale prijs wordt uitgereikt voor de E-bike van het Jaar. Opvallend is dat in dit tweede jaar er al meer E-bike (25 stuks) inzendingen zijn dan fiets (17 stuks) inzendingen. En volgens de insiders gaat deze tendens zich voortzetten.

Het was de bedoeling dat tot de openingsceremonie geheim zou blijven wie van de drie genomineerde fietsen tot winnaar zou worden uitgeroepen.
Geheimhouden van dit soort zaken lukt tegenwoordig haast niet meer en daarom is nu reeds bekend wie de winnaar is geworden.

De Fiets van het Jaar is de Koga World Traveller geworden. Een fiets die prima geschikt zal zijn voor het maken van lange fietstochten, met goede onderdelen en voor een redelijke prijs te koop neem ik aan.
Wat ik mij afvraag,..... waarom is dit nu de Fiets van Jaar geworden? Wat heeft deze fiets wat andere World Traveller fietsen niet hebben? Dat blijken dan 29 inch wielen te zijn.

Om de Fiets van het Jaar verkiezing weer inhoud te geven raad ik de organisatie aan om er nog een derde categorie aan toe te voegen, namelijk de beste Schoolfiets van het Jaar. Er zullen dan wel eisen gesteld moeten worden om ook tot echte verbeteringen te komen.
Dat moet een fiets worden waar de verlichting ook na enkele jaren nog goed blijft werken. Waar de spatborden, bagagedragers en standaards het zwaardere schoolgebruik aankunnen. Wielen die het gewicht van een tweede persoon achterop verdragen kunnen. En een hufter-proof kettingkast die de aandrijving voor de levensduur van de fiets beschermt.

Als de Nederlandse Fietsindustrie in staat zou zijn om de meest verkochte fiets, de gewone gebruiksfiets, onderhoudsarm te maken, zou dat een zegen zijn voor alle dagelijkse fietsgebruikers.

Voortgang organisatie Velomobiel Seminar 2012

2012-01-19T11:11:00.000-08:00

Het e-mail verkeer over het Velomobile Seminar 2012 neemt stap voor stap toe. De site www.velomobileseminar.com is nu al te bereiken en er kan met de organisatie gecommuniceerd worden via het genoemde e-mail op deze site ......seminar@ligfiets.net Vanaf 31 januari is de site voorzien van meer informatie.

Boeg zelfbouw surfplank www.macsurf.nl

Alvast wat informatie:

De burgemeester van Dronten, Aat de Jonge, vindt het prachtig dat het 7e Seminar in Dronten plaats vindt. Hij heeft 6 september vanaf negen uur vrij gehouden en ziet het helemaal zitten om van de opening van het Seminar iets moois te maken.
Ook bij de provincie Flevoland is met enkele mensen gesproken en er is positief gereageerd. Zij zien het belang van de doorontwikkeling van een schone, gezonde en duurzame velomobiel als een belangrijk item. Er zijn verdere afspraken gemaakt om te kijken wat de provincie kan betekenen bij het op de kaart zetten van het Seminar.
Gisteren is Thibaut Salloignon uit Frankrijk weer bij ons in Lelystad gearriveerd om samen met Eva Navratil de jeugd trike volledig op tekening te zetten zodat er een bouwpakket van gemaakt kan worden.

Jonathan Richardson en Friend Wood proberen tijd vrij te maken om met hun eigenbouw velomobielen naar Cycle Vision te komen. Jonathan hoopt dat hij dan de wijzigingen bij zijn velomobiel klaar heeft.

Tijdens Cycle Vision gaan we met elkaar overleggen hoe Simon Davids van Macboat uit Medemblik, Jonathan en Friend tijdens het Velomobiel Seminar de verschillende houtbouw methodes gaan demonstreren.

Velomobiel van Jonathan Richardson

Bezoek aan Wim Schermer.

2012-01-16T21:17:00.000-08:00

Ik had mij al langer voorgenomen om een afspraak te maken met Wim. Afgelopen zondagmiddag na terugkomst van een fietstochtje rondom Lelystad ben ik gestart met de voorbereiding,.......... het lezen van zijn blog "Woude 6" Dat blog bevat momenteel op de kop af 232 artikelen. Het leest als een goed boek! Na een paar uur lezen wist ik zeker dat het maken van een afspraak totaal geen probleem zou zijn. Vlak na zes uur heb ik gebeld en om er geen gras over te laten groeien is een afspraak gemaakt voor de volgende avond. Zondagavond iets na twaalf uur had ik het hele blog gelezen en de vele foto's bekeken.

Het blog heeft mij zo nieuwsgierig gemaakt dat ik gistermiddag al vroeg vertrokken ben om nog voor onze afspraak, bij daglicht, een wandeling te maken door De Woude. Ik had mij voorgenomen om na de wandeling in het plaatselijke café wat te eten en dan keurig volgens afspraak bij Wim aan te bellen, maar iets na vijven was ik al binnen bij Woude 6 en vlak voor elf uur zat ik weer op de pont om naar huis te gaan.

Dit soort super interessante gesprekken moet ik eerst verwerken, voordat ik er weer op terug kom.
Wim heeft in ieder geval aangeven dat hij bereid is om een lezing te geven op het Velomobiel Seminar!

Wordt vervolgd.

Veiliger en beter weggedrag bij velomobielen.

2012-01-14T06:46:00.000-08:00

Het aantal reacties op het blog van Wim Schermer naar aanleiding van zijn artikelen over de experimenten met de achterveer/demper geven aan dat verbeteringen op dat gebied een hot item is. Er is hierbij vooral sprake van een veiliger en beter weggedrag.

Bij veel velomobielrijders is bekend dat de wielophanging en het veersysteem van de meeste velomobielen afstamt van de Flevobike Alleweder. Het veersysteem is bij deze velomobielen tot nu toe in principe niet verandert.

Waarom wij in 1993 bij de Alleweder gekozen hebben voor dat veersysteem zal ik uitleggen;
In 1992 hebben wij in opdracht van de PTT een speciale Post Trike ontwikkeld. Rob van Beek van de TU Delft is op dit project afgestudeerd.
De PTT wilde een onderhoudsvrije aandrijving. Wij waren wel bezig met een gesloten kettingkast systeem, maar dat was nog niet zover om het te kunnen toepassen bij de Post Trike.
Op de fietsbeurs in Groningen had ik een fiets van het Duitse merk Fendt gezien met cardan- aandrijving en vijf versnellingen. Deze fiets was achter afgeveerd met slanke en lichte veerpoten. Volgens mijn meting moest het systeem zonder enige aanpassing op een Flevobike en Trike gemonteerd kunnen worden en dat was ook zo.

Hier de testbike met de cardan-aandrijving en de slanke veerpoten. De cardan-aandrijving had al snel speling en is verder nooit meer door ons gebruikt en een cardan-aandrijving is ook nooit meer door ons geadviseerd.

Over de vering waren wij beter te spreken, deze werkten beter dan de veerpoten van de Puch-Maxi, die ik in de eerste Flevobikes toegepast heb. Je gelooft het bijna niet, maar de importeur van deze "Suspa" veren is ACP uit Dronten. Bij alle Alleweders is deze veerpoot voor de achtervering toegepast. En het inwendige van de Mac-Pherson voor veerpoten is precies gelijk aan het inwendige van achterveerpoot.

Een jaar of acht geleden heb wij bij Flevobike uitgebreide gesprekken gehad met enkele ontwikkelaars van Suspa uit Duitsland om tot beter gedempte veersystemen te komen voor toepassing bij velomobielen. Dat is toen niet gelukt omdat de aantallen voor Suspa te klein waren.
Maar dat het na bijna 19 jaar, tijd wordt om beter gedempte veersystemen toe te passen bij velomobielen, ben ik volledig met Wim eens.

Betrouwbare luchtvering die aan te passen is aan het gewicht van de belading zou ideaal zijn.
Het is wel zaak dat het systeem niet veel zwaarder en duurder wordt, velomobielen zijn al te zwaar en te duur! Verder moet een nieuw systeem minsten net zo lang meegaan als het huidige, want anders krijgen de fabrikanten/leveranciers veel klachten en hoge service kosten te verduren!
Helaas is de ervaring met betaalbare luchtvering bij dagelijks gebruik door weer en wind (denk aan pekel) tot nu toe niet positief genoeg om het als eerste montage toe te passen.
Ik hoop dat bij het Velomobiel Seminar vooruitgang te zien zal zijn op het gebied van remmen, vering, verlichting, productietechniek en prijsreductie.

Praktijkhandboek Kunststoffen.

2012-01-12T06:01:00.000-08:00

Het boek is bij bol.com op voorraad.

De meeste hobbyisten die wel eens met kunststoffen werken kennen de oudere uitgave van het "Praktijkhandboek Kunststoffen" De technologie schrijdt snel voort en de nieuwe geheel herziene vijfde druk is zoveel beter, dat ik iedere hobbyist aanraad om de oude uitgave te vervangen voor deze nieuwe uitgave.

Gisteren reageerde Jan Goddemaer op het artikel over de hout composiet speelplank. In het artikel wordt gesproken over de hout strip methode waarmee drie dimensionale vloeiende vormen gemaakt kunnen worden. Jan gaf aan dat er een veel eenvoudiger methode is, namelijk de stitch and tape-methode. In het boek hiernaast noemen ze het de rijg- en plakmethode. Jan heeft met deze methode een Mirror zeilboot gebouwd.
De jeugd velomobiel van Eva Navratil en de velomobiel van Friend Wood uit de UK hebben min of meer dezelfde methode toegepast.

Bij velomobielen is de neus een moeilijk te vormen onderdeel, zowel bij de hout strip methode als bij de rijg- en plakmethode. Nico van Baar heeft dat ook ondervonden bij de bouw van zijn houten Quest. In het gesprek met Eva, vorige week, gaf zij al aan dat ze een volgende keer de neus van schuim zou maken. Bij de aluminium Alleweders is niet voor niets een neus van kunststof toegepast. Bij de eigenbouw velomobielen van Friend Wood en Jonathan Richardson is zowel de neus als de achterkant van kunststof. Hierboven de Velomobiel van Friend Wood op zijn eigen terrein.

Het meest leerzame en meest uitgebreide boek dat ik ken op het gebied van hout composiet methodes, is van de Gougeon Brothers uit Canada. De eerste uitgave van hun boek heb ik gekocht in 1997. Een paar maanden geleden heb ik de vijfde uitgave gekocht, via Amazon.com. Dit boek heeft ook een belangrijke rol gespeeld voor Allert Jacobs bij het ontwerpen van zijn velomobielen.

Een boek met diepgang, mooie tekeningen, berekeningen, testen, foto's en voorbeelden.
De Gougeon Brothers zijn gestart met het bouwen van de DN ijzeilers eind jaren zestig. Inmiddels is het een kennisinstituut op gebied van hout epoxy toepassingen.

In de laatste mail van gisteravond schrijft Jan Goddemaer naar mij de volgende tekst:
Er lijkt toch een link te zijn tussen botenbouw en velomobielen... Bij jullie, in Friesland, is die interesse in boten niet zo verwonderlijk: water genoeg. Maar hier lijkt die link toch ook te bestaan (Gent, Vlaanderen).
Ik vind het in elk geval leuk dat er ook over het muurtje gekeken wordt, dat het gebruik van technieken uit andere toepassingen ernstig overwogen wordt.
Het seminarie belooft wel boeiend te worden op die manier.

New Wood huis

2012-01-10T06:14:00.000-08:00

Eerste praatschets van het te bouwen huis in Dronten

Dit artikel heeft weinig van doen met fietsen, maar het laat wel zien hoe dingen kunnen lopen.
Na 12 jaar les gegeven te hebben in het technisch onderwijs, wilde ik meer uitdaging en meer met de opgedane kennis in de windenergie gaan doen. Ik zag mogelijkheden om te starten met een advies bedrijf voor metaal en energie techniek.
Mijn vader die gepensioneerd was en als hobby in een te klein fietsenschuurtje eiken meubels maakte, wilde wel een grotere werkplaats.
Tijdens de kerstdagen in 1983 hebben we besloten om een groot dubbel huis te bouwen met 2 werkruimtes. Vanaf toen is elk vrij uurtje in de realisatie van ons plan gestoken. Een super leerzame periode. Het hele project hebben we in een recordtijd, volledig in eigen beheer uitgevoerd, van het ontwerp tot en met de verhuizing. Vijftien september 1984 was de verhuizing van Lelystad naar Dronten een feit.

Tijdens de bouw van ons eigen huis is bij mij de gedachte gerijpt dat huizen veel goedkoper, sneller en beter gebouwd zouden kunnen worden als men durft af te stappen van traditioneel bouwen.
Met als voorbeeld verschillende producten van het bedrijf New Wood, heb ik een nieuwe bouwwijze voor een compleet huis met werkplaats op papier uitgewerkt. Het bouwen van dit huis kan volledig door zelfbouwers gedaan worden met simpele handgereedschappen. Het gehele gebouw bestaat uit gebogen elementen van goed isolerend New Wood sandwich. Na de montage van de elementen tot compleet gebouw, wordt de buitenkant voorzien van een beschermende laag Ferro Cement. Met Ferro Cement worden o.a grote zeewaardige jachten gebouwd zie......hier.

Een New Wood element bestaat uit hout en polystyreen dat met een watervaste constructielijm tot een gebogen element wordt samengelijmd. De basis maat van elk element is gelijk aan de handelsafmeting van een triplex plaat 244cm x122cm (geen afval). De dikte van het samengestelde element is 10cm. Voor het lijmen van de gelaagde spanten is een simpele stalen mal nodig om allemaal gelijke spanten van de juiste kromming te krijgen. Nadat het polystyreen op de 3mm dikke triplex plaat is gelijmd worden er driehoekige sleuven uit het schuim gefreesd zodat de plaat met het schuim gebogen kan worden volgens de kromming van de spanten. In de spanten zijn gaten geboord waar houten pennen voor de helft ingelijmd worden voor het koppelen van de elementen in zijdelingse richting. Aan de kopse kanten worden houten profielen in gelijmd voor het koppelen in de boogrichting.

Hier een stukje van de boog met de bodem en de New Wood verbindingsmuur. Door de verbindingsmuur aan de voorkant en de achterkant en de bodem worden de bogen gekoppeld tot een geheel. Het systeem is zo gemaakt dat gekozen kan worden voor een aantal bogen naar keuze.
Nadat de elementen gekoppeld zijn tot boog, wordt aan de buitenkant een tweede laag triplex platen aangebracht op de manier zoals hiernaast te zien is. Op deze manier worden alle verbindingsnaden van de elementen afgedekt en wordt het een geheel.

Op alle buitenvlakken wordt fijn metaalgaas vast geniet. Dit gaas dient als wapening en voor de hechting van van het Ferro Cement. Ferro Cement is waterdicht en rot bestendig.
Dit gebouw is zo licht en stijf dat het als een boot kan varen, waarbij de dikke bodem meer dan voldoende drijfvermogen heeft voor het gehele bouwwerk.
Voor dit gebouw hoeft niet geheid te worden. Om te voorkomen dat het gebouw wegwaait wordt voor het gebouw een vijver gegraven. De grond uit de vijver wordt op het gebouw gebracht als gewicht en voor extra isolatie.

Grond is een uitstekend medium voor geluid, warmte en koude isolatie. Door te zorgen voor goede drainage, ook tussen de bogen in, kan het regenwater gefilterd afgevoerd worden naar de vijver. Op het dak kan in de 60 cm dikke grondlaag een tuin aangelegd worden. De bogen hebben totaal geen probleem met het gewicht van deze laag grond.
Tussen de verschillende boog ruimtes zijn de nodige doorgangen gemaakt.

Door voldoende overstek te maken aan de voorkant en achterkant van de bogen, kan gebruik gemaakt worden van passieve zonne-energie. De overstekken beschermen tevens de voor en achtergevels tegen weersinvloeden, waardoor het onderhoud tot een minimum beperkt kan blijven.

De kastruimtes zijn vast in gebouwd en ook van New Wood, net als de andere meubels. Voor de zichtkanten hiervan kan men kiezen voor een luxe houtsoort.

De houtkachel op de voorgrond is voldoende om dit huis te verwarmen. Deze houtkachel is uitgewerkt tot een werkstuk voor een lascursus. Het prototype van deze kachel heeft jaren dienst gedaan in de werkplaats van Flevobike en wordt nu nog steeds gebruikt door een neef van mij in zijn werkplaats.

In 1984 en de jaren daarna was er zoveel veranderd in de economische toestand in Nederland dat het niet verstandig zou zijn geweest om volledig in de windenergie te stappen en daarom ben ik tot 1986 volledig in het onderwijs gebleven. In '87 en '88 heb ik de uren in het onderwijs afgebouwd. In 1989 ben ik gestopt met het onderwijs geven en ben als zelfstandig ondernemer in de ligfietsen gegaan. Zodra je een eigen bedrijf hebt en dit wilt uitbouwen, is er geen tijd meer voor zaken als het New Wood huis. Het is dan ook helaas gebleven bij tekeningen, maar dat vind ik nog steeds jammer.

Eerste testen met de hout composiet speelplank.

2012-01-08T10:31:00.000-08:00

Hendrika aan het trainen op de speelplank

Gisteravond bij Harry van de Liende de eerste hout composiet speelplank opgehaald. De enkel gekromde plank is 155 cm lang, 30 cm breed en 4 cm dik. De plank is opgebouwd uit dunne triplex delen met een vulling van polystyreen schuim. Het geheel is in elkaar gelijmd met een watervaste constructie lijm. Het gewicht is 2,8 kg. De plank is zo stijf in alle richtingen, dat door het toepassen van dunner triplex, het gewicht omlaag gebracht kan worden met behoud van voldoende stijfheid. Het is de bedoeling dat dit systeem van hout composiet wordt toegepast bij zelfdragende chassis voor velomobielen. Het systeem kan zonder gebruikmaking van mallen met zogenaamde puzzel joints in elkaar gestoken en gelijmd worden.
Harry gaf aan dat het ook echt zo simpel gaat als dat we gedacht hadden.

Alvast een voorproefje van de drie dimensionale mogelijkheden die met dunne strookjes hout gemaakt kunnen worden. Met een beetje fantasie kun je hier ook een gedeelte van de kap voor een velomobiel in zien. Het geheel bespannen met een doorzichtige Oratex krimpfolie en je hebt een unieke doorzichtige kap.

Bij de houtstrip methode, zoals toegepast wordt door zelfbouwers van kano's en kajaks, sluiten de houten strips tegen elkaar aan en vormen zo een gesloten schil. Deze schil wordt aan de binnen- en buitenkant voorzien van een dunne glasweefsel laag met epoxy. Dit is voor de bescherming tegen weersinvloeden en extra sterkte en stijfheid. Zie het maar als een sandwich met hout als tussen materiaal. Voor een lager gewicht en een nog grotere stijfheid kan het glasweefsel vervangen worden door een koolstofweefsel. Dan ben je echter wel de mooie hout look, zoals bij de Quest van Nico van Baar, kwijt.
Voor een nog lager gewicht kunnen de houten strippen vervangen worden door strippen van schuim. De moderne schuimsoorten die tegenwoordig toegepast worden bij sandwich constructie zijn superlicht en toch ongelooflijk sterk.

Bij de bouwwijze met strips heb je geen tijdrovende en dure mallen nodig. Deze methode is bijzonder geschikt voor het samenstellen van bouwpakketten. Alle voorbereidende werkzaamheden worden door een ontwerp/ontwikkel team gedaan.
De zelfbouwer kan kiezen uit bouwtekeningen, een compleet bouwpakket of een bouwpakket met een ondersteunende bouwcursus.

Plywood jeugd velomobiel van Eva Navratil

2012-01-07T04:02:00.000-08:00

Afgelopen Cycle Vision reed Pieter Sijbrandy trots rond in de jeugd velomobiel die Eva voor hem gemaakt heeft. Dat zo'n prachtige velomobiel aanslaat bij de jeugd was te zien aan de constante schare van kinderen die achter Pieter aanliepen, in de hoop om er ook even in te mogen zitten.

Ik heb veel bezoekers horen zeggen,.. "die mooie houten jeugd velomobiel zou eigenlijk in productie moeten komen". Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De enige reële mogelijkheid, gezien de hoeveelheid handwerk, zou volgens mij een bouwpakket zijn. Er zijn ook best een paar handige vaders, moeders of opa's te vinden die daar het geld voor over hebben en die zo'n bouwpakket ook keurig in elkaar krijgen.
Met die gedachten heb ik vorig jaar juni Eva gebeld. Zij heeft Hendrika en mij uitgenodigd om te komen eten. Tijdens ons bezoek (zondag 3 juli) hoorden we dat de koop van een ander huis met een grote werkplaats in Swifterbant net rond was gekomen. Dat betekende simpelweg dat Eva en Allert toen wel andere dingen aan hun hoofd hadden dan de jeugd velomobiel.

Inmiddels wonen Eva en Allert alweer een flinke tijd in Swifterbant. De nieuwe betonvloer in de werkplaats, een tijdje een flinke kopzorg van Allert, is klaar. Hun dochter Johanna is op 5 december jongstleden geboren en vorige week stond bij hun huis in Lelystad het bordje "VERKOCHT".
Gisteravond zijn Hendrika en ik bij hen op kindervisite geweest. En natuurlijk is ook de jeugd velomobiel ter sprake gekomen. Eva zou het heel leuk vinden als er een bouwpakket van haar creatie tot stand zou komen.

Gistermiddag had ik al met Nico van Baar gesproken over het bouwpakket van de jeugd velomobiel. Nico runt samen met zijn vrouw de "Trappenmakerij van Baar". Trappenmakerij van Baar was een van de eerste ambachtelijke bedrijven in Nederland die toekomst zagen in de aanschaf van een grote computer gestuurde freesbank. Dit heeft zo goed uitgepakt dat Nico naast het runnen van de Trappenmakerij nu ook tijd kan vrijmaken voor hobby's. Nico wil helpen bij het ontwikkelen van het bouwpakket van de jeugd velomobiel.

Het is heel duidelijk dat het, zakelijk gezien, absoluut niet interessant is om hier tijd in te steken, maar als hobby is het een interessante uitdaging om te zien hoever wij komen en wie zich bij ons aansluit.
Wordt vervolgd.

Kennis gemaakt met Kees en Marian van Hattem.

2012-01-05T13:41:00.000-08:00

Ik heb op het blog van Kees de ontwikkeling en de organisatie van de Oliebollentocht 2011 gevolgd. Na de tocht heb ik alleen maar lof gehoord. Gistermorgen heb ik gebeld met Kees en gevraagd of ik 's middags langs kon komen om te horen hoe hij de organisatie zo perfect heeft rond gekregen. Ik was welkom.

Ik heb Ton ten Brinke gebeld en gevraagd of hij tijd en zin had om mee te gaan. Voor de lezers die Ton niet kennen:.... Ton was de motorrijder die bij het keerpunt van de afgelopen L.E.L (Lelystad-Enkhuizen-Lelystad) de velomobielen heeft omgedraaid voor de terugrit naar Lelystad.

Ton is 10 jaar secretaris van de NVHPV geweest. Hij heeft ligfietsen gebouwd, wedstrijden georganiseerd, samen met mij de technische dagen opgezet. Ton en ik hebben het infinitief genomen om ligfiets bedrijven over te halen om te starten met het verhuren van ligfietsen. Ik kan nog meer noemen, maar laat het hier even bij.

Als ik weer eens een wild idee had, was het eerste wat ik deed Ton vragen of hij mij wilde helpen. Ik heb nog nooit tevergeefs om hulp gevraagd. Ook nu weer met de organisatie van het Velomobiel Seminar heeft Ton direct ja gezegd.
Gistermiddag zijn Ton en ik om 12.00 uur vertrokken en om iets over 13.00 uur zaten we bij Kees achter de koffie. Kees had het ruim alleen, geen kleinkinderen die dag om op te passen en zijn vrouw Marian was nog niet thuis.

Marian met haar nieuwe Draailier

Wat mij direct opviel dat er verschillende dingen te zien waren die duiden op meerdere hobby's en werkzaamheden. Het blijkt dan, dat niet alleen Kees van alles doet, maar dat Marian daar zeker niet voor onder doet.
Het eerste kopje koffie was net op toen Marian thuis kwam.

Ik begrijp nu dat de organisatie van de oliebollentocht, met zo'n actief echtpaar, dat elkaar zo goed aanvult, moet leiden tot het succes wat het geworden is.
Wij hebben diverse goede tips gekregen en er is ons beloofd dat we ten alle tijde kunnen aankloppen voor advies en eventueel wat hulp.

Om half vijf zijn we weer vertrokken. Kees en Marian bedankt voor de leerzame en gezellige middag.

De site van het 7th internationale Velomobile Seminar is in de lucht.

2012-01-03T07:34:00.000-08:00

Een goed begin van 2012. De NVHPV heeft de site voor het 7th Velomobile Seminar in de lucht, zie...........hier.

Een klein stukje geschiedenis:
Om meer aandacht te krijgen voor de mogelijkheden die gestroomlijnde fietsen bieden boven de standaard fietsen, hebben Dr Chester Kyle en Jack Lambie in 1975 de eerste Human Powered Speed Championships georganiseerd. Dat is tevens de aanzet geweest tot het oprichten van de International Human Powered Verhicle Association (IHPVA). Het IHPVA heeft in 1981 het eerste internationale Human Powered Verhicle Scientific Symposium georganiseerd in Anaheim California (in Disneyland).

Inmiddels is de fietser met speciale aerodynamische record fietsen, maar nog steeds geheel op eigen kracht, doorgestoten in het bereik van de auto met sprintsnelheden van boven de 130 km/u en een gemiddelde snelheid van boven de 90 km/u gedurende een uur lang.

In maart 1993 is in Nederland (Universiteit Eindhoven) een belangrijke stap gezet door de organisatie van de "365 Dagen Fietsprijs" om de ontwikkelingen van gestroomlijnde fietsen meer in de richting van praktische bruikbaarheid te sturen.

In juli 1993 is het eerste Europese Velomobiel Seminar in Denemarken georganiseerd zie...hier....een interessant overzicht van de eerste vijf Europese Seminars.
Voor het zesde Seminar dat in 2009 in Kopenhagen is gehouden is ....hier....een link.

Nu anno 2012 zijn er diverse merken velomobielen te koop en dat zal gaan toenemen!

Mail wisseling met John Tetz over stroomlijn kappen van schuim.

2012-01-02T04:35:00.000-08:00

Door een velomobiel op te delen in een zelfdragend chassis en losse carrosserie delen, ontstaat er meer vrijheid in het toe te passen materiaal en zeker voor de carrosserie, omdat de dragende functie hiervan vervalt. Als voorbeeld zie ik de schaalmodellen van elektronisch bestuurde raceauto's.

Het zelfdragende chassis voor een velomobiel kan bestaan uit een stijve sandwich bodem met wielkasten en de nodige verstijvingen voor de bevestiging van de onderdelen.

Als de zelfdragende functie van de carrosserie vervalt kan ook een licht en stil schuimmateriaal voor de carrosserei toegepast worden, zoals John Tetz en Harald Winkler gebruikten voor hun fietsen.

Afgelopen week heb ik hierover contact gehad met John Tetz.
Voor de doorgewinterde zelfbouwers is het handwerk prima te doen, maar voor de gemiddelde hobbyist toch te veel gevraagd.

Voor een assemblage pakket is het leveren van geperste thermovorm schuimdelen, door de fabrikant, meer geschikt.

Als voorbeeld kan het bouwpakket van het velomobiel dakje van Flevobike genoemd worden. De werkzaamheden voor de zelfbouwer beperken zich dan tot het assembleren van de voorbewerkte onderdelen en het monteren op de velomobiel.
Met geperst thermovorm schuim zouden zeer lichte en stille, drie dimensionale carrosseriedelen gemaakt kunnen worden!

Aanstaande woensdagavond 4 januari is er weer een "Ligfiets Stamtafel Treffen" in De Cantine ( naast het Nieuwland Museum) in Lelystad. Je bent van harte welkom vanaf 19.00 uur

Quarttro deel 3 door Miles Kingsbury

2011-12-31T06:11:00.000-08:00

Miles heeft mij gevraagd om deel drie, van de ontwikkeling van zijn Ouarttro, op mijn blog te zetten.

De Quarttro was de enige vierwielige velomobiel tijdens de ROAM.
Miles heeft er absoluut geen spijt van dat hij gekozen heeft voor een vierwieler met voorwiel aandrijving. Ook de keus voor vier gelijke compacte 16 inch ( 349) wielen met twee reserve wielen is hem uitstekend bevallen.

Door tijdgebrek was er nauwelijks getest en moesten tijdens de rit, 3000 mijl dwars door Amerika, enkele kinderziektes bij de Quarttro verholpen worden.

Uitspraak van Miles waar ik veel waarde aan hecht:
"But I am very happy with my decision to go with a quad. After all, how many Reliant Robbins do you see on the roads these days?"
Wordt een vierwieler de velomobiel van de toekomst?

De ervaringen opgedaan tijdens de ROAM zullen in de eerst volgende Quarttro verwerkt worden. De ideeën zijn er, nu nog de tijd en de spirit om eraan te beginnen.

Hier de.....link ..... naar Quarttro deel 3 door Miles Kingsbury. Het is een pdf document met 21 bladzijden.

Iedereen een actief en gezond 2012 gewenst!

Composiet van hout en epoxy voor velomobielen.

2011-12-29T07:46:00.000-08:00

Ik kreeg vandaag een reactie op het artikel van zaterdag 26 november...... zie hieronder:

Ful heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Houten bladveren toegepast bij de velomobiel van J..." achtergelaten:

Een kunststof bladveer is ook een optie, bij de Corvette is hij zo geplaatst dat hij tevens fungeert als stabilisatorstang.
http://www.ls1howto.com/index.php?article=20

M.i. zijn houten voertuigen leuk als d.h.z.-hobby maar hebben geen toekomst omdat er ondertussen meer geschikte materialen zijn ivm gewicht, crashbestendigheid en duurzaamheid.

Dat neemt niet weg dat met hout mooie dingen gedaan zijn. Zo was de eerste aero/lichtgewicht raceauto in feite een kano. De wetenschappelijk benadering (aero-metingen in 1906 !) van de gebroeders Stanley was geniaal.

http://www.steamcar.net/stanley/fastest.pdf

Ten eerste wil ik Ful bedanken voor de reactie en de interessante links. Reacties op mijn blog zijn goed om het denkproces op gang te houden.
De belangrijkste zin van Ful, voor mij althans, is de onderstaande zin........
M.i. zijn houten voertuigen leuk als d.h.z.-hobby maar hebben geen toekomst omdat er ondertussen meer geschikte materialen zijn ivm gewicht, crashbestendigheid en duurzaamheid.

Momenteel zijn de productie aantallen van alle velomobiel fabrikanten, bij elkaar opgeteld, zo klein dat we kunnen spreken van een interessante hobby, veel meer is het helaas niet.
De vraag die mij bezig houdt.....hoe breng je de velomobiel van de huidige kleine aantallen met een hoge prijs naar grote aantallen met een acceptabele prijs voor een brede doelgroep?

In het verleden hebben we aardige resultaten geboekt met bouwpakketten voor ligfietsen. Als voorbeeld noem ik de FlevoRacer. In de Flevoracer passen 28 inch of 26inch wielen. Met de onderdelen van een oude racefiets en een zelfgemaakte of gekochte framekit kon men voor een klein bedrag zijn eigen ligfiets maken.
Belangrijke bijkomstigheid..... zelfbouwers zijn de beste ambassadeurs en komen met allerlei handige tips en betere oplossingen. De zelfredzaamheid van de zelfbouwer moet niet vergeten worden in een markt waar de reparatiesteunpunten nog niet zo dik gezaaid zijn.

Binnen de ligfietsbranche is heel veel kennis en kunde aanwezig. Daarom ben ik gestart met een werkgroep van specialisten. Met als doel het ontwikkelen van een assemblagepakket voor velomobielen naar voorbeeld van IKEA producten. Producten van IKEA kunnen met simpele gereedschappen in elkaar gezet worden en de markt voor deze producten wordt steeds groter.Het zou best kunnen dat voor het zelfdragende chassis van het bouwpakket een composiet met hout als beste uit de bus komt.

Hier een aardig voorbeeld van een zelfbouwer (afstudeerproject) die een moderne sportauto heeft gemaakt van hout, zie sportauto

Geventileerde zitting en kettingschakel systemen.

2011-12-27T08:40:00.000-08:00

Bauke Muntz stuurde mij afgelopen week enkele foto's en tekeningen.
Hiernaast de schets van een zitting met ventilatie sleuven. De zitting samen met de bagage punt vormen een zelfdragende stoel.
De zitting kan ook gebruikt worden zonder de bagagepunt, deze wordt dan in een aluminium frame geklikt.
Voor de zitting zijn vacuüm mallen gemaakt.

De vacuüm gevormde zitting van ABS materiaal met het ventilatie systeem. De zitting is gemonteerd op een Amigo en kan traploos verschoven worden over de framebuis.

Het derailleursysteem van de Sherpa is een ontwikkelingsproject van Bauke Muntz, Harry van de Liende en Pieter de Jong.
Het bijzondere van dit detailleursysteem is dat ook geschakeld kan worden als teruggetrapt wordt. Het gehele systeem bevind zich binnen het frame, maar kan eenvoudig bereikt worden door een zijpaneel te demonteren.
De stoel kan traploos over het frame verschoven worden. Onder de stoel is de handel te zien waarmee deze los of vastgezet kan worden.

Links nog een tekening van Bauke. Voor liefhebbers van techniek om te bestuderen.
Bij dit schakelsysteem kan ook geschakeld worden als achteruit getrapt wordt.

Bauke heeft een prototype van dit systeem gemaakt. Hij heeft het opgesteld op de werkbank en met de hand aangedreven. Het is er helaas niet van gekomen om het op een fiets te monteren.

Gebruiksaanwijzing mini-windtunnel

2011-12-25T01:11:00.000-08:00

Maken van het meetsysteem voor de mini-windtunnel:

Koop een electronische huishoudweegschaal (bijv. van Blokker). Als je een niet-aerodynamische kubus van 4 cm in de windtunnel zou testen dan is de meetkracht ongeveer 120 tot 150 gram. Een goede aerodynamische vorm komt op ongeveer 10 gram. Kies dus een weegschaal die in grammen kan meten. Het maximale weegvermogen van de weegschaal moet niet te groot zijn omdat je anders niet zo nauwkeurig kunt meten. Hoe kleiner de weegschaal des te nauwkeuriger er kan worden gemeten.
Schroef de weegschaal open en haal het balansje er uit (dit is een aluminium staafje met draadjes er aan).
Zet het balansje rechtop en bevestig het in de weegschaal met behulp van een kunstof of aluminium blokje.
Bevestig aan het balansje een rond staafje of buisje (diameter 4 à 5 mm) waarop je je testmodel kunt plaatsen. Doe dat zodanig dat je testmodel middenin de luchtstroom komt te zitten.
Klaar is je mini krachtmeter.
Als je de hele weegschaal 90 graden draait kun je ook dwarskrachten meten.

Aansluiten en bedienen windtunnel:

Draaischakelaar op nul zetten.
Accu (12V) aansluiten en wachten tot de motor drie piepjes heeft gegeven. Daarna is de motor klaar voor gebruik. (Blijft de motor geluid maken dan staat de schakelaar niet op “0”. Verwijder dan een accuklem, draai schakelaar op “0” en sluit we accu weer aan.)
Wegens het grote vermogen de motor niet langer dan max. 2 minuten voluit laten draaien. Op half vermogen mag de motor wel langer achtereen draaien.
Bij bepaalde toerentallen gaat de motor trillen; dat is aan de buitenkant van de wintunnel goed te voelen. In dat geval moet het toerental of hoger of lager worden gekozen zodat je buiten het gebied van de trilling komt.
Vreemde toerentallen vermijden, niet in trilling laten draaien
De windtunnel is geen speelgoed. Gooi geen papiertjes etc in de propellor! Deze draait met 48000 toeren per minuut en kan dan expoderen!
Kom niet met je vingers aan metalen delen van de accu of de accuklemmen.
Accu-lader aansluiten: Omdat de motor nogal wat vermogen vraagt (bij een stroomsterkte van wel 50 Ampère) kan de accu na een half uur gebruik wel ongeveer leeg zijn. Het kan handig zijn om dan tijdens de windtunneltest een acculader aan te sluiten. In dat geval........................ EERST DE MOTOR VAN DE WINDTUNNEL OP DE ACCU AANSLUITEN!

Voorgeschreven afmetingen van windtunnelmodel ligfiets:

Voorgeschreven Breedte = 71 mm en de voorgeschreven Hoogte = 85 mm.
De Lengte mag liggen tussen 220 en 250 mm
Om een eerlijke vergelijking tussen de modellen te kunnen maken is het belangrijk dat deze afmetingen precies worden aangehouden. Deze afmetingen komen overeen met modelschaal van 1:11.

Verloop van de wedstrijd:

Deelnemende scholen krijgen een windtunneltje in bruikleen. Elke school zorgt zelf voor een 12V accu en voor het maken van een meetsysteem van een weegschaal.
Binnen elke school gaan verschillende teams een nieuw model ligfiets ontwikkelen. Elke school stuurt zijn beste model in naar NLR.
NLR/DNW gaat de inzendingen in een windtunnel testen zodat het beste aerodynamische model kan worden vastgesteld. Het model wordt zowel aan de voorkant als aan de zijkant getest. Flevobike zal de vorm van de modellen beoordelen.
Het winnende team krijgt een excursie bij NLR en DNW. Deze excursie zal medio 2012 plaatsvinden. Vervolgens is er dan een excursie naar Flevobike.

Bouw je eigen windtunnelmodel:

Op deze (Franse) site kun je zien hoe je een model van een ligfiets kunt bouwen:

http://envelomobile.wordpress.com/2009/05/04/maquette-de-quest-dans-la-soufflerie-de-l-iut-de-cachan/

Op deze site staat nog meer over ligfietsen.

Test je eigen windtunnelmodel:
Op deze (Franse) site kun je zien hoe een model van een ligfiets wordt getest.
http://aerodyne-cachan.blogspot.com/2009/04/maquette-de-velomobile-dans-la.html
Hierbij is de luchtstroming rond het model zichtbaar gemaakt met dunne rookslierten. De luchtstroming kun je ook zichtbaar maken met een wollen draadje van ongeveer 8 cm lengte, dat je aan een ijzeren staafje bij je windtunnelmodel in de luchtstroming kunt houden. Om verstoring van de luchtstroming (=turbulentie) goed zichtbaar te maken kun je als testje bijvoorbeeld eens een kubusvormig blokje testen. Het wollen draadje zal rond de kubus dan flink heen en weer gaan wapperen.

De windsnelheid rond het model is voor deze proef niet belangrijk. Het gaat er om welk model de minste luchtweerstand heeft (gemeten in grammen).

Hier een interessante....video ...van wedstrijden met luchtvaart schaalmodellen van het NLR.

Mini Windtunnels van het NLR voor het Leonardo onderwijs.

2011-12-23T02:20:00.000-08:00

Op 23 september 2011 is bij Flevonice in de gemeente Dronten de aftrap gegeven voor de onderzoeksopdracht...... "Ontwerp een omhulsel voor een ligfiets met een zo laag mogelijke luchtweerstand".
Het is een opdracht voor het voortgezet Leonardo onderwijs in Nederland.
Het NLR stelt 5 tafelmodellen windtunnels in bruikleen aan de scholen, om te bepalen wat het beste aerodynamische ontwerp is. Het gaat hier om 3D schaalmodellen 1 : 11.

Flevobike is gevraagd om de criteria voor de ontwerpen op te stellen en zal mede met het NLR de schaalmodellen beoordelen.
Het Leonardo college uit Dronten (zie....hier.) is één van de vijf deelnemende colleges.

Het zou heel leuk zijn als tijdens het Velomobiel Seminar in september 2012 de burgemeester van Dronten, Aat de Jonge, de winnaar van deze onderzoeksopdracht bekend wil maken. Aat de Jonge is niet voor niets ambassadeur van dit project.

Ik heb gisteren met Jan van Werven van het NLR gesproken en die zei dat Aat de Jonge met oprechte belangstelling heeft staan kijken tijdens zijn demonstratie met de mini windtunnel op de Leonardodag.
Dat is ook eigenlijk niet zo verwonderlijk, als je bedenkt dat de nieuwe burgemeester van Dronten op zijn eerste werkdag op een bijzondere manier het gemeentehuis van Dronten binnen kwam.
Aat de Jonge had samen met zijn vrouw een ligfiets gehuurd en daarmee reden zij het gemeentehuis van Dronten binnen.
Aat de Jonge is inmiddels ook voorzitter van het district Flevoland van Veilig Verkeer Nederland (VVN).
In de krant van 25 jaar Provincie Flevoland, van woensdag 23 november, vraagt Aat de Jonge om steun van mensen die de handen uit de mouwen willen steken om het verkeer in Nederland veiliger te maken.
Ik ga in ieder geval met Aat de Jonge overleggen hoe wij elkaar kunnen versterken om onze doelstellingen te verwezenlijken.

Windtunnel testen bij het NLR.

2011-12-21T08:08:00.000-08:00

Gisteravond bij het bezoek aan Kees van de Wetering kwam ik erachter dat Kees bij het http://www.nlr.nl/ (Nationaal Lucht- en Ruimtevaartlaboratorium) in Marknesse werkt. Deze wetenschap was aanleiding om uitgebreid in gesprek te komen over het NLR, de werkzaamheden van Kees daar en de wederzijdse kennissen binnen het NLR.

Voordat we bij de wederzijdse kennissen binnen het NLR belanden, eerst een stukje voorgeschiedenis;
Naar aanleiding van de 365 dagen Fietsprijs in 1993 heb ik in 1994 samen met Louis van den Reek (apotheker in Breda) een werkgroep opgericht om het werelduurrecord met een gestroomlijnde ligfiets te verbeteren.
Na een aantal oriënterende gesprekken met diverse mensen zijn we voor de eerste keer met de werkgroep bij elkaar gekomen op vrijdag 24 juni bij Louis thuis in Breda.
De groep bestond toen uit:
Guus van den Beek, Bert Hoge, Bram Moens, Marc Wismans, Louis van den Reek en ikzelf.
In deze vergadering is besloten om als eerste een poging te doen om met een open ligfiets met staartpunt het toenmalige wereld record van Tony Rominger, van ruim 55,3 km/u, te verbeteren.
In het najaar van 1994 zijn we met een flink team, naar de prachtige houten baan in Bordeaux afgereisd. Het resultaat was een nieuw wereldrecord APV (Arm Powered Verhicle) van Derk Thijs met zijn arm aangedreven ligfiets.

Om serieus het werelduurrecord fietsen aan te vallen heb je een atleet nodig van het kaliber Tony Rominger of een Chris Boardman (56,375 km/u huidige record).

In het blad "Fiets" is een oproep gedaan naar toppers uit de Nederlandse wielersport. Op 14, 20 en 21 januari in 1995 zijn de fietsprestaties van een achttal kandidaten gemeten op de Haagse academie voor lichamelijke opvoeding (Halo). Adrie van Diemen heeft de testen afgenomen.
Van de acht kandidaten had Jaap ten Kortenaar (3e bij het NK tijdrijden in 1994) het hoogste specifieke vermogen, zowel gerekend naar lichaamsgewicht, als naar lichaamsoppervlakte (bepalende factor wat betreft luchtweerstand). Ten Kortenaar scoorde 5% beter dan Jos Wolfkamp (2e bij het NK in 1994) en 10% beter dan Mario Gutte (1e bij het NK in 1994).

Op verzoek van Bram had Leo Veldhuis van de TU Delft zich inmiddels aangesloten bij de "Werelduurrecord Werkgroep". Leo heeft Bram en Derk Thijs geadviseerd bij de bouw van de nieuwe gestroomlijnde ligfiets.
Om achter de aerodynamische eigenschappen van deze nieuwe stroomlijn te komen zou deze vergeleken moeten worden met het vorige model.

In Nederland is maar één mogelijkheid om dit te doen en dat is in de windtunnel van het NLR in Marknesse.

Ik wist dat Joop Gooden, in die tijd Flevobike rijder, bij het NLR werkte. Joop heeft mij in contact gebracht met diverse van zijn collega's bij het windtunnelteam DNW (Duits-Nederlandse Windtunnel). Na veel lobbyen en overleg is het uiteindelijk gelukt om twee dagen gebruik te mogen maken van de windtunnel onder leiding van Leo Veldhuis. Of het zo moest zijn,.... Leo is afgestudeerd bij DNW onder leiding van Joop Gooden.

Wat de reden is weet ik nog steeds niet, maar Bram Moens wilde na de twee dagen testen de uitkomsten niet delen met de werkgroep. Guus van de Beek zou in het blad "Fiets" een uitgebreide reportage maken, maar zonder gegevens heeft dat geen enkele zin.
Jammer, maar vanaf dat moment zijn de werkzaamheden van de "Werelduurrecord Werkgroep" gestopt en in de WW gegaan.

Hier nog een......video van " Klokhuis" waar ook de recordfiets van Bram in voorkomt.

Bestickeren van velomobielen

2011-12-19T02:34:00.000-08:00

De Alleweder op de bovenste foto is de eerste Alleweder van Allert Jacobs. Dat was ook de eerste Alleweder die voorzien is van een bescheiden bestickering.

Al snel daarna is Theo van Andel begonnen om Alleweders te voorzien van Mondriaan motieven. Dit is een makkelijk uit te voeren bestickering die wel opvalt en kleurrijk is.
Als de patronen ingewikkelder worden, zoals bijvoorbeeld het grafiek van M.C. Escher op de Quest van Paules komt er meer bij kijken.

Tijdens de Spezi in 2010 heb ik met Hans van der Waal, velomobiel rijder en eigenaar van het zeefdruk bedrijf http://www.vanderwaal.nl/ , gesproken over de mogelijkheden voor het bestickeren van velomobielen ter gelegenheid van het Velomobiel Seminar 2012. Hans wil daar graag aan meewerken.

Velomobielen vallen van zichzelf al op en lenen zich daardoor bij uitstek, om door middel van bestickering te communiceren.
Ik kan me voorstellen dat studenten van kunstacademies er een uitdaging in zien om voor deze drie dimensionale oppervlakten verrassende ontwerpen te maken.

Als er iemand is die dit leest en die goede contacten heeft met een docent van een kunstacademie, die dit zou willen oppakken, zou ik dat graag willen horen.

Ik zou ook graag foto's willen hebben van alle velomobielen die reeds voorzien zijn van bestickering, airbrush of beschildering, om tijdens het Velomobiel Seminar 2012 tentoon te stellen.

Morgenavond ga ik bij Kees van de Wetering op bezoek om te horen wat er allemaal komt kijken om een bestickering te maken zoals bij de Quest van Paules.

Hieronder enkele voorbeelden op een vlakke ondergrond. Het bestickeren van een 3 D gekromd vlak is heel wat ingewikkelder.

Ode aan de geestelijke vader van de Alleweder.... Bart Verhees!

2011-12-16T23:59:00.000-08:00

Ik wist dat ergens in het archief van Flevobike alle originele potlood schetsen/tekeningen van het tweede ontwerp van de Alleweder van Bart Verhees moesten liggen. Ik heb ze gevonden!... Een lust om hier nog eens uitgebreid naar te kijken. Het zijn schetsen die voor iedereen te begrijpen zijn. Alle onderdelen die Bart getekend heeft zijn met eenvoudige handgereedschappen te maken. Het denkniveau achter het ontwerp van Bart is van een uitzonderlijk hoog niveau.

Het gaat hier om dertig tekeningen, gemaakt op tekenpapier formaat A2. Als er iemand is die beschikt of kan beschikken over een goede A2 scanner en bereid is om deze dertig tekeningen in te scannen, dan kom ik graag de tekeningen brengen. Het zou leuk zijn dat iedereen die dat wil de tekeningen kan downloaden.

Om een Alleweder te maken met het systeem van Bart heb je geen dure machines nodig, maar eenvoudige handgereedschappen die de meeste hobbyisten al thuis hebben.

Het systeem leent zich ook perfect om volledig werkende velomobielen op schaal te maken.

Maar ook om bijvoorbeeld, op ware grootte, een hoogwaardige geveerde aanhanger te maken voor twee kinderen met ook nog voldoende ruimte voor de boodschappen. Johan de Groot heeft dat laten zien.

Hier de onderdelen van de stoel. Om deze stoel te maken heb je genoeg aan een plaatschaartje, handboormachine en een popnageltang.

De aluminiumplaat die hiervoor gebruikt wordt is 0,8 mm dik en van het halfharde type Al Mg Si1. Deze kwaliteit heeft iedere metaalhandel op voorraad. Het is goed oxide bestendig.

Om geen mallen te hoeven gebruiken bij het vormen van haakse opstaande randen, knipt Bart driehoekjes uit de plaat. De overblijvende lippen kunnen met de hand of met een tang met platte bekken worden omgezet. Let op.... voordat de driehoekjes uitgeknipt worden eerst een klein gaatje boren van 2 of 3 mm in de scherpe hoek van de driehoekjes. Dit voorkomt het inscheuren van de plaat als het belast wordt.
Deze stoel geeft ook zijdelingse steun. De stoel is niet instelbaar, maar onderdeel van de gehele constructie. Hierdoor kan deze stoel zeer licht uitgevoerd worden. Alles wat instelbaar uitgevoerd wordt, zal zwaarder worden!

Hiernaast de veerpoot van de Mac-Pherson voorwiel ophanging. Bart heeft verschillende functies geïntegreerd. Door de vierkante vorm hoeven diverse onderdelen niet geborgd te worden tegen verdraaiing.

De ronde assen zijn gemaakt van zogenaamd zilverstaal. Zilverstaal heeft een hoge treksterkte, is hardbaar en heeft de nauwkeurigheid van een h8 passing. Het veersysteem steunt af op de doorgestoken as van de naaf.

Bart maakte de wielnaven en de mechanische schijfremmen ook zelf (zonder draaibank). Alles was simpel te monteren en te demonteren zonder ingewikkeld gereedschap. Alle kritische onderdelen zijn doorgerekend. Bart is een meester in het doorrekenen van mechanische constructies. In de tijd dat hij de Alleweder ontwikkeld heeft beschikte hij niet over een computer of rekenprogramma's.

Hier de rvs veerpoot met de naaf en de mechanisch bediende schijfrem, zoals wij die gemaakt hebben voor de eerste serie van 25 Alleweder bouwpakketten.
Voor ons was het makkelijker om gebruik te maken van de bestaande naven met een dubbelhoekcontact lager die wij ook gebruikten bij de éénzijdig gemonteerde wielen van de Flevotrike.

De voet aan de onderkant van de veerpoot hebben wij gelast, omdat dat voor ons tijdwinst opleverde. Bij de zelfbouwers (hobby) wordt de tijd niet doorgerekend in de eindprijs. Voor zelfbouwers is de constructie die Bart gebruikt heeft minstens zo goed en zeker niet zwaarder.

Na de eerste 25 bouwpakketten, zijn we overgestapt naar een andere veerpoot met een trommelremnaaf. De veerpoten die nu door Velomobiel.nl gebruikt worden en aan andere fabrikanten geleverd worden verschillen niet zoveel van het laatste model.

Hiernaast de onderdelen van het schaalmodel die door Titus van den Brink gemaakt zijn. Het papierdunne aluminium dat Titus hiervoor gebruikt heeft, kreeg hij gratis van een kranten drukkerij. Het zijn offset platen die dagelijks in grote hoeveelheden bij drukkerijen gebruikt worden. Titus van den Brink heeft in 1992 en 1993 Flevobike geholpen bij de ontwikkeling van het Alleweder bouwpakket.

Het grappige is dat Jan Reus ook deze offset platen gebruikt bij een van zijn hobby's, het bouwen van grote schaalmodellen van vliegtuigen. De aluminium platen gebruikt hij voor het maken van onderdelen voor zijn vliegtuigmodellen.

Stel je eens voor dat hobbyisten zich gaan bezighouden met schaalmodellen van HPV's.
De meeste hobbyisten beschikken vaak over veel technische kennis en besteden over het algemeen veel tijd aan hun hobby. Als deze kennis en kunde aangewend zou worden om werkende schaalmodellen van velomobielen te maken, zou dit wel eens een kwaliteitssprong van velomobielen tot gevolg kunnen hebben.

De methode die Bart Verhees heeft gebruikt om de Alleweder te ontwikkelen heeft hij ook gebruikt om zijn eigen vliegtuigen te ontwikkelen en te maken.
Zijn laatste model is een Delta Wing van Aluminium plaat. Bart wordt regelmatig uitgenodigd op vliegshows om zijn unieke Delta vliegtuig te showen. Voor het Delta vliegtuig van Bart zie....hier.

De bovenste foto's zijn van het schaalmodel. De foto rechts onder, Titus van den Brink aan het opbouwen met de eerste Flevobike Alleweder in december 1992.

Ontwerp in Hylite. Hylite is een aluminium sandwich met PP voor meer stijfheid en lager geluidsniveau. Tekening Bauke Muntz. Voor meer gegevens over Hylite zie......hier.

Uitgebreid antwoord van Dave Wrath-Sharman over de SwingCam.

2011-12-15T13:12:00.000-08:00

Gisteravond kreeg ik een uitgebreid antwoord van Dave op mijn vragen over zijn SwingCam Hub (drum) Brakes.
Daarnaast gaf Dave aan dat hij graag met ons wil samenwerken om tot betere trommelremmen te komen.

Dave heeft heel wat verschillende versies van zijn SwingCam trommelremmen gemaakt. Het laatste type van de tekening hiernaast is het eenvoudigst en het lichtst geworden. Hierbij is de SwingCam en de achterplaat gecombineerd.
Hieronder een stukje in het Engels waar Dave uitlegt hoe het systeem werkt.

The fulcrum post is fixed to the reaction arm and the brake shoes are attached to it. There is a large turned spacer that fits over the axle which carries the reaction arm on the outside and butts up to the bearing inside the hub. The spacer carries the backplate and two wave springs. The backplate can rotate but is heavily damped by the wave springs pushing it against the reaction arm. The actuating cam is fitted into the backplate via a bearing and 180 degrees away there is a 8 degree slot for the fulcrum post positioned to allow the backplate to rotate forward up to 6 degrees and backward 2 degrees (so that it can work in reverse) I like to position the actuating lever projecting forward so that as the backplate rotates forward it tightens the operating cable (the reverse of that shown in the diagram) these movements are almost imperceptible in operation but the backplate will slowly rotate forward, using up the slot as the harder working leading shoe slowly wears.

Op het moment dat wij een goed werkend prototype hebben, komen er op dit blog foto's en een animatie van de werking.

Ik kreeg net een mail van Bram Smit.
Bram heeft een artikel gelezen waarin staat dat de Gazelle Friiik met het gepatenteerde GSS kettingschakel systeem genomineerd is voor de "Fiets van het Jaar" verkiezing zie hier de link naar het artikel.

Hydraulische trommelremmen van Harald Meckelburg

2011-12-13T08:59:00.000-08:00

Harald Meckelburg heeft 20 jaar geleden zijn racefiets vervangen door een ligfiets. De ligfiets heeft hij dagelijks gebruikt voor zijn woon-werk verkeer, 54 km per dag. Maar ook een tocht als Parijs-Brest-Parijs en een tocht van Chicago naar Seattle schuwt hij niet.

Momenteel rijdt Harald in een Milan velomobiel. Hij is een werktuigbouwkundig ingenieur en altijd op zoek om technische zaken te verbeteren. Bij het bedrijf waar hij werkt wordt hem die mogelijkheid geboden.

Hiernaast de nieuwe veerpoot die Harald gemaakt heeft voor zijn Milan. De ankerplaat, gefreesd uit vol aluminium, heeft twee (hoge druk) hydraulische cilinders die de 70 mm remschoenen van Sturmey Archer bedienen.

De stalen veer in de oorspronkelijke veerpoot is bij deze nieuwe veerpoot vervangen door drie polyurethaan schijven met twee harde tussenschijven.

Hiernaast de MacPherson veerpoot gemonteerd in de wielkast van de Milan. Aan de buitenkant van de remtrommel zijn ondiepe groeven gedraaid, zodat het koelende oppervlak vergroot wordt. In heuvelachtig gebied heeft een trommel met een diameter van 70 mm niet genoeg capaciteit om de warmte af te kunnen voeren, zeker niet in een gesloten wielkast zoals bij de Milan.
Harald verwacht dat de 90 mm trommelrem van Sturmey Archer de bergen probleemloos aankan.
Het grotere gewicht van deze trommel is wel een nadeel.

Zie hiernaast ook de speciale rvs ophang stangen en de stuurstang met de afgedichte kogelscharnieren. Een mooi stukje huisvlijt.

Bij Flevobike zijn ze al lang op zoek naar lichte trommelremmen met voldoende vermogen voor velomobielen met vakantiebagage.
Hiernaast enkele van de eerste testserie aluminium 90mm trommels met een keramische slijtlaag (Keronite). Deze keramische slijtlaag moet de zware stalen slijtring in de trommels van Sturmey Archer vervangen. Als de uitkomsten van de testen positief zijn, is het gewicht van een 90 mm trommelrem geen probleem meer. Deze complete trommelrem is zelfs iets lichter dan een complete 160 mm BB 7 schijfrem.

Naast duurtesten op een testbank, rijden er enkele GreenMachines met de 90 mm mechanische trommelrem in het achterwiel.

Een bijkomend voordeel van de trommelrem in het achterwiel is dat de wiellagers goed beschermd worden tegen inwerking van vocht en vuil. Uit ervaring weten wij dat de achterwiel lagers bij ligfietsen en velomobielen eerder vervangen moeten worden dan de voorwiel lagers.

Om een flexibel systeem te krijgen is de trommel en de naaf van elkaar gescheiden.
Het systeem op de foto hiernaast is gemaakt om toegepast te kunnen worden op de composiet wielen van Flevobike.

Het zou mooi zijn als de trommels met de Keronite slijtslaag voldoen en dat het nieuwe verbeterde hydraulische systeem voor de bediening van de remsegmenten, waar Harald aan werkt, gecombineerd kunnen worden.

In een gesprek met Sjaak Bloemberg over zijn vorderingen met het bouwen van zijn eigen CNC Router, kwamen ook trommelremmen voor velomobielen ter sprake. Sjaak stuurde naar aanleiding hiervan een mail met de naam van David Wrath-Sharman uit Engeland.

Hiernaast een trommelrem die gemaakt is door David. Deze trommelrem heeft een zogenaamde Swing Cam.
Ik heb enkele mails naar David gestuurd en gevraagd om meer gegevens over zijn trommelremmen. Helaas heb ik tot nu toe nog geen reactie terug gehad. Het kan ook zijn dat mijn mails niet overgekomen zijn. Als iemand wat meer weet over David of over zijn remmen, graag reageren.

Wel heb ik een interessant interview met David op internet gevonden zie...hier.

Storm strippen op de Quest van Jan Reus

2011-12-11T03:01:00.000-08:00

Thibaut en ik zijn vrijdag avond bij Jan Reus in Enkhuizen op bezoek geweest. Je moet het gezien hebben voordat je geloofd wat Jan in zijn schaarse vrije tijd allemaal maakt. Een van de grootste klussen is het volledig restaureren van een houten zeiljacht uit 1911. Dit is een klus die alleen geklaard kan worden door mensen die beschikken over een enorm doorzettingsvermogen en heel veel creativiteit. Jan heeft in ieder geval een heel goed voorbeeld gehad aan zijn moeder.

Bij binnenkomst in de woonkamer loop je als het ware tegen een schitterende drie dimensionale schilderij/maquette van een klompenmakerij uit het verleden. Deze maquette heeft zijn moeder voor hem gemaakt.

Jan vertelde dat zijn moeder meer van dit soort maquettes gemaakt heeft. Om maquettes van dit niveau te kunnen maken moet vooraf een echte studie verricht worden. Alle onderdeeltjes, zoals bijvoorbeeld de speciale klompenmaker gereedschappen zijn exact op schaal nagebouwd. Echt heel mooi!

Jan rijdt dagelijks in zijn Quest naar het werk in Hoorn bij het bedrijf van Stefan van de Berg (oud wereld kampioen surfen). Jan werkt daar samen met een collega in de composieten werkplaats, waar o.a de kunststof racekappen van de Quest worden geproduceerd.
De afgelopen week met de heftige storm hebben de meeste velomobielrijders in Noord-Holland (aan de kustkant) hun voertuig niet gebruikt, uit angst voor omwaaien.
Jan Reus heeft blijkbaar een goede oplossing gevonden om bij zeer harde wind van opzij toch minder last te hebben van de heftige windstoten.

Hij heeft boven op de stroomlijn, in het midden, van voor naar achteren rubber tochtstrips op de body geplakt.

Ik heb Piet Lammertse, de aerodynamica kenner van onze werkgroep, gevraagd of hij een verantwoorde uitleg kan geven over de werking van deze storm strippen, zodat andere velomobielrijders daar hun voordeel mee kunnen doen.

De eerste korte reactie van Piet op mijn mail:
'Het lijkt veel op een "stall strip" die je soms op vliegtuigen vindt bij de vleugelwortel, om te zorgen dat de vleugel daar overtrekt en niet bij het rolroer. Ik ga er eens wat beter over nadenken, en dan schrijf ik je nog'...... Zie alvast deze.....link.

Internationale denktank voor betere velomobielen.

2011-12-09T03:56:00.000-08:00

Ik vergeet nooit dat mijn dochter een keer een Alleweder wilde proberen. Zij stapte voor de werkplaats van Flevobike in en reed over de klinkerweg naar de gladde asfaltweg vijftig meter verderop. Op de asfaltweg maakt ze een scherpe bocht en komt terugrijden, ze stapt uit en zegt:.... "in zo'n herrie ding ga ik niet rijden".

Wat ik ook nooit vergeten ben, dat Allerd Jacobs en ik naar Amsterdam zijn geweest, op uitnodiging van Reinholt Swemmer, om in zijn elektrisch ondersteunde velomobiel (eigen ontwerp en door hem zelf gemaakt) een testrit te maken.
Het was voor mij de eerste keer dat ik met een elektrische ondersteuning ging rijden. Ik stond links voorgesorteerd op groen licht te wachten om over een steile brug naar de andere kant van de gracht te rijden. Ik wist inmiddels hoeveel kracht het kost om met een velomobiel vanuit stilstand een korte steile helling op te rijden, je hebt dan het gevoel dat je de hele velomobiel uit elkaar trapt. Wat een genot als je in dergelijke situaties een duwtje in de rug krijgt.

De vraag die mij tot nu toe bezig houd;.... hoe kunnen we velomobielen op een kwaliteitsniveau brengen, zodat ook een veel bredere doelgroep dan nu, met plezier in een velomobiel wil rijden?

Voor mij staat vast dat velomobielen een grote toekomst hebben. Het is de kunst om de denktank voor verbeteringen van de velomobielen internationaal te vergroten. Als voorbeeld zie ik het blog van Wim Schermer, dat heeft veel positiefs gebracht.
Ik geef zonder meer toe, dat een laag gewicht, een zo goed mogelijke aerodynamische vormgeving en een zo laag mogelijk verlies in alle draaiende onderdelen een hogere snelheid geeft met minder kracht inspanning. Dat is ook comfort.
Dat moet constant meegenomen worden bij het ontwikkelen van betere velomobielen. Ik ben er van overtuigd dat er naast de hiervoor genoemde zaken nog vele mogelijkheden onbenut zijn gebleven. Sinds ik gestart ben met mijn blog krijg ik steeds meer internationale contacten met personen die wat kunnen betekenen voor het verbeteren van velomobielen.
Hierdoor aangemoedigd zie ik mogelijkheden om velomobielen goedkoper te maken, veiliger te maken, stiller te maken, onderhoudsvriendelijker en gebruiksvriendelijker te maken.
Tijdens het 7e Velomobiel Seminar willen we de eerste resultaten van de internationale uitwisseling van kennis en kunde laten zien.

Quattro Part 3 by Miles Kingsbury

2011-12-07T07:10:00.000-08:00

Miles had mij al een tijd geleden deel 3 gemaild over de verdere ontwikkelingen van zijn Quattro. Hij heeft mij gevraagd om er nog niet over te schrijven op mijn blog en te wachten tot zijn artikel in het clubblad van de BHPC is geplaatst.
Het artikel, Quattro Part 3, staat inmiddels in het december nummer van de BHPC.
Deel 1 en deel 2 over de ontwikkelingen van de velomobielen van Miles staan al langer op internet. Voor deel 1 "Bubble and Squeak" zie....hier. Voor deel 2 van de "Quattro" zie......hier.

Ik heb veel respect voor de ontwikkelingen, die Miles naast zijn drukke baan weet uit te voeren. Een van de modellen waar Miles toekomst in ziet is een praktische, compacte vierwielige velomobiel die ook in wedstrijden geen gek figuur slaat.
De ervaring die Miles heeft opgedaan met zijn Quattro tijdens de ROAM worden omgezet in verbeteringen en zullen worden toegepast in zijn volgende model van de Quattro. In zijn laatste tekeningen van zijn volgende model is ook rekening gehouden met elektrische ondersteuning. Om dagelijks met plezier te rijden in het heuvelachtige gebied waar Miles woont, is het kiezen voor elektrische ondersteuning in een velomobiel een realistische keus.

Het artikel in mijn blog van Thibaut, over zijn ervaring met de elektrische ondersteuning en het zoveel mogelijk terug winnen van energie, in zijn Alleweder, sluit aan bij de keus van Miles.

Ik ben ervan overtuigd dat er toekomst is voor een vierwielige velomobiel.
Ingo Kollibay uit Duitsland heeft op het 6e Velomobile Seminar in 2009 een interessante lezing gegeven. De lezing kan gedownload worden, klik....hier. Het is de moeite waard om dit te bestuderen.

De aandacht voor een vierwielige velomobiel neemt toe. Er wordt op verschillende plaatsen in de wereld gewerkt aan een nieuwe generatie velomobielen.

Vanavond tijdens het tweede Ligfiets Stamtafel Treffen in "De Cantine" naast het Museum Nieuwland in Lelystad zal ongetwijfeld gesproken worden over de voor en nadelen van velomobielen met vier wielen t.o.v velomobielen met drie wielen.
Elke eerste woensdagavond van de maand is er een Ligfiets Stamtafel Treffen (LST). Vanaf 19.00 uur ben je welkom.

Naafbesturing op de Aerobike racefiets.

2011-12-05T06:26:00.000-08:00

Deze Aerobike van ID-Bike kennen veel mensen niet en daarom een kort artikel hierover.

Deze fiets heeft een naafbesturing. De handgrepen van het stuur bevinden zich direct achter het zadel. De stuurstang loopt door het frame naar beneden en is vlak voor het kettingblad in het frame gelagerd. Vandaar loopt een horizontale stang, binnen in de éénzijdige wielarm, naar de besturing van de voornaaf.
De besturing van de lage carbon racer met naafbesturing van Mike Burrows vindt op gelijke wijze plaats.

De borst van de berijder rust op een brede aerodynamische borststeun, waardoor een ontspannen aerodynamische houding aangenomen kan worden. Het heeft veel weg van de schaatshouding.

Rechts onderin het prototype dat gemaakt is door de oprichters van ID-Bike ( Bas d'Herripon en Gijs Rovers).
Zij waren bezig om een super tijdrit fiets te ontwikkelen. Helaas heeft de UCI de regels zo aangepast dat hun fiets niet meer toegelaten wordt....... Weg alle tijd en inspanning van het net gestarte bedrijf "ID-Bike".
Voor de video van de eerste testen met hun proto type kijk op deze.....pagina.
Voor de huidige gegevens en werkzaamheden van ID-Bike kijk op hun site.

Nog niet eerder getoonde lineaire aandrijving van Dick Verboom

2011-12-03T07:45:00.000-08:00

Donderdagmorgen kreeg ik een mail van Dick Verboom. In de mail nodigt hij mij uit om eens bij hem langs te komen om het inwendige van de door hem gemaakte naaf met lineaire aandrijving te bekijken.
's Avonds om 19.30 uur zaten Thibaut en ik, in de woonkamer van Dick en zijn vrouw, achter een heerlijke cappuccino. Ik heb nog niet eerder zo'n lekkere cappuccino gehad!
Dick is een echte kenner op het gebied van koffie, dat moet ook wel als je constructeur bent van koffiemachines bij Veromatic in Dordrecht.
De heerlijke cappuccino is gemaakt van versgemalen koffiebonen (Espresso Napoli) zie..hier . De gebruikte machine is een Giotto espresso machine.

Dick had de lineaire aandrijf naaf reeds gedemonteerd en lag klaar om weer gemonteerd te worden.
De lineaire aandrijving was bedoeld om bij een achterwiel bestuurde fiets het voorwiel aan te drijven. De achterwielbesturing bij zijn tweewieler werkte niet, en ook de driewieler met twee bestuurde achterwielen is weer bij de schroothoop beland. Dick heeft daarna niets meer gedaan met zijn compacte lineaire naaf. Het meest interessante is, dat het een afrolsysteem is en inherent wrijvingsarm en stil.

Later kwam Dick een tekening van het differentieel tegen, verwerkt in een trapas als een 2:1 versnelling. De tekening stond in het boek "Bicycles & Tricycles" van Archibald Sharp. Dit is een boek dat ik iedere techneut kan aanraden om vooraan in de boekenkast te hebben.

Hier de naaf, gespaakt in een 28" Wolber aerovelg. In deze naaf wordt het binnenwerk van de foto hierboven gemonteerd.

Het binnenwerk heeft in het midden een differentieel systeem om de afgerolde veer terug op te rollen. In theorie rolt de veer vanzelf weer op, maar heeft onvoldoende kracht om de cranks terug te halen. In de scharnierpunten van de cranks is een torsieveer gepland om de rolveer op spanning te houden.

Aan beide einden van de as worden freewheel naald lagers gemonteerd. Derk Thijs gebruikt dezelfde types lagers bij zijn Snek systeem van de roeifietsen. Deze lagers worden ook wel silent clutch lagers genoemd, omdat ze bij het vrijlopen volkomen stil zijn.

Hier de behuizing met het naald lager en een dunne koperkleurige afstand ring. Deze behuizingen worden elk, met zes inbusboutjes aan beide einden tegen de naaf geschroefd.

De naaf en de behuizingen van de vrijloop naald lagers zijn gemaakt van aluminium. De aluminium delen zijn hard geanodiseerd om het aluminium te beschermen tegen corrosie.

Een nadeel van het systeem is dat je de fiets niet achteruit kunt manoeuvreren. De vrijlopen verhinderen dat.
Dick betwijfeld of het differentieel sterk genoeg is om bijvoorbeeld met beide voeten tegelijk naar voren te trappen.

Na de montage van de lagerbehuizingen steken aan beide kanten van de behuizing nog aseinden met fijne schroefdraad naar buiten. Aan één kant met linkse schroefdraad en aan de andere kant met rechtse schroefdraad. Aan beide kanten worden de veertrommeltjes van de de foto hiernaast op de as geschroefd en vast gedraaid tegen de binnenringen van de naald lagers. De dunne koperkleurige afstand ring uit de vorige foto zorgt ervoor dat de buitenring van het naald lager vrij loopt van de veer trommel.
In de veertrommels komen de eigenlijke wiellagers.

Op deze trommeltjes worden de superdunne roestvast stalen afrolveren gewikkeld.

Op het eind van de afrolveren zijn koppelingen bevestigd, die de verbinding vormen met de pedaalhefbomen. Deze koppelingen zijn gemaakt van dunne roestvast stalen plaatjes en worden op de pedaalhefbomen geschoven. De overbrenging is variabel door het verstellen van de aangrijpingspunten van de koppelingen op de pedaalhefbomen.

Hier het wiel met naaf gemonteerd in een frame. Op de voorgrond de dunne afrolveer.

Het is een compact geheel, dat heel mooi gemaakt is en volkomen stil is.
Helaas heeft Dick op zijn werk niet meer de beschikking over machines om onderdelen van dit niveau te maken. Voor meer informatie over Dick en zijn projecten zie:.... hier.

Misschien is er wel iemand die iets met de aandrijving kan doen. Op een ligfiets met een kantel-knik besturing zoals bij een Flevobike kan dit systeem zonder problemen gemonteerd worden!

Hieronder een korte video gemaakt met mijn Tab.

Zelfbouw ligfietsen van Harry van de Liende.

2011-12-01T08:52:00.000-08:00

Harry van de Liende is deelnemer in de werkgroep van het zelfbouw pakket voor velomobielen.

Harry is een van de eerste zelfbouwers van de Flevotrike en nu ruim twintig jaar later gebruikt Harry nog wekelijks zijn nieuwste modellen zelfbouw Bike en Trike.
Alle Flevobikes en Flevotrikes die Harry maakt zijn van roestvast staal en krijgen geen verdere bescherm of kleurlagen. Zijn fietsen hebben daardoor een luxe uitstraling en blijven ook na jaren intensief gebruik er mooi uitzien.

Een specialiteit van hem is het maken van wielen in allerlei maten en vormen. Al zijn ligfietsen zijn voorzien van "Liende" wielen.
De houten stoelen die hij maakt voor zijn ligfietsen zijn geperst en hebben een drie dimensionale vorm. De mallen die hij hiervoor gebruikt zijn van eigen fabricaat.
Let op de lange eenzijdige achtervork van 40 mm vierkante rvs buis met het 16 inch achterwiel (gesloten schijfwiel). Bij deze vergrote wielbasis krijgt het voorwiel voldoende druk om steile hellingen probleemloos te kunnen beklimmen, zonder dat het 20 inch voorwiel doorslipt. Ook het rijden op onverharde paden geeft geen enkel probleem. Als Harry naar zijn werk gaat rijdt hij het liefst binnendoor, een gedeelte van de route is onverhard.

Harry heeft brede ervaring in werken met hout, metaal en kunststoffen. Een jaar of vijftien geleden heeft hij twee Kajaks gebouwd met de "wooden strip planked" methode. Zie....botenbouw of.....http://www.macboat.nl/ of.......macsurf.nl

De Trike van Harry waarbij het tweede scharnierpunt van de Trike achterkant is gewijzigd ten opzichte van het originele "Duschar" systeem van Flevobike.

Het "Duschar" systeem bij de Flevotrike.

Op de voorgrond de Vouwtrike tentoongesteld tijdens Cycle Vision


De Vouwtrike in uitgeklapte toestand met de zeer ruim bemeten bagage mogelijkheid voor het maken van lange vakantie tochten.

Bij deze Easy Rider heeft Harry geen roestvast staal gebruikt. De stoel is van de Basic van Flevobike. Het scharnierpunt van de achtervork is het scharnierpunt van de Fifty-Fifty van Flevobike.

De lage racer van Harry met éénzijdige voorwiel en achterwiel ophanging.

Harry in zijn werkplaats, samen met Bauke Muntz aan het monteren van de "Sherpa". Het ontwerp van de Sherpa is van Bauke en Harry.
De Sherpa is ontwikkeld om als voorbeeld te dienen voor de "Bike 2000 Construction Contest". Deze Sherpa is bijna geheel in hout gebouwd, maar zou ook van aluminium of kunststof gemaakt kunnen worden. Het is een echte blikvanger geworden met vele technische innovaties, zoals:
De volledig ingesloten aandrijflijn.
Voor en achter éénzijdige wielen en beide wielen afgeveerd.
De fiets kan traploos in een hogere of lagere stand gezet worden met een gasveer. De hoge stand (korte wielbasis) is prettiger voor gebruik in de stad. De lage stand met (lange wielbasis) voor langere afstanden. Instelbaar vleugelstuur met doorzichtig regenscherm en dashboard, voor het verlichting systeem en beeldscherm met meerdere mogelijkheden. Een kleine Camara is aangebracht in de bagagebox achter de stoel voor het achteruit kijken.De gestroomlijnde afneembare bagagekoffer laag tussen de wielen heeft nauwelijks invloed op de stabiliteit van de fiets. De zitting van de zelfdragende en instelbare stoel kan men bubbel klappen om in de tweede bagage ruimte te komen.

Hier de benijdbare Sherpa in de grote tent tijdens Cycle Vision 2000.

De elegante houten koffer van de Sherpa, gemaakt van enkelvoudig gekromd dun triplex. Het dashboard met een geïntegreerd beeldscherm was in 2000 zijn tijd ver vooruit.

Ovale trapaandrijving in de nieuwe Quest van Theo van Andel.

2011-11-29T07:10:00.000-08:00

Enkele weken geleden was ik bij Velomobiel.nl en daar was Theo van Andel, op zijn vrije dag, bezig om zijn nieuwe carbon Quest op te bouwen. Om geen voetgaten in de bodem te hoeven maken was Theo bezig om een ovaal trapsysteem in te bouwen. In het verleden hebben Theo en Meindert Valentijn al geëxperimenteerd met hetzelfde type aandrijving.
Gisteren heb ik Theo gevraagd naar de ervaring met deze aandrijving. Het is niet helemaal naar verwachting verlopen.
Om toch geen voetgaten te hoeven maken, gaat Theo binnenkort weer fietsen met het gebruikelijke crank systeem maar dan met kortere cranks van ongeveer 140 mm in plaats van 172,5 mm. Volgens Theo moet dit net gaan. Als het nodig is, desnoods nog iets korter dan 140 mm. Ter informatie; Theo heeft schoenmaat 37.

Hier op de vloer drie verschillende experimenten van Miles en John Kingsbury om een effectieve aandrijving te krijgen die weinig hoogte vraagt. Een lage neus bij een stroomlijnkap heeft aerodynamische voordelen.
Het uitgangspunt bij de verschillende experimenten is een plat ovale beweging te krijgen die langzaam in snelheid oploopt en naar het einde toe weer afloopt (sinus grafiek). Van alle experimenten door de jaren heen is de K-Drive een van de betere oplossingen, maar nog steeds niet zo goed als de standaard crank aandrijving. Miles heeft voor zijn Quartro dan ook gekozen voor een standaard crank aandrijving met 150 mm cranks. Hij wil nog een tijdje gaan rijden met kortere cranks om hiermee ervaring op te doen.
Rijden met kortere cranks betekend wel rijden met een hoger crank toerental en een aangepaste verhouding in de gebruikte kettingwielen.

Hier nog een aandrijving uit de oude doos. Het is zo lang geleden dat ze deze aandrijving gebruikt hebben, dat Miles niet meer zo snel wist hoe het systeem precies gemonteerd moest worden.

Links onder op de foto "De Bean" een van de eerste gestroomlijnde velomobielen van Miles en zijn vader. Een smal, laag en goed vormgegeven product, met een bijzondere aandrijving.

De gele fiets op deze foto heeft weer een andere bijzondere aandrijving met een ketting van een veel kleinere afmeting dan de standaard fietsketting.

De Bean is een driewieler met voorwiel aandrijving, voorwiel besturing en ongeveerd. De Bean is speciaal gemaakt voor wedstrijden. In elk voorwiel is een freewheel aangebracht, zodat geen differentieel nodig is. De stuuruitslag is beperkt om het geheel smal te kunnen houden.
Het aantal derailleur versnellingen is beperkt tot vijf.
De pedalen bij dit systeem maken een ovale beweging. Op de plek waar normaal de pedalen in de cranks worden gedraaid zijn platte strips bevestigd. Deze strips zijn ongeveer 1,5 maal zolang als de cranks en hebben aan het eind elk twee gelagerde geharde rollen met een groef. Een rol loopt over de bovenkant en de andere rol over de onderkant van een geharde metalen recht geleiding. Deze rollen sluiten de rechtgeleiding spelingsvrij in. De pedalen zijn ongeveer halverwege de strips ingeschroefd.

Sorry voor de kwaliteit van deze foto, maar degene die graag wil weten hoe het systeem werkt is het misschien net genoeg.

Hieronder een animatie van het het systeem.

Zowel Theo als Miles zijn na diverse systemen weer terug gekomen op een standaard crank aandrijf systeem met wat kortere cranks dan gebruikelijk. Ik ben nieuwsgierig wat ze uiteindelijk in Delft gaan gebruiken bij de nieuwe recordfiets.

Harde kap voor de Versatile van Wim van Wijnen

2011-11-27T08:30:00.000-08:00

Wim van Wijnen is de ontwerper van de bekende Cha-Cha Bike met de kantelknik besturing, waar de Flevobike vanaf is geleid. Wim heeft nog veel meer unieke fietsen ontworpen en gemaakt. Hij heeft ook al zijn ontwerpen bewaard. Wim heeft naast het ontwerpen en bouwen van fietsen nog veel meer hobby's, zoals het bouwen van violen, musiceren, het maken van apparatuur voor voor stereo fotografie, het organiseren van concerten en nog veel meer.Wim is een echte duizendpoot. Zijn beroep was tot een aantal jaren terug oogarts/chirurg. Wim en zijn vrouw zijn nadat hij gestopt is als chirurg verhuisd van Zuilichem naar hun geboortestreek in Groningen.

In 2003, kort nadat hij de Versatile is gaan gebruiken voor zijn woon-werk verkeer, heeft hij een harde kap met een instelbaar vizier ontwikkeld. Het vizier zit binnenin de kap in tegenstelling tot het vizier van een motorhelm

Hiernaast de kap nog zonder het vizier. Het afdekzeiltje is aan de achterkant opgehangen aan de kap met een elastiek, zodat het voldoende omhoog staat. De luchtstroom wordt hierdoor naar boven gedwongen en via een smalle opening aan de achterkant afgevoerd. De rits in het zeiltje is van een waterdicht type. Doordat het zeiltje omhoog buigt loopt het water naar voren weg.

De steun in het midden van de kap en het elastiek geeft volgens Wim totaal geen belemmering in het zicht. Wim is oogarts en weet heel goed waar hij over praat. Mensen die er mee gefietst hebben zijn erg verbaasd dat het inderdaad geen enkel probleem geeft.

Het zicht opzij is goed doordat de opening voldoende ver naar achteren doorloopt.

Hieronder de ervaringen van Wim met zijn kap:

'S morgens en 's avonds in een nevelig jaargetijde, in het donker, zijn de toepassingen van het vizier zeer beperkt. Geen nood; je klapt hem even op.
Zodra het licht wordt maakt aanslag of regen op het vizier niet meer uit. Je kunt hem dan ook in die omstandigheden meestentijds neergeklapt houden.
Wordt het toch nog wat moeilijk, zoals in de stad, dan kun je het vizier ook een klein beetje omhoog schuiven om er net onderdoor te kunnen kijken; hij geeft dan nog wel extra bescherming tegen regen.
Bij flinke koude is het heerlijk om het vizier voor je gezicht te hebben; dan krijg je echt het 365-dagen-ligfiets-gevoel.
De combinatie van de kap met het vizier en het zeiltje is voor mij voorlopig de "finishing touch" van de Versatile.

Hartelijke groet, Willem

Houten bladveren toegepast bij de velomobiel van Jonathan Richardson.

2011-11-26T06:35:00.000-08:00

Deze week kreeg ik van Sjaak Bloemberg een mail met de naam van de ontwerper van de velomobiel uit mijn blogbericht van 4 november.
De ontwerper/bouwer van deze velomobiel is Jonathan Richardson. Jonathan is docent op het International Boatbuilding Training College zie: http://www.ibtc.co.uk/ . Friend Wood de bekende bouwer van diverse houten auto's en velomobielen is volgens Sjaak een goede vriend van Jonathan.

Deze velomobiel heeft drie 26 inch wielen die alle drie afgeveerd zijn.

De voorwielen zijn afgeveerd met houten bladveren. Het is een unieke constructie die ik nog niet eerder heb gezien bij velomobielen.
Ik heb vanmorgen een mail gestuurd naar Jonathan met vraag hoe deze houten bladveren bevallen en of de demping voldoet. Hout heeft een goede eigen demping, maar of dat goed genoeg is bij zijn velomobiel hoop ik te horen van Jonathan.

In de hoeken van de wielkasten en de bodem zijn buigzame houten strips vast gezet met een aluminium hoekbeslag.
Deze op trek belaste strips zijn met een aluminiumbeslag, scharnierend bevestigd aan de bladveer aan de bovenkant van de wielkast. De holle houten wielpoot is aan de bovenkant verbonden met de bladveer, dit moet enigszins elastisch zijn in verband met de bewegingen die de wielpoot maakt tijdens sturen en veren.

Scharnierbeslag waarmee de houten strip aan de houten bladveer is bevestigd.

De foto hieronder geeft een inkijkje aan de voorkant van de velomobiel. De twee wielkasten met het veersysteem zijn hier het beste te zien. Het houten balkje met de lichte kleur is een tijdelijke steun, nodig voor de opbouw van het geheel.

De plaats van een tussenas met naafversnelling en een trommelrem, voorin op de bodem is ook bijzonder. Deze trommelrem kan gebruikt worden als parkeerrem en eventueel als extra rem bij afwisselend remmen bij afdalingen. De achterrem bij een driewieler nooit gebruiken in bochten!!!

Bij deze opstelling kun je heel gemakkelijk van type naaf wisselen en er zijn meer mogelijkheden voor het toepassen van elektrische ondersteuning.
Let op de grote dikte (zeer stijf) van de sandwich van de trapdoos.

Onderdelen voor de New Wood speelplanken zijn klaar.

2011-11-24T06:22:00.000-08:00

Vrijdagavond gaan Thibaut en ik naar Harry van de Liende om de onderdelen voor vijf speelplanken te brengen. Harry gaat uitzoeken wat de beste methode is om de planken samen te stellen. De werkzaamheden gaan we vastleggen met foto's en een video. Wij willen kijken in hoeverre New Wood bruikbaar is voor het maken van een zelfdragend chassis voor velomobielen.

Hier de doorsnede van de sandwich speelplank. Het kernmateriaal is polystyreen (piepschuim). Deze kern bestaat uit een grote hoeveelheid luchtbolletjes. Doordat deze bolletjes opgesloten zitten, krijgt deze sandwich de eigenschap van een hard opgepompte buitenband.
Plaatselijke belasting wordt door de luchtbolletjes snel verdeeld over een grote oppervlakte, waardoor er minder snel breuk in de triplexhuid ontstaat. De impact met een vulling van een harde schuimsoort is slechter dan bij de piepschuim vulling.

Hier is de waterstraalsnijmachine bezig met het snijden van de tweede dekplaat voor de speelplank.
Het dunne vliegtuig triplex is watervast verlijmd en geeft geen problemen als het nat wordt. Gerard Petersen heeft met Rhino de uitslagen getekend en Arjan heeft de files op een usb stick gezet en samen met de platen bij Sercon gebracht.
Raimond maakt bij Sercon de programma's voor de waterstraalmachine en heeft ook de machine bedient om de onderdelen te snijden.

Raimond met zijn roestvast stalen Chopper.

Het toeval wil dat Raimond zijn hobby met fietsen te maken heeft. Raimond ontwerpt en bouwt roestvast stalen Chopper fietsen. Zijn werkgever Sercon is gespecialiseerd in het verwerken van roestvast staal....zie Sercon en zo is de bal weer rond.

Ik ben enkele weken geleden bij Raimond thuis op bezoek geweest, om meer te horen over zijn hobby. Ik heb toen gevraagd of hij enkele foto's van zijn eerste roestvast stalen Chopper wilde mailen.

Chopper op de vlonder aan de Markermeer kust in Lelystad.

Thibaut Salloignon zelf aan het woord.

2011-11-23T02:21:00.000-08:00

Here is a draft about my bike:

I'm working with Johan on the Kit project for the Velomobile Seminar in september 2012 and he asked me to talk about my project, that is to say, a Alleweder with a direct drive rear motor hub.

Before I talk more about my velomobile I will explain my thinking behind this bike.

I'm french and I live in a hilly region, but I love biking and my goal is to able to live in a hilly countryside without dirty car.

Few years ago I heard about velomobile and I though it was the solution for me, but after a short thinking, I found two major problems, it would be difficult to go up hill and dangerous to go down hill so actually it would be worth than my road bike.

I could use a standard electric assist with freewheel but it would only solve the first problem.

Then came the idea to use a powerful (1200W) direct drive motor on the rear wheel, here are the advantages:

I can go up hill at 25 without overheating the motor (it's the main issue for hub motor, if the motor is not strong enough, the efficiency drop)
I can use the wheel as an electric brake and there is two option to active the regeneration, the first one is to go faster than the natural motor speed, it depend of the voltage and the number of coil,in my case, 48V and 10*8 motor, so I end up with a speed of 42km:h, the maximum speed I can do with my bike is 50km:h. The other solution is to pull a little bit the brake to switch a sensor that activate the e-brake, but I have only one braking power setting.
I can go backward, so I can close the hole for the feet and do a lot of useful think.

Ok that's for the direct advantages, then come the indirect one:

I'm almost never use my mechanical brake, and I can use small drum brake.
I need only a 7 speed derailleur on the rear wheel, it makes the shifting very simple, I can always start with the high gear.
I have a good battery for my light, usb plug,... that will never run out of energy.

So with all this idea, I decided to buy a Alleweder kit (without the rear wheel, derailleur and light) and a Hub motor from 9Continent with a 48v battery of 15ah capacity of Lifepo4 and a 30A controller with a Cycle Analyst to be able to test different settings (with the help of Declic-Eco who rebuild the "made in china" part)

I end up with a 4300 euros, 50Kg velomobile that can do an average speed of 35km:h with a range of 120km. I should "theoretically" be able to make 200 000 km with the same battery. I can ride safely in the hill.

The best think about this velomobile, it's that I can always pedal at the same power all the time and that's very good for my body. Instead of pushing hard uphill and braking downhill, I'm doing a constant effort, even in the corner, I keep pedaling as I'm braking. There is quite a lot of energy loss when you brake or you stop pedaling, downhill or in a corner. If you think about body efficiency, when I'm riding my velomobile, I'm close to a Fitness exercise.

I would love to live in a country not so hilly, and not using an electric assist, but at the end, that's the best solution I found for me (I know that's not the best for every one).

My electric motor work like a gearing system and a brake at the same time. I have improve my pedaling Technic these last months, now it get back 50% of the energy I use with an average speed of 35km:h. It's possible to improve this.

Cordialement,

Thibaut SALLOIGNON

Het project van Paul Lavelle en zijn eigen ervaring met de elektrische ondersteuning overlappen elkaar. Thibaut kan op dit moment niet verder ingaan op de mogelijkheid om het rendement van zijn systeem in de buurt van de 85% te krijgen. Als de fiets van Paul Lavelle in productie is wordt hier uitvoerig verslag van gedaan. Wordt vervolgd

Thibaut Salloignon.

2011-11-22T11:45:00.000-08:00

Thibaut Salloignon is een enthousiaste Franse ontwerper, bouwer en gebruiker van Trial bikes, zie video hier. Hij heeft ook ligfietsen en een velomobiel. Thibaut heeft een half jaar werkervaring bij Flevobike opgedaan. Naast ontwerpen, montage en productie heeft hij ook kunnen ervaren wat er allemaal komt kijken om een klein bedrijf te runnen.
Thibaut staat inmiddels als bedrijf ingeschreven bij de Kamer van Koophandel in Frankrijk.

Tijdens zijn stage bij Flevobike heeft hij kennis gemaakt met Paul Lavelle uit Engeland. Paul Lavelle is met een interessant project bezig op het gebied van elektro ondersteuning voor fietsen in bergachtige gebieden. Flevobike wordt bij dit project regelmatig ingeschakeld voor het maken van prototypes. Paul Lavelle had snel in de gaten dat Thibaut een goede aanvulling zou zijn bij de werkgroep van het project. Paul Lavelle is de eerste klant van Thibaut. Voor meer gegevens over Paul Lavelle klik....hier.

Ik ben de tweede klant van Thibaut. Ik zal uitleggen waarom.
In mijn jonge jaren was ik gewend dat ik zelf al mijn ideeën uitwerkte en ook zelf maakte. Dat gaat helaas niet meer op de manier zoals ik gewend was. Reuma heeft mijn gewrichten dermate aangetast dat de meeste werkzaamheden mij niet meer lukken. Ik ben nu afhankelijk van anderen en dat betekend veel overleg en veel geduld hebben. In mijn planning ga ik nog steeds een beetje uit van de snelheid waarmee ik zelf projecten heb gerealiseerd, zoals onder andere het bouwen van ons eigen Waarschip (kajuit zeiljacht) in vier maanden tijd. Met hulp van mijn vrouw.

De tijdelijke werkplaats voor het bouwen van het Waarschip achter onze toenmalige woning in Lelystad. De buren waren akkoord met deze tijdelijke voorziening. De bovenstaande foto en de foto hieronder zijn gemaakt door de buurman...... Fred den Brave

Een kijkje vanuit de kajuit. Hendrika druk bezig met het schuren van de houten onderdelen voor de boot.

Om meer vaart te krijgen in het uitwerken van mijn ideeën rond een bouwpakket van een velomobiel, heb ik Thibaut ingeschakeld. De basis van de ontwikkeling is om alles uit te werken met een 3D CAD tekenprogramma, zodat CNC machines ingeschakeld kunnen worden voor de productie van de onderdelen. Deze onderdelen moeten net als bij IKEA producten door de koper in elkaar gezet kunnen worden tot een compleet functionerend product.
Thibaut gaat deze week een aanvullende CAD cursus volgen bij Gerard Petersen van het Rhino Center voor het tekenen van surfaces (3D oppervlakten).

Morgen plaats ik een artikel gemaakt door Thibaut zelf (in het Engels) over zijn ervaring met zijn velomobiel in bergachtige gebieden.

Montage velomobiel bovenkappen met rubber.

2011-11-21T04:26:00.000-08:00


Over spiegels gesproken...........

Deze spiegel heeft Mike Burrows ontwikkeld voor zijn lage carbon racer. Ook in de wedstrijd wil hij zien wat er achter hem gebeurd. Aan de onderkant van het vleugelprofiel is een verdikking die aan de onderkant open is. Je kunt dit gedeelte met enige kracht op het stuur drukken en daarna instellen. De klemming is zo stijf dat de spiegel keurig in positie blijft. Als je denkt dat je sneller bent zonder spiegel klik je haar/hem er gewoon af.

Hiernaast het rubber extrusie profiel dat wij hebben laten maken voor de bevestiging van de bovenkappen van de Orca. Het idee komt van Arjan.
Arjan heeft als hobby het restaureren van oude Volvo's. Tijdens het demonteren van de voorruit van een Volvo is het idee ontstaan. Voorruiten van auto's worden met een gelijksoortig rubber gemonteerd.
In principe heb je geen lijm nodig, maar de kappen bij velomobielen zijn zo dun dat je ze gemakkelijk kunt vervormen, waardoor de kap plaatselijk uit het rubber kan gaan. Wij gebruiken voor de zekerheid een beetje montage kit.

Ook bij scherpe hoeken ligt het rubber mooi aan.

Wij zijn erg tevreden over de afwerking, de snelle montage en de geluidsdemping.

Naafbesturing deel drie.

2011-11-20T11:40:00.000-08:00

Er is mij gevraagd om enkele foto's op dit blog te zetten waar duidelijk de constructie van de naafbesturing is te zien. De enige foto's die ik heb zijn van het stalen prototype die gemaakt is voor Giant.

Jan Reus vroeg hoe wij de rek in de kabels opvangen. Hier is de kabelspanner te zien waarmee de kabels op voorspanning worden gebracht.

Heeft een velomobiel met vier wielen toekomst?

2011-11-19T14:22:00.000-08:00

In 1990 bij ligfietswedstrijden in Emmen heb ik met bewondering gekeken naar de vierwieler met vierwiel besturing van Kingcycle. Terecht heeft toen deze vierwieler een innovatieprijs van het tijdschrift FIETS gekregen.

Op de bovenste foto de jongeman links op de hurken, ben ikzelf. De andere jongeman rechts, ook gehurkt is Ab Touw uit Brielle. Ik wist toen nog niet dat ik later zaken zou doen met Ab Touw.

John Kingsbury op de onderste foto is de vader van Miles. John is het brein achter deze vierwieler met de sinusoïdale aandrijving en de vier sturende wielen. Deze vierwieler heeft voorwiel aandrijving met in beide wielen een freewheel. Als de carrosserie op het chassis geplaatst is, vallen alle vier wielen binnen de carrosserie.

Toen ik op maandag 7 november jongstleden het bedrijf van Miles binnenstapte, zag ik achter in de kelder van het gebouw, de carrosserie van de vierwieler waar ik 21 jaar geleden op de hurken heb bijgezeten.
De woensdagmorgen daarop hebben Bram Smit en Miles het chassis van deze vierwieler achter uit de kelder gehaald en in de werkplaats van Miles gezet. Het basis idee van de Quartro waar Miles de ROAM mee heeft gereden komt van deze meer dan 20 jaar oude vierwieler die zijn vader indertijd heeft ontworpen.

Het chassis op de foto zit dik onder het stof, de banden zijn leeg, de aandrijving is niet op zijn plek, maar de besturing van de vier wielen werkte wel. En dat is uniek door zijn eenvoud.
Miles heeft de besturing precies zo overgenomen in de Quartro voor de ROAM. Omdat hij geen tijd meer had om te testen en hij bang was dat de constructie van de achterwiel besturing te licht was uitgevoerd voor de zware tocht door Amerika, heeft hij de besturing van de achterwielen uit voorzorg gefixeerd.

Boven aan bij deze foto zie je het korte stangetje met kogels, net onder de gele buis van het chassis, die het voorwiel bestuurd. Dit stangetje is onderaan de stuurhandel bevestigd.
De bovenste stuurstang loopt naar achteren en bestuurd de achterwielen.
De voorwielen zijn gekoppeld door de wel zeer licht uitgevoerde aandrijfas. Elk wiel heeft een freewheel, waardoor er geen differentieel nodig is.

Hier het geheim van de achterwiel besturing met de achterwiel ophanging.
De ophanging van de wielen is op deze foto helaas niet goed te zien, maar met een beetje fantasie komt een techneut hier wel uit, zo niet dan kan de constructie live bekeken worden tijdens het Velomobiel Seminar in september 2012.
Miles brengt dan ook deze vierwieler mee.

Verder hoop ik dat Miles in september 2012 ook zijn nieuwste uitvoering van de Quartro, waar hij nu aan werkt, klaar heeft en meebrengt.

Aerodynamische achteruitkijkspiegels voor velomobielen

2011-11-18T05:48:00.000-08:00

Toen wij het programma van eisen voor de Versatile/Orca opgesteld hebben, stonden daar standaard twee geïntegreerde spiegels op en rondom richtingaanwijzers.
De spiegels bij de Orca zijn van binnenuit eenvoudig met de hand in te stellen.

Bij alle velomobielen die geleverd zijn zonder spiegel, zijn later meestal één of twee standaard fietsspiegels gemonteerd.
Er wordt nu op verschillende plekken gewerkt aan aerodynamische behuizingen voor deze spiegels.

Ook ontbrekende richtingaanwijzers worden bij de meeste velomobielen achteraf alsnog aangebracht.

Hoe vaker je een velomobiel gebruikt, in allerlei omstandigheden, hoe meer je op zoek gaat naar verbeteringen en gemak. Wat dat betreft, kan men veel leren van de auto-industrie. De auto-industrie is zoveel verder met hightech oplossingen dan de fietsindustrie. Advies......, als je iets gaat ontwikkelen voor velomobielen kijk eerst hoe de auto-industrie zaken heeft opgelost.

Miles Kingsbury heeft spiegels op zijn Quartro naar voorbeeld van de auto-industrie, met onder andere geïntegreerde knipperlichten. Aan de voorkant en aan de zijkant zijn leds aangebracht, zodat de knipperlichten voor de medeweggebruikers van verschillende richtingen goed zichtbaar zijn.
De spiegels zijn eenvoudig met de hand instelbaar via een opening aan de onderkant in de spiegelbehuizing.

Het verlichtingssysteem in de spiegels is zelfs uitgebreid met extra leds voor knipperalarm bij stilstand en leds die tegelijk aangaan met de koplamp, zodat tegenliggers de breedte van het voertuig kunnen inschatten.

De bevestiging aan de carrosserie is enigszins flexibel met behulp van een stalen veer, waardoor de spiegels minder kwetsbaar zijn.

De spiegels met behuizing en de elektronica voor de aansturing van de verlichting is ontwikkeld door collega's van Miles, waaronder Steve Slade.
De elektronica heeft meerdere mogelijkheden in zich, zoals verschillende spanningen, waardoor het aansluiten van verschillende apparaten mogelijk is.

Het bedrijf van Miles, portaprompt ....is o.a gespecialiseerd in het ontwikkelen van van elektronica.

Testrit gemaakt met de Gazelle Friiik.

2011-11-17T08:14:00.000-08:00

Vorige week donderdag zijn Arjan, André en ik op bezoek geweest bij Gazelle. We hadden daar een afspraak met Hiddo Visser, hoofd afdeling ontwikkeling, om de laatste stand van zaken te horen wat betreft de ontwikkeling van de Friiik. Het belangrijkste punt op de agenda voor ons was het maken van een testrit om de werking van het nieuwe kettingschakel systeem uit te testen.

Het Gazelle Schakel Systeem (GSS) is ingebouwd in de zelfdragende aluminium kettingkast van de Friiik.
Alle drie waren we tevreden over het prima schakelen, het lage geluidsniveau van de aandrijving en de stijfheid van de fiets. Over twee weken krijgen wij één van de testmodellen van Gazelle om uitgebreider te testen en om te kijken of de onderdelen van het systeem te gebruiken zijn bij de ontwikkeling van een aandrijfunit voor Velomobielen.

Alleweder met zonnepaneel en elektro ondersteuning in Japan.

2011-11-15T10:48:00.000-08:00

Ik kreeg vanmorgen een mail van Hielan Sybesma met enkele links. Onder andere deze link: www.racvenergybreakthrough.net/
Het eerste waar ik aan dacht toen ik op de bovenstaande site keek was de deelname van Flevobike aan de World Solar Ralley ( WSR) in Akita in Japan.
Allert Jacobs en Theo van Andel zijn in augustus 1995, met een complete Alleweder in het bagageruim van een Tupolev passagiers vliegtuig, afgereisd naar Japan.
De uitnodiging om deel te nemen aan deze wedstrijd kregen wij van Hannes Naupert bekend van http://extraenergy.org/main.php De reis werd bekostigd door een Duitse Universiteit om de internationale samenwerking op het gebied van toepassing van zonne-energie, bij lichte voertuigen te promoten.
De Alleweder viel in de klasse HPV met elektro ondersteuning en een klein zonnepaneel.
Lohmeyer Leichtfahrzeuge uit Duitsland heeft alle onderdelen voor de elektrische ondersteuning geleverd zie: http://www.akkurad.com/

Akita is een polder in Japan, die is aangelegd met hulp van Nederlandse bedrijven. Er wordt rijst verbouwd. Aardig om te vermelden is dat de prijzen die worden uitgereikt bestaan uit baaltjes rijst. Wij hebben in Nederland nog lang kunnen genieten van de rijst uit Akita.
Allerd heeft mij gebeld, toen ze aangekomen waren in het hotel van stad Akita Mura, dat naast de polder ligt. Het eerste dat hij vertelde,... " het hotel waar wij overnachten heet Het Flevohotel". Later zijn wij erachter gekomen dat Dronten en Akita Mura al lang zogenaamde zustergemeentes van elkaar zijn. In 1997 is een delegatie uit Akita Mura, onder leiding van de burgermeester Seike Miyata in Dronten geweest.

De lengte van de wedstrijdbaan is 32 km. Twee brede parallelle asfalt wegen met aan beide einden een lus. De wedstrijd ging over 100 km, 3 ronden en een klein beetje. Links onder één van de lussen. Hier kun je mooi zien aan de drukte dat het een groot spektakel is.

Hiernaast enkele van de deelnemers uit de klasse HPV met elektro ondersteuning. Alleen al in deze klasse 84 deelnemers. De meeste deelnemende teams, zijn teams van universiteiten uit diverse landen.

De Alleweder was het enige Nederlandse voertuig.

De winnaar in de HPV klasse was de Varna uit Amerika, een speciaal voor de race gemaakte fiets. De Alleweder is derde geworden, een mooi resultaat, zeker als je bedenkt dat de Alleweder en de Velocity uit Zwitserland, de enige standaard te kopen fietsen waren in de HPV categorie.

Naar aanleiding van onze deelname in Akita en het daarop volgende bezoek van de delegatie uit Akita Mura, is een jaar later een filmploeg uit Japan twee weken in Dronten geweest, samen met de bekende Japanse soapster Kensy. Kensy is veertien dagen bij ons in huis geweest en heeft onder leiding van Theo zijn eigen Alleweder gebouwd. Deze is meegegaan naar Japan.
De filmploeg heeft alles rondom de bouw van de Alleweder vastgelegd. Daarnaast zijn diverse opnamen gemaakt over het gebruik van de fiets in Nederland en de infrastructuur. De opnamen zijn verwerkt in een TV uitzending van ruim anderhalf uur over "Nederland Fietsland".

Vervolg naafbesturing bij fietsen.

2011-11-13T01:56:00.000-08:00

In september 2000 is Eddy Eelman op de Haagse Hogeschool afgestudeerd op een naafbestuurde fiets. Giant zocht naar een nieuwe manier van fietsen. De volgende generatie van de Easy Rider. Han Goes, die in die tijd hoofd van de afdeling ontwikkeling bij Giant Europe was, zag ons idee van een naafbesturing wel zitten.
Er is eerst een stalen testmodel gemaakt, daarna hebben Eddy en Erwin een schaalmodel 1 : 5 gemaakt van het uiteindelijke model.

De fiets heeft een geheel gesloten aandrijving en achter en voor een éénzijdige wielophanging. Het achterwiel is afgeveerd.
Eddy heeft de fiets de naam "Nias" meegegeven.

Hiernaast het stalen testmodel van de Nias

Op de bovenste foto's en rechtsonder is Eddy,
Linksonder is André.

Mijn kleindochter heeft er veel op gefietst, ook vriendinnen van haar. Zij vonden het leuk fietsen.

Het is niet moeilijk, iedereen fiets er snel mee weg. Opstappen is makkelijk en bij stoplichten kun je blijven zitten, omdat je de voeten op de grond kunt zetten. De fietshouding is hetzelfde als bij de Tavara van Piet Tauber uit Alkmaar. Over de Tavara en Piet Tauber heb ik in een eerder artikel geschreven.

Hiernaast een tekening van Bauke Muntz die gemaakt is als praatplaat voor een overleg met de ontwerpers van Giant in Lelystad.
De bovenste schets aan de rechterkant laat zien dat je eenvoudig met de voeten aan de grond kunt komen. Op de middelste schets aan de zijkant zie je hoe de lengte voor verschillende berijders kan worden ingesteld. Op de onderste schets de stuurbeweging van de handen die doorgegeven worden aan het bestuurbare voorwiel.

Op deze exploded vieuw zijn interessante details te zien. Door op de tekening te klikken wordt deze vergroot.
De meeste sportvliegtuigen hebben dezelfde kabel besturing als hier is toegepast. Het is wel zaak dat je de juiste kabels gebruikt die speciaal voor dit doel worden gemaakt.
Een collega fietsenbouwer heeft kabelsturing toegepast met verkeerd opgebouwde kabels en daar ontstond snel breuk in. Dus, wel opletten en de juiste uitvoering kabels gebruiken!!!

Hiernaast nog een keer de "Vrijheid". Ook bij deze driewieler is naafbesturing toegepast.
Let op de éénzijdige Z-Crank. Dit systeem werkt echt wij hebben het toegepast bij de DoubbleRider.
Bij de sandwich honingraat plaat zijn aan de binnenkant van de bochten strookjes van de huid weg gefreesd, waardoor de plaat gebogen kan worden. Op die plekken worden strookjes glasweefsel aangebracht met epoxy. Bij de productie van deze fiets zijn geen mallen nodig. Alle bochten zijn enkel gekromd.

De DoubbleRider met de twee éénzijdige cranks.
De ketting loopt door de framebuizen in het midden en zijn geheel beschermd tegen inwerking van vocht en vuil. Er is ook een uitvoering gemaakt met elektrische ondersteuning.
De twee cranks zijn 90 graden ten opzichte van elkaar verdraaid, zodat de trapkracht van beide personen nooit gelijktijdig op de ketting worden overgebracht. De cranks kunnen vervangen worden door een systeem met handaandrijving.
De stoelen kunnen eenvoudig op lengte ingesteld worden zonder gereedschap.

Het meisje met het blauwe jurkje is mijn kleindochter Kim. Zij is inmiddels 18 jaar.

Mijn zoon André is al jaren zwarte Piet bij het inhalen van Sinterklaas in Dronten en hij heeft meerdere jaren de DoubbleRider bij dit evenement gebruikt. Verschillende jaren daarvoor was hij de stunt Piet met zijn éénwieler.

Naafbesturing bij ligfietsen is blijkbaar hot!

2011-11-12T07:27:00.000-08:00

De nieuwe wereld recordfiets Eiviestretto van Damjan Zabovnik met als berijder Francesco Russo heeft een naafbesturing.

De nieuwste lage carbon racer, het geheime wapen van Mike Burrows, heeft een naafbesturing.
Mike heeft voor ons het wiel gedemonteerd zodat we het binnenste, de eigenlijke naaf met besturing konden bekijken. Ik ga niet alles verklappen, maar de naaf wordt bediend met een stangetje dat binnen in de holle éénzijdige vork zit.
De ankerplaat met de remsegmenten van de trommelrem is geïntegreerd met de naaf. De bediening van de trommelrem loopt ook binnen door het frame. Als Mike de eerste wedstrijden gaat rijden met deze super lichte carbonracer bekijk hem goed, want er zijn nog meer innovaties in verwerkt. Wat je aan de buitenkant niet kunt zien is bijvoorbeeld de deelbare trapas. Deze is supersnel met een 5mm inbussleutel te monteren en te demonteren. Mike kan hierdoor snel de aerodynamische, gegoten aluminium crank met kettingblad verwisselen. Hierdoor kan de overbreng verhouding snel aangepast worden aan het racecircuit.

Miles Kingsbury werkt aan een lage racer met naafbesturing. Mike Burrows en Miles werken echter totaal verschillend. Mike heeft geen computer en werkt meer als kunstenaar die zijn beelden boetseert. Miles werkt op een moderne manier met behulp van een computer en een 3D tekenprogramma (SolidWorks). De manier van werken van Miles spreekt mij meer aan. Als je samen wilt werken, of onderdelen wilt uitbesteden, of een bouwpakket wilt samenstellen heeft de manier van Miles de voorkeur. Dat is de toekomst. Degene die zich daar tegen verzet gaat het op de lange duur verliezen.

De lage racer van voren gezien. De crank is verlengd om het grote kettingblad te ondersteunen. Het kettingblad bestaat uit een aluminium ring met een lichte doch stijve sandwich schijf. Er wordt een enigszins bolvormige deksel op het geheel gemonteerd. Deze deksel sluit de verdieping in de voorkant af, zodat de voorkant van de racer een gesloten aerodynamische vorm krijgt.
Achterin is het inspectie/montage luikje te zien.
Het eindresultaat wordt een mooie cleane organische vorm. Voor een open tweewieler ook nog eens optimaal aerodynamisch, stijf en licht.

Voor onderdelen die grote krachten moeten verwerken en een optimale stijfheid moeten hebben, gebruikt Miles een hoogwaardige staalsoort. Hardsolderen heeft zijn voorkeur boven TIG lassen. Zie de crank van hiernaast.

Door de stuurhandels met remgrepen iets op en neer te bewegen wordt de naafbesturing bediend. Een uitgekiend en zeer simpel systeem met twee stangetjes.

Metalen onderdelen laat Miles vlak in de buurt lasersnijden. De werkwijze van Miles maakt het mogelijk om deze racer eenvoudig in productie te nemen. Alle fietsproducten van Kingsbury zijn geel. Naast uitmuntende ontwerpers en constructeurs hebben ze bij Kingsbury ook goed begrepen hoe je een sterk merk imago opbouwt.

Om nog lichter te kunnen bouwen met kunststof composieten zal de kleur geel moeten wijken voor een minder moeilijk dekkende kleur. Bij geel ontkom je haast niet aan meerdere lagen celcoat om een egaal uiterlijk te krijgen. Bij een witte celcoat is één laag meestal voldoende.

Op bezoek bij Miles Kingsbury in Engeland

2011-11-11T15:20:00.000-08:00

Bram Smit en Miles Kingsbury hebben elkaar regelmatig gesproken tijdens de ROAM. Bram heeft altijd gewerkt als technicus bij de Omroep in Hilversum en Miles heeft een eigen bedrijf... Portaprompt ...dat voor dit soort bedrijven apparatuur maakt en verhuurd.
Toen Bram hoorde dat ik Miles wilde bezoeken, hebben we besloten om samen bij Miles op bezoek te gaan.

Afgelopen maandagmiddag heeft Miles ons afgehaald van het vliegveld Heathrow. Vandaar zijn we naar zijn bedrijf gereden. Wij zijn door de achteringang van het gebouw naar binnen gegaan en dan stap je direct het hobby domein van Miles binnen. De werkplaats met machines en een ongelooflijke hoeveelheid modellen fietsen, mallen, materialen, onderdelen. Ik dacht dat ik de meeste fietsen van Miles wel kende, maar zo'n 60 % van de modellen en experimenten waren voor mij totaal nieuw.

Ik ben naar Miles gegaan om hem uit te nodigen voor het geven van een lezing bij het Velomobiel Seminar in september 2012. Ik schaamde mij eigenlijk een beetje om te zeggen dat de tijd die staat voor het geven van een lezing een uur is. Gelukkig is Miles bereid om de meest interessante Velomobielen mee te brengen naar Dronten, zodat de Seminar deelnemers een paar dagen kunnen genieten van de creaties van Miles en zijn vader John Kingsbury.
Miles zelf is aanwezig tijdens het gehele Seminar om antwoorden te geven op vragen en het uitwisselen van ideeën.

In het donker zijn we naar het huis van Miles en zijn vrouw gereden. Daar hebben we genoten van een zeer uitgebreide maaltijd die door Miles zijn vrouw is gemaakt. Het huis is door Miles zelf ontworpen en gebouwd met hulp van zijn gezin (vrouw, twee zonen en een dochter) en enkele vrienden.

Na het eten zijn we met zijn vieren en één van de drie honden van hun, naar de enige Pub van het dorp geweest. Deze Pub heeft bestaansrecht omdat het landelijke gebied rondom dit typische Engelse dorp veel toeristen trekt.
De Pub is ook het ontmoetingscentrum van de inwoners van het dorp. Met nieuwjaar bijvoorbeeld komen de inwoners naar de Pub om elkaar een voorspoedig nieuwjaar te wensen.
Bij thuiskomst zijn we snel gaan slapen om de andere dag op tijd te kunnen starten met de autorit naar Mike Burrows, een rit van twee en half uur. Miles was zelf ook nog nooit bij Mike in de werkplaats geweest.

Dit was het uitzicht vanuit de keuken dat we 's morgens tijdens het ontbijt te zien kregen.

Ik heb de eerste nacht zeer slecht geslapen, niet omdat het bed niet goed was, maar omdat ik alle indrukken en gesprekken moest verwerken. De andere morgen tijdens het ontbijt hoorde ik dat Miles ook nauwelijks geslapen heeft, ook hij moest alle gesprekken en ideeën, die wij met elkaar uitgewisseld hebben, verwerken.

Wordt vervolgd.

Een doordacht ontwerp van Dick Verboom

2011-11-09T22:29:00.000-08:00

Ik heb de folder van deze voorwiel aangedreven ligfiets al vaak bekeken. Ik vind dat Dick Verboom er in geslaagd is om een mooi uitgebalanceerd ontwerp te maken. Je kunt zien dat er over alle details is nagedacht.
Wat het meest opvalt, als je de fiets voor de eerste keer ziet, is de gevlochten rieten stoel. Deze stoel heeft een open structuur en zorgt voor een goed geventileerde rug.
De Quivite was een van de eerste ligfietsen in Nederland met een groot aangedreven voorwiel (26 inch). Het achterwiel is 28 inch. De hoge trapas ten opzichte van de zitting zorgt ervoor dat het frontaal oppervlak van de berijder klein blijft, waardoor het een snelle fiets is.
Na een telefoontje met Dick, hoorde ik dat het zwaartepunt wat te ver naar voren ligt, dit zal bij een volgende fiets aangepast worden.

Als je wilt fietsen met gewone schoenen, kun je de voetplaten van de foto in de SP pedalen klikken. De voetplaten zijn beveiligd met een hielsteun, zodat je voeten er niet af kunnen glippen. In de winter heb je met dit soort voetplaten en standaard schoenen minder last van koude voeten dan met SPD schoenen waar het metaal van het ingebouwde systeem, alle kou aan je voeten doorgeeft.

De dubbele tas met handgreep en reflexie strepen zit vlak achter de stoel en vangt daardoor weinig wind. De tas is snel af te nemen. De kettingrollen bij het balhoofd zijn goed afgeschermd. Het achterwiel is afgeveerd en heeft een trommelrem. De fiets is verder compleet uitgerust met spatborden, achteruitkijkspiegel, verlichting en een voorderailleur. Het enige wat ik mis is een standaard. De standaard op de foto is voor de tentoonstelling.

Human Powered Karts voor de Europese en de Wereld Jamboree.

2011-11-06T03:36:00.000-08:00

In het artikel van 31 oktober op mijn blog stond een foto van het prototype van de Human Powered Kart (HPK). Op de bovenste foto enkele Karts die zover klaar waren dat ermee proefgereden kon worden. In de velgen van de twee fusee bestuurde voorwielen zijn trommelremmen aangebracht. In het artikel van 31 oktober is reeds uitgelegd hoe de constructie van deze kartwielen is.

Voor de Europese Jamboree is een serie van acht stuks gemaakt. Elke HPK is betaald door een sponsor. Op de onderste foto een rij van zeven stuks, compleet met stikkers van de sponsor. Nummer 1 staat niet op de foto die werd reeds gebruikt door de organisatie voor promotie doeleinden.
De HPK's zijn intensief gebruikt tijdens de Europese Jamboree en het jaar daarop tijdens de Wereld Jamboree. Er was een kort en zeer bochtig circuit aangelegd van hout met een afzetting van strobalen.
Niet alleen de jongere scouts hebben plezier beleefd aan de Karts, maar ook de begeleiders waren vaak te vinden in de Karts.

Ik zet de volgende vier dagen geen artikelen op mijn blog, omdat Bram Smit en ik op bezoek gaan bij Miles Kingsbury en bij Mike Burrows.

Vouwbare ligfietsen met voorwiel aandrijving.

2011-11-05T08:21:00.000-07:00

Ik kwam drie tekeningen in mijn archief tegen van vouwbare ligfietsen die nog niet eerder gepubliceerd zijn.

Met deze puzzel kan gefietst worden.

De aluminium Oké-ja buis zet techneuten altijd aan het fantaseren.

Tentkap voor Velomobielen (2)

2011-11-04T08:35:00.000-07:00

Toen ik bij Ton ten Brinke op bezoek was om te overleggen, hoe te beginnen met het ontwikkelen van een tentkap voor Velomobielen, liet Ton mij de vlieger van de foto van hiernaast zien. Het bouwpakket van deze vlieger heeft Ton nog niet zo lang geleden meegebracht uit Bali. Het in elkaar zetten kost een beetje tijd, maar is goed te doen. De bootvlieger doet het echt.

De constructie bestaat uit doek, bamboe stokjes en sterk garen. De bamboe stokjes zijn met sjorringen van garen met elkaar verbonden. In een van mijn vorige artikelen over de Baidarka kayaks zijn de aluminium buizen van de frames (skeletten) op dezelfde manier met sjorringen verbonden.

Hier enkele details van de sjorringen en spandraden.
Een techniek die wij in het westen niet vaak meer toepassen, met uitzondering van Scouts. Bij de Scouts is het nog steeds een belangrijk onderdeel van hun opleiding.

Bij het maken van een geraamte voor een tentkap, als weerbescherming bij Velomobielen, zijn verbindingen met touw sjorringen bij uitstek geschikt voor zelfbouwers.

Toen André en ik bij Giant in Taiwan waren, stond één van de gebouwen van Giant in de Bamboe steigers. Steigers van een meter of vijftien hoog. Wij vonden dit zo bijzonder, dat André er meerdere foto's van gemaakt heeft.

De verbindingen van deze steigers zijn gemaakt met sjorringen van staaldraad en op enkele plaatsen met touwsjorringen.
Wij hebben ons verbaasd over de stabiliteit van de steigers.

Hiernaast een zelfbouw Velomobielkap met kruislings gelijmde houten strippen bespannen met doorzichtig kunststof. Ook een methode die in aanmerking komt voor zelfbouwers.
Ik zou graag in contact komen met de bouwer van deze Velomobiel.

Kent iemand de bouwer?

Hiernaast de tekening van de Franse ontwerpers die ook de methode van de kruislingse houten latjes gebruiken als geraamte voor de stof bespanning. Ik ben nieuwsgierig hoever zij zijn in de realisatie van deze kap/stroomlijn. Om naar hun site te gaan klik......hier.

K-Drive uit 1890 van Wilhelm Wolf

2011-11-02T05:35:00.000-07:00

Gisteravond kreeg ik een mail van Andreas Pooch met als bijlage deze tekening uit 1890, uit "Fahrad und Radfahren"

Ongelooflijk......iets nieuws uitvinden bij fietsen kan dat nog??

Ik ken Andreas en zijn vrouw Gisela Daubitz al vanaf de begintijd van het HPV gebeuren in Duitsland. In hun schaarse vrije tijd zijn ze altijd actief met het promoten van fietsen en alles wat daar omheen gebeurd. Andreas en Gisela zijn een stabiele factor in de HPV wereld zoals maar weinig voorkomt.

Zij beheren een enorm archief op fietsgebied. Hieruit haalt Andreas het materiaal waarmee hij een grote serie boeken heeft samengesteld en uitgegeven (LD-Verlag).Of ik alle boeken van hem heb weet ik niet precies, maar zijn laatste twee boeken staan vooraan in mijn boekenkast en gebruik ik regelmatig als naslagwerk. Zijn boeken zijn altijd ruim voorzien van goede foto's, tekeningen, grafieken, schema's, veel feitenmateriaal en altijd een stuk geschiedenis.

Het boek van hierboven "die Wissenschaft vom schnellen Radfahren" zou eigenlijk nog een keer in het Engels uitgegeven moeten worden. Dit boek verdient een grote oplage.
Misschien in samenwerking Richard Ballantine?

Het laatste boek "25 Jahre HPV Deutschland", brachten mijn zoons mee van 'Eurobike'. Hij heeft het aan hun meegegeven als geschenk voor mij.
Een prachtig kijkboek met foto's van evenementen, fietsontwerpen, de fietsontwerpers zelf en veel andere foto's die een goed tijdsbeeld geven.
Onder in de pagina's een doorlopende tijdsbalk met allerlei kopieën van brieven, tijdschriften, folders en aankondigingen.

Stabiliteit Velomobielen op bochtige parcoursen

2011-11-01T10:01:00.000-07:00

Ik kan mij nog goed de eerste Alleweder wedstrijd op het parcours in Leiden herinneren. Zondag 22 september 1996, koud en regenachtig, echt guur weer. Vanuit de kantine had je goed zicht op de lange en scherpe bocht voor de kantine. Iedere keer spannend of elke rijder de bocht goed door kwam. Verschillende rijders moesten weer opnieuw op gang komen als ze in het gras naast de bocht waren beland. Op de onderste foto links zit Ymte Sijbrandy met zijn rechter voorwiel in de grasberm. In deze bocht kon Allerd Jacobs iedere keer weer iets afstand van Ymte nemen en voorop blijven liggen. Tot het laatst toe heel spannend. Uiteindelijk heeft Allerd deze wedstrijd gewonnen.

Peter Kreuder was echter degene die in deze bocht de show stal. Hij ging harder door de bocht dan elke andere rijder. In deze bocht heeft hij verschillende rijders binnendoor ingehaald. Peter, die een stuk lichter en kleiner is dan Ymte, zit meer naar voren bijna tussen de voorwielen en zijn zwaartepunt zal ongetwijfeld ook lager liggen.

De foto van Peter in deze bocht vonden wij zo dynamisch, dat we die op onze folder hebben geplaatst. Het linker voorwiel is net iets los van de weg, De linkerarm van Peter is buitenboord, waardoor hij zich goed schrap kan zetten. Let op de benodigde stuuruitslag, die zorgt er voor dat de wielen buiten de wielkasten komen. Doordat Peter tamelijk licht is, zal de vering naar verhouding stug zijn, wat gunstig is voor de stabiliteit in bochten.

Als volgend jaar de wedstrijden van Cycle Vision weer op het mooie, maar bochtige parcours van Flevonice worden gehouden en je wilt bochten met Velomobielen snel kunnen nemen om meer kans te maken op een goede klassering, moet je aandacht schenken aan de stabiliteit van de combinatie berijder en Velomobiel. In ieder geval stugge vering toepassen en zorgen voor voldoende stuur en wieluitslag. Lekke banden, doordat in bochten, de wangen van de banden doorslijten........ kost veel tijd!

Trommelremnaaf met Keronite en dubbelhoek contact lager.

2011-10-31T08:10:00.000-07:00

Bij de G16 van hiernaast zijn het voor en achterwiel uitwisselbaar. Als je de wielen demonteert, door de vijf schroeven los te draaien, blijven de trommelremnaven met de bedieningskabels op hun plek. Hetzelfde systeem als bij elke auto.
Het voorwiel is een niet aangedreven wiel. De trommelremnaaf is hier gelagerd met een dubbelhoek contact lager. Het achterwiel is het aangedreven wiel en daar is de trommelremnaaf vast verbonden aan de aandrijvende as.

De trommelremnaven zijn toch precies gelijk en kunnen door een gepatenteerde constructie gebruikt worden als aangedreven naaf of als niet aangedreven naaf.

Hiernaast de buitenkant van de trommel met de vijf schroefdraad gaten waar het wiel mee vast geschroefd wordt. Om te voorkomen dat de bevestigingsbouten op afschuiving worden belast is een stervormige verhoging op de trommel aangebracht. Deze stervormige verhoging neemt de torsiekrachten van het wiel op. De bouten worden daardoor alleen op trek belast.

De koelribben, tevens verstijvingsribben, aan de buitenkant van de trommel zijn hier zichtbaar. Je ziet hier dat het dubbelhoek contact lager is afgedicht.

De binnenkant van de trommelremnaaf met de 70 mm remsegmenten van Sturmey Archer. De binnenkant van de trommel heeft een Keronite (keramiek) slijtlaag.

In het midden zie je de aluminium kap met een stervormig gat. De kap is voorzien van schroefdraad. Met deze kap wordt het dubbelhoek contact lager in de lager passing gedrukt en opgesloten.

Links het gereedschap waarmee de opsluit kap voor de lager bevesteging erop of eraf gedraaid kan worden.

Het patent schuilt in de vorm van de lager passing. De naaf uitgevoerd zoals hier met het dubbelhoek contact lager is dan een niet aangedreven naaf.
Als het lager vervangen wordt door een aluminium prop met dezelfde buitenvorm als de kamer en in het midden een gat met vertanding (splines) die op een aangedreven as met gelijke vertanding past, dan heb je een aangedreven wiel.

Wij hebben het patent verkocht aan Giant met een vrije licentie voor Flevobike. Giant heeft weer een licentie verkocht aan een Amerikaans bedrijf.

De trike hiernaast is een prototype van een Human Powered Kart. Deze HPK is ontwikkeld om gebruikt te worden tijdens de Europese Jamboree in 1994 en de Wereld Jamboree in 1995. Beide hebben plaats gevonden in de gemeente Dronten.
De kartwieltjes hebben wij zo aangepast dat aan de binnenkant een trommelrem gemonteerd kon worden.
De wieltjes voor de HPK's van de Jamboree hebben wij uit vol aluminium gedraaid.

Later zijn de kartwielen bij meerdere producten toegepast. Het draaien uit vol materiaal is vervangen door Thixomolding van magnesium (spuitgieten van magnesium). Hier de twee deksels van de magnesium kart wielen. De matrijs hiervoor is in Canada gemaakt waar ook de wielhelften gespuitgiet zijn.

Bijna alle onderdelen van de Gocycle (foto in een van mijn vorige artikelen) zijn ook van magnesium en geproduceerd met Thixomolding.

Hier de compleet samengestelde velg met het dubbelhoek contact lager, dat door de velg helften spelingsvrij wordt opgesloten. In de uitvoering met een lager heb je een niet aangedreven wiel. Als het lager in de stervormige kamer wordt vervangen door een aluminium prop heb je een aangedreven wiel.

Van deze kant het wiel met diepe naaf helft. Het ventiel valt netjes binnen de naaf.

De smalle naaf helt heeft een pasrand bij de boutgaten, waar een trommelrem gemonteerd kan worden. De bediening van een eventuele trommelrem steek net voldoende buiten het wiel om niet in conflict te komen met de band.

Toepassing van dubbelhoek contact lagers bij fietsnaven.

2011-10-30T03:51:00.000-07:00

De foto is gemaakt door Arjan Vrielink en het idee voor deze simpel te produceren naaf komt van André en Erwin Vrielink.

De eerste keer dat wij dubbel hoek contact lagers hebben toegepast was bij de achternaven van de Flevotrike. Wij zochten naar eenvoudige naven die geschikt waren voor éénzijdige ophanging en grote lasten kunnen dragen. We konden niet vinden wat we zochten en hebben toen de simpel te maken naven van hierboven bedacht. De twee helften van deze naven zijn precies gelijk. Ze zijn gemaakt van dikwandige aluminium buis, waardoor maar weinig verspaand hoeft te worden. Er zijn maar twee maten belangrijk, dat zijn de diameter van de lagerkamer (passing) en de diepte van de kamer. De diepte van de kamer moet net iets kleiner zijn dan de halve lager breedte, zodat er tussen de twee helften net iets ruimte blijft en het lager axiaal spelingsvrij opgesloten wordt. Bij het monteren van de naaf schuif je de twee aluminium helften op de vetvrij gemaakte buitenkant van het lager. In de lagerkamers is een druppeltje borgvloeistof aangebracht om de delen in de juiste stand te kunnen fixeren. De spaakgaten in de linker en de rechter flens moeten de helft van de steek ten opzichte van elkaar verschoven zijn om een goed spaakpatroon te krijgen. De steek is de onderlinge afstand van de spaakgaten, van middelpunt naar middelpunt.
De spaakspanning geeft een grote axiale druk op de naaf helften zodat deze altijd vast tegen het lager worden gedrukt. De spaken moeten ook een kruispatroon hebben, dan kunnen de naaf helften ook niet ten opzichte van elkaar verdraaien.Ondanks dat de naaf uit twee helften bestaat is het een bijzonder stabiele constructie. Let op, het moet wel een oxide bestendige aluminiumsoort zijn, dus geen aluminium 7075.

Een dubbelhoek contact lager kan twee groef kogellagers, die op een bepaalde afstand van elkaar gemonteerd zijn, vervangen. Een dubbelhoek contact lager kan namelijk kantel momenten opvangen. Bij de Flevotrike naven van hierboven hebben wij van deze eigenschap gebruik gemaakt en zijn deze eenvoudig te produceren naven ontstaan.

One Off GreenTrike

2011-10-29T06:23:00.000-07:00

De toepassing van de Witte wielen op de One Off GreenTrike. De aluminium framebuis, die speciaal ontwikkeld is voor de Oké-ja, is later bij vele andere experimenten en producten gebruikt. Op deze buis kun je van allerlei onderdelen schuiven en eenvoudig vastklemmen.
Alle drie wielen van deze GreenTrike zijn afgeveerd. De trike heeft twee stuurhandels aan de zijkant naast de wielen.
Wij hebben maar één exemplaar gemaakt op bestelling van een klant van ons. Deze foto is gemaakt in 1996. De jongeman op de foto is mijn jongste zoon André.

Hiernaast de binnenkant van het Witte wiel met de hard geanodiseerde trommelrem. De verwisselbare trommel heeft koelribben die tevens voor extra stijfheid zorgen. Let op de fusee besturing met twee kogels die instelbaar zijn om tot een juiste stuur geometrie te komen. De groene stangetjes zijn voor de spatbord bevestiging.

De Double Wishbone ophanging met instelmogelijkheden. De veerpoot met demper is gelijk aan de achterveerpoot van de Alleweder.

De Exploded vieuw van de Oké-ja met de speciaal hiervoor ontwikkelde aluminium extrusie.

Doorsnede aluminium Oké-ja extrusie profiel

Hydraulische trommel remmen voor Velomobielen

2011-10-28T09:37:00.000-07:00

Een van de belangrijkste onderdelen bij 365 dagen Velomobielen zijn goede remmen. Remmen die ook in de bergen voldoende capaciteit hebben, ook bij regen direct aanspreken. Remmen die bij vriezend weer probleemloos blijven functioneren. Remmen die aan de wet voldoen, een lichte bediening hebben, goed te doceren zijn en weinig onderhoud vragen.
Van alle testen die wij bij Flevobike gedaan hebben bieden trommelremmen het meeste perspectief. Maar er kan nog veel verbeterd worden aan de trommelremmen die momenteel op de meeste Velomobielen gebruikt worden.

Vanmorgen heeft Harald Meckelburg uit Buchloe Duitsland zich aangesloten bij de werkgroep Bouwpakket Velomobielen. Harald heeft nu 35.000 km ervaring met zelfgemaakte hydraulische trommelremmen op zijn Milan Velomobiel. Wij gaan samenwerken om remmen in productie te krijgen die voldoen aan de hierboven gestelde eisen.

In oktober 1995 is Peter Uhrig afgestudeerd aan de Technische Universität Hamburg- Harburg op een aluminium wiel met een geïntegreerde schijfrem met hydraulische bediening.
Het was een samenwerkingsproject tussen de firma Horst Witte, TNO Apeldoorn en Flevobike. Peter heeft zijn werkzaamheden uitgevoerd bij de firma Witte. Alle onderdelen zijn naar ons opgestuurd. Wij hebben het geheel samengesteld en getest.

De enige foto die ik heb, is de foto van hiernaast. Helaas geen foto waar de geïntegreerde schijf onder de velg goed zichtbaar is. Op de tekening hieronder is de velg met de schijf wel goed te zien.

Voordeel van de geïntegreerde schijf is dat het licht is, met een groot koelend oppervlak. Geen optredende torsie krachten zoals bij een standaard schijfrem. De zijkanten van de velg worden niet blootgesteld aan slijtage. Er kunnen standaard velg remblokken gebruikt worden.

Het blijft echter een open systeem dat bij regen en vuil veel slijtage aan de remblokken en de schijf geeft. Vooral de remblokken moeten dan regelmatig vervangen worden. De schijf eigenlijk niet, maar die kan eventueel ook vervangen worden.
Wij hebben uiteindelijk gekozen om de witte wielen uit te rusten met trommelremmen, met de mogelijkheid om de trommels te kunnen wisselen.
Helaas zijn wij er nooit aan toe gekomen om deze trommelremmen uit te voeren met hydraulische bediening.

In 1996 hebben wij het wiel met verwisselbare hard geanodiseerde trommel(rem), met een diameter van 90 mm, ingezonden voor de Aluminium Award.

Degene die goed naar het onderste plaatje kijkt ziet dat het wiel gelagerd is met één dubbel hoek contact lager. Dat is een smalle constructie met een korte stijve as en geen kans op uitlijnfouten bij de productie van de lager passing. Bij voorwielaangedreven auto's wordt deze constructie ook toegepast.

De laagdikte van het hard anodiseren bij de trommels was echter te beperkt en daarmee ook de levensduur van de remtrommel.

TNO in Apeldoorn, die ook betrokken was bij het remtrommel project, heeft naar aanleiding van de te snelle slijtage, een trommel gemaakt van MMC aluminium. Een aluminium Metal Matrix Composite. Voor meer info over MMC zie....hier

Deze MMC trommel is indertijd op de Alleweder van Peter Groeneveld uit Oldenzaal gemonteerd. De aluminium MMC trommel heeft volgens de berichten van toen geen problemen gegeven. Het nadeel toen, was de hoge prijs van MMC aluminium en dat het alleen met diamant gereedschap te bewerken is.

Inmiddels zijn wij aan het testen met remtrommels met Keronite (keramiek) aan de binnenkant van de trommel als slijtvaste laag.

Wordt vervolgd.

Gazelle "Friiik" met het GSS gepatenteert ketting schakelsysteem

2011-10-27T03:15:00.000-07:00

Tijdens de Design Week in Eindhoven heeft Gazelle een GIO erkenning gekregen voor de Friiik (spreek uit Friek). GIO staat voor Goed Industrieel Ontwerp.
Ik heb Hiddo Visser, hoofd afdeling ontwikkeling bij Gazelle, gistermorgen een mail gestuurd en hem hiermee gefeliciteerd. Hiddo is degene die met veel vasthoudendheid het voor elkaar heeft gekregen, dat na drie jaar, de Friiik te koop is.

Het bijzondere aan de Friiik is de modulaire zelfdragende aluminium (gegoten) kettingkast met het onderhoudsvrije ingebouwde "Gazelle Schakel Systeem" (GSS). Verder heeft de fiets een éénzijdige achterwiel ophanging met een trommelrem.

GSS is het gepatenteerde kettingschakel systeem waar ik in vorige artikelen van mijn blog al foto's en tekeningen van heb laten zien. Bij de Friiik heeft het systeem 7 versnellingen.
GSS is een gezamenlijk patent van Gazelle en Flevobike. Bij Flevobike noemen wij het PSS (Parallel Schifting System).
Als men bij het systeem bijvoorbeeld uitgaat van 10 kettingwielen per as, beschikt men over 10 + 10 -1= 19 effectieve versnellingen (zonder overlap).

Wij hebben gistermorgen direct een Friiik besteld. Wij gaan daar eerst uitgebreid mee fietsen en testen om daarna te kijken hoe wij met de onderdelen van het Gazelle systeem een versnellingskast met veel versnellingen kunnen maken voor Velomobielen. De rechten voor het toepassen van het versnellingssysteem op fietsen met een stoel liggen bij Flevobike.

De simpelste manier om het systeem van Gazelle met 7 versnellingen, in een Velomobiel te gebruiken, is in combinatie met een Mountain Drive op de trapas (hoge en lage gearing, makkelijk bij stoplichten). Bij de juiste keuze van de kettingwielen beschik je over 14 versnellingen. Bij het bouwpakket van de rug aan rug Velomobiel ga ik in ieder geval voor beide rijders het systeem van Gazelle proberen toe te passen.

Uniek aan het schakelsysteem is dat je zowel bij vooruit trappen als bij achteruit trappen kunt schakelen. Het is een zogenaamd hufterproof systeem.

Racefiets met enkelzijdige voor en achtervork.

2011-10-26T02:21:00.000-07:00

In oktober 2009 hadden mijn kinderen, ter ere van mijn 65e verjaardag, een feestje georganiseerd bij Flevobike. Ze hadden vele bekenden van mij uitgenodigd. Ik vond het een leuke en geslaagde middag. Ik heb vele cadeaus gekregen waaronder diverse boeken. Ook het boek "The Competition Bicycle" van Jan Heine. Ik weet niet meer van wie ik dit boek gekregen heb, er staat helaas geen naam van de schenker/schenkster in.
In het boek staat wel een racefiets uit 1910 met achter en voor een enkelzijdige vork. Een van mijn stokpaardjes op fietsgebied.

Het is het Franse merk "Labor" type: Tour de France.
Om de ketting te spannen heeft deze racefiets een excentrische trapas constructie.
Je ziet, het valt niet mee om nog originele ideeën voor fietsen te bedenken, het meeste is ooit al eens uitgevonden en gemaakt. Vooral in de begin periode van de fiets is er veel nagedacht en ontwikkeld.
Advies voor fietsontwikkelaars, kijk eerst in de wereld van patenten of in de geschiedenis. Internet maakt dat allemaal mogelijk!

En toch zijn er nieuwe kansen voor ontwerpers en bouwers van Velomobielen. De Velomobiel staat nog aan het begin van de ontwikkeling. Mondjes maat worden onderdelen specifiek voor Velomobielen ontwikkeld. Voor innovatieve techneuten en innovatieve bedrijven liggen hier kansen.

Boek "Trapperkracht" als inspiratiebron.

2011-10-25T07:30:00.000-07:00

Een prachtige tekening van een door trapkracht aangedreven figuurzaagmachine. Op de machine ook een boor mogelijkheid, voor het voorboren van een gaatje, waar het figuurzaagje doorheen gestoken kan worden, als men ergens midden in een werkstuk wil beginnen met het zagen.

De drie scans in dit artikel komen uit het boek Trapperkracht
Voor het werk.
In de vrije tijd.
Voor vervoer.

De samensteller van dit boek is James C. Mc Cullagh. Met een bijdrage van onder andere David Cordon Wilson oprichter van de IHPVA.

Deze beide tekeningen hebben mij geïnspireerd bij het ontwerpen van een moderne versie van de figuurzaag machine en de draaibank, waarover ik afgelopen donderdag 20 oktober een artikel op mijn blog heb geplaatst.

Achterin het boek staat een uitgebreid artikel van de hand van David Gorden Wilson met enkele van zijn eerste ideeën op het gebied van ligfietsen. De foto hieronder heeft een aandrijving die een bijzonder lage neus bij een Velomobiel mogelijk maakt.

Een lage neus, bij een gestroomlijnde ligfiets staat op het ogenblik in de belangstelling van meerdere ontwerpers.

Ik was vrijdagmiddag nog even bij Velomobiel.nl en daar was Theo van Andel bezig met de montage van zijn nieuwe carbon Quest. Hij was op dat moment aan het inbouwen van een speciale ovale trapaandrijving. In het verleden is Theo al vaker aan het experimenteren geweest met ovale trapaandrijvingen samen met Mijndert Valentijn.

Naar aanleiding van een gesprek met Piet Lammertse en zijn ideeën over mogelijke verbeteringen bij de Quest en Velomobielen in het algemeen, heeft Theo zijn eerdere experimenten weer opgepakt. Ik ben benieuwd naar de resultaten.

Hiernaast een uniek patent voor een velgrem van David Cordon Wilson. David begrijpt nog steeds niet waarom de fietsindustrie totaal geen belangstelling heeft getoond voor zijn patent.

Hiernaast de legendarische ontwikkelaar Anne Oskam als jongeman, op het ontwerp dat hij gemaakt heeft voor Batavus, toen hij daar hoofd van de afdeling ontwikkeling was.

Ook hier een andere aandrijving dan de standaard rondgaande beweging.

Test waterstraal snijden vliegtuig triplex

2011-10-24T13:07:00.000-07:00

Afgelopen vrijdagmorgen heb ik platen vliegtuig triplex gehaald bij de Arnhemse Fijnhouthandel zie:... www.af.nl/

Met deze platen willen we de sandwich speelplank van hiernaast maken. Met de plank gaan wij allerlei testen uitvoeren om te kijken of het systeem van New Wood, zoals dit systeem heet, geschikt is voor het maken van het chassis van de rug aan rug Velomobiel.

Doorsnede speelplank met polystyreen vulling

Bij Sercon in Dronten hebben ze twee grote waterstraal snijmachines, waar we vandaag een snijproef in het watervaste vliegtuig triplex hebben gemaakt. Dit gaat prima!

Ik ga vragen of het deze week nog gaat lukken bij Sercon om alle benodigde onderdelen voor een serie van 5 van deze planken te snijden. Dan kan Harry van de Liende binnenkort de eerste planken gaan samenstellen.

Hieronder nog een keer de tekening van het zelfdragende chassis van de rug aan rug Velomobiel.

Tentkap voor Velomobielen

2011-10-23T04:47:00.000-07:00

Er zijn drie mogelijkheden voor het maken van carrosserieën waar ik mij in ga verdiepen en eventueel wat mee ga doen.
De eerste is de carrosserie die opgebouwd is uit dunne houten strippen van Western Red Ceder zoals Nico van Baar heeft gemaakt voor zijn Quest.
De tweede is het persen van bekleed thermoplastisch schuim zoals de Velomobiel dakjes van Flevobike.
De derde mogelijkheid, waar ik mee ga starten is de Tentkap.

Het artikel hiernaast van Walter Ising over zijn tentkap met spansysteem heb ik altijd in mijn gedachten gehouden om er ooit nog eens wat mee te gaan doen.

Tijdens het surfen op internet kwam ik deze foto's tegen van een aluminium buizenframe voor de Baidarka Kayak. De aluminium buizen zijn niet gelast maar aan elkaar geknoopt (sjorringen). Een methode die uitermate geschikt is voor de zelfbouwer. Ik ga er dan vanuit dat het een bouwpakket is waar alle aluminium buizen reeds in de juiste vorm zijn gebogen en de benodigde aluminium platen met alle gaatjes reeds laser gesneden zijn.

Ik heb diverse productie video's op internet bekeken en ben er van overtuigd dat deze methode uitermate geschikt is voor iedere zelfbouwer om een strakke, lichte, stille en afneembare kap te maken voor zijn twee, drie of vierwieler.

Zelf vind ik dit schitterende plaatjes om te bekijken.
De dunwandige buizen zijn van aluminium 6061 T6. De knopen zijn gemaakt met geïmpregneerd nylon garen/touw.

Bij lange tochten over zee, ook bij ruige golfslag blijken deze sjorringen zich beter te houden dan vaste verbindingen door middel van lassen/solderen of bout verbindingen.

Om meer te weten te komen over de Baidarka Kayak heb ik met veel moeite een tweede hands boek gevonden in Amerika via internet. Dit boek "Baidarka The Kayak" van George Dyson heb ik inmiddels thuis.

Het boek begint met een beschrijving van het ontstaan van deze kayaks. Dan het nabouwen door George Dyson en het maken van vele tochten met allerlei uitvoeringen van deze kayaks. Het eindigt met bouwbeschrijvingen, tekeningen en ervaringen opgedaan met het nieuwe systeem van aluminium buizen frames (skeletten) verbonden met sjorringen voor verschillende modellen.

Om alle benodigde elementen voor het bouwpakket van een tentkap bij elkaar te krijgen heb ik eerst gezocht in de wereld van de model vliegtuigbouw, bij sportvliegtuigen en bij ulralights.

Ik vond al snel de Duitse firma Lanitz-Prena Folien Factory GmbH die een nieuw materiaal levert, Oratex Ul 600. The Covering Of The Future.

Hiernaast is de voorkant van een uitgebreide handleiding over het werken met Oratex. Dit is te vinden op de site van Oratex.

Voor meer informatie kun je kijken op het laatste nieuws van de firma. Er staat ook een mooie foto op van een Formula Students raceauto van een Duitse Universiteit.
Voor de link klik.......hier.

Het is prachtig weer, Hendrika en ik gaan Fietsen. Wordt vervolgd

Ligfiets "Stamtafelgroep" Flevoland

2011-10-22T03:35:00.000-07:00

Naar voorbeeld van de Duitse "Liegerad Stammtisch Gruppen" gaan wij starten met de Ligfiets Stamtafelgroep in Flevoland. Het stamcafé wordt de voormalige kantine van het werkeiland Oostelijk Flevoland. Deze kantine is een van de oudste gebouwen van Lelystad. Het werd gebruikt als eetgelegenheid voor de arbeiders die vanaf begin jaren 50 betrokken waren bij de bouw van de dijk voor Oostelijk Flevoland. Er werden ook kerkdiensten en allerlei culturele activiteiten gehouden. Vanwege herinrichting van het Werkeiland is de Kantine verplaatst. "De Cantine" staat nu naast het museumcomplex Nieuw Land en vlak bij de Batavia Werf in Lelystad. Voor een korte video van de heropening van De Cantine zie...... hier
Iedereen die geïnteresseerd is om geheel vrijblijvend en op een ongedwongen manier met andere ligfietsers van gedachten te wisselen is welkom. We denken aan eenmaal per maand een vaste avond, bijvoorbeeld de eerste woensdagavond van de maand. Vanaf 19.00 uur en de eindtijd bepaald iedereen zelf. Voor meer gegevens van De Cantine zie.....hier

De eerste avond is aanstaande woensdag 2 november.
Voor meer informatie:
Johan Vrielink tel: 0320-707108 of 06 819 341 48
e-mail: jvrielink@scarlet.nl

Overkapping Trikes

2011-10-21T13:08:00.000-07:00

Paulus van Staveren van de TU Delft afdeling IO heeft ons in juli 1990 benaderd met het voorstel als afstudeerproject een overkapping voor de Flevobike te ontwikkelen. Ik was daar direct enthousiast over. Er is besloten dit niet voor de Flevobike maar voor de Flevotrike te doen. Bij slecht weer, gladheid en harde wind geloof ik meer in een overkapping voor een drie of een vierwieler dan voor een tweewieler. Paulus heeft op papier een heel serie voorstellen uitgewerkt. Van een model de 'Orka' heeft hij een schaalmodel gemaakt dat hij tot in detail heeft uitgewerkt.
Om te weten wat het effect is van het rijden met een kap op de Flevotrike, is het eenvoudige model (enkel gekromde dunne plaat) van de foto hiernaast gemaakt. Met deze kap is goed te fietsen, de kap heeft niet veel invloed op de besturing van de Flevotrike, omdat vooraan bij de voeten de kap van opzij open is en zijwind daardoor nauwelijks druk uitoefent.
Om volledige weerbescherming te krijgen heb ik in 1993 een complete kap gekocht bij Rasmussen van Leitra. Rasmussen moest een lezing geven in Nederland en heeft de kap vanuit Denemarken meegenomen in de trein. Ik heb de kap opgehaald van het station in Amsterdam.
Op een gure regenachtige zondagmorgen ben ik met de Flevotrike met Leitra kap van Dronten naar Lelystad en terug gefietst. Een heerlijke ervaring, geheel droog blijven bij flinke regen. Het bleek echter al snel dat de Leitra kap, door het gesloten zijdelingse oppervlak, bij wind te veel invloed had op de besturing.

Wij hebben de Leitra kap nog steeds. Het ontwerp van deze kap is uniek. In enkele seconden te monteren of te demonteren, makkelijk te openen, waardoor heel gemakkelijk in de fiets gestapt kan worden. De kap is zelfdragend en toch superlicht. De kap geeft volledige weerbescherming, de luchtstroom binnen de kap is te regelen en te richten, één spiegel die volledig overzicht achter je geeft. Iedereen die iets met kappen doet als weerbescherming moet beslist de Leitra eens goed bestuderen.

Doordat wij na het afstuderen van Paulus al snel met de Alleweder in productie zijn gegaan, is het idee een afneembare kap op een trike tijdelijk in de ijskast gegaan. Tijdens de ontwikkeling van de GreenMachine zijn we ook weer met een trike aan het tekenen gegaan. Hier moest een kap op gemonteerd kunnen worden.
Het is toen door alle drukte gebleven bij deze tekeningen.

Twee jaar terug heb ik het idee weer opgepakt. Met de onderdelen van de GreenMachine is een GreenTrike ontwikkeld. De eerste GreenTrike hiernaast van de foto had nog geen voorvering. Vorig jaar is de GreenTrike van voorvering voorzien. Er zijn diverse experimenten geweest met afneembare kappen. Nu ik meer tijd heb ga ik met de afneembare kap op de GreenTrike verder.

Wordt vervolgd.

Voet aangedreven hobby machines

2011-10-20T01:56:00.000-07:00

Ik heb Harald Winkler beloofd om een paar tekeningen op mijn blog te zetten van door mij gemaakte hobby machines die met de voeten/benen worden aangedreven.
Dit naar aanleiding van zijn trapnaaimachine.
Het is begonnen met een figuurzaagmachine die ik gemaakt heb voor leerlingen die bang waren om met een elektrisch aangedreven figuurzaagmachine te werken. Het is een simpele, maar zeer goed zagende machine geworden die veel vaker gebruikt werd dan de elektrisch aangedreven machine.

Tijdens het zagen pas je blijkbaar automatisch het traptempo aan. Bij moeilijker zaagwerk trap je vanzelf langzamer. Voor mijzelf heb ik er ook een gemaakt en vaak gebruikt. Deze heb ik later geschonken aan een kennis van mij die er vele hele mooie werkstukken mee heeft gemaakt.

De zitting is traploos instelbaar. Het grote houten wiel met een metalen velg werkt als vliegwiel en drijft een kleiner wiel aan. Het kleine wiel heeft een ex-center as met een korte drijfstang die de onderste arm van de figuurzaag op en neer beweegt.
De crank lengte is 100 mm, waardoor de benen maar kleine bewegingen hoeven te maken en geen invloed hebben op de nauwkeurigheid van het zaagwerk. De benodigde kracht is zo minimaal dat je het nauwelijks merkt.

Aangespoord door het succes van de figuurzaagmachine heb ik een metaal draaibankje gemaakt zoals hiernaast is getekend. Metaal draaien kost wat meer vermogen dan figuurzagen, maar als de beitels scherp zijn gaat het heel goed. Er hebben diverse mensen mee gewerkt die allemaal verwonderd waren dat metaal draaien zo goed gaat op alleen beenkracht.
Ook hier is een Z-crank toegepast met cranks van 100 mm. De brede trappers zijn nodig om meer naar links of rechts te kunnen gaan zitten. De zitting is traploos in hoogte instelbaar en kan ook versteld worden van links naar rechts. De zitting zelf heeft een excentrisch draaipunt om op de juiste plek te kunnen zitten ten opzichte van het werkstuk en de draaihandels.
Binnen in het vliegwiel is nog een extra versnelling aangebracht met twee tandwielen. Voor het op lengte maken van de platte kunststof aandrijfriem heb ik een speciaal apparaat gekocht, waarmee een perfecte las in de riem gemaakt kan worden.

De ervaring opgedaan met de draaibank van de tekening hierboven hebben geleid tot een nieuwe kop klas voor metaal leerlingen die wat meer in hun mars hadden. In die jaren was er veel werkloosheid onder de jongeren. Na deze opleiding maakten ze meer kans op de arbeidsmarkt.
Deze leerlingen liepen naast de opleiding binnen de school, waar elke leerling zijn eigen draaibank maakt, ook één dag per week stage bij een metaalbedrijf. Deze bedrijven hebben een groot gedeelte van de kosten van het project betaald.
Landelijk heeft dit unieke project veel aandacht gehad. Na het eerste leerjaar is het project nog twee keer herhaald. Helaas hebben de landelijke regels de school gedwongen om dit fantastische project te stoppen.

Op de foto de eerste groep uit het leerjaar 1982/1983. Op de bovenste foto links zit ik gehurkt tweede van links.

Onderdelen van een verbeterd ontwerp zonder las verbindingen voor de tweede groep. De onderdelen die je hier ziet zijn van de vaste kop van de draaibank met de hoofdspil en de lagers.
De tweede en de derde groep hebben uiteindelijk in samenwerking met het wikkelbedrijf Bavé uit Swifterbant een vaste kop gemaakt met een direct drive. Daarbij is hoofdspil en de motor met een traploos regelbaar toerental een geheel, net als bij de modernste machines.

Dit zijn de onderdelen van de losse kop die over het geharde bed kan schuiven.

De tweede en derde groep kregen een middag in de week electronica lessen van een collega van mij (Johan van de Berg). Elke leerling heeft daar de elektronische toerenregeling gemaakt. Een traploze toerenregeling voor links en rechtsom draaien met behoud van het motorkoppel.

Alle werkzaamheden die elke leerling moest uitvoeren. In elke groep heb je altijd wel leerlingen die beter en sneller zijn en die heb je als docent hard nodig om te helpen bij de voortgang van het project.

Voordat een leerling beginnen mocht met het maken een onderdeel moest hij (helaas geen zij) eerst een werktekening maken van dat onderdeel volledig volgens de ISO Norm. Bij enkele moeilijke onderdelen moesten ze een werkvolgorde (stappenplan) maken. Op deze manier worden ze gedwongen om zich eerst heel goed in een onderdeel te verdiepen. Hierdoor worden bij het maken van het onderdeel veel minder fouten gemaakt.

Elke leerling had een eigen werkplek met een eigen A3 tekenbord.
Weekrooster: 28 uren praktijk metaal en tekenen, 4 uren elektronica, 8 uren stage bij een metaal bedrijf.

Hiernaast een stukje van een uitgebreid artikel uit het Lelystads dagblad van 31 januari 1984. Dit was de tweede groep met het nieuwe verbeterde model draaibank. Op de tafel rechts bovenaan ligt de compleet gewikkelde rotor tevens hoofdspil van de draaibank. Elke leerling heeft zijn eigen motor samen gesteld en gewikkeld. Het wikkelen is als groepsproces gebeurd onder leiding van de firma Bavé uit Swifterbant in twee middagen.

De tweede jongeman van links op de foto is mijn oudste zoon Arjan. Mijn tweede zoon Erwin heeft een jaar later ook zijn eigen draaibank gemaakt. En mijn derde zoon André heeft het jaar daarop het project Flevobike ligfiets gedaan. Mijn dochter Janette de jongste van onze vier kinderen zit in de verzorging. Onze vier kinderen hebben er voor gezorgd dat we inmiddels 9 kleinkinderen hebben.

Als er een vierde en vijfde jaar gekomen was, waren de ontwikkelingen doorgegaan naar een combinatie machine van de tekening hiernaast.
Ik had inmiddels contacten opgebouwd met bedrijven die in het project wilden participeren. Zoals de levering van stappen motoren, kogelomloop spillen en hulp bij het ontwikkelen van de benodigde elektronica. Maar helaas moest de school het project stoppen. Na het derde jaar draaibank project heb ik een simpeler project opzet en dat is het project Flevobike ligfiets met knikbesturing geworden.

Fritz Fend en de Messerschmitt-Kabinenroller..... vervolg.

2011-10-19T01:50:00.000-07:00

In de werkplaats van Harald Winkler.

Ik vertelde Harald Winkler dat de Messerschmit ontstaan is uit een Velomobiel met hand of voet aandrijving en dat Fritz Fend de ontwerper daarvan was. Hij zegt... "wacht even, ik heb twee artikelen over Fritz Fend".

Kort samengevat zijn het trieste artikelen. Fritz Fend is met zijn legendarische Messerschmitt beroemd geworden, maar is uiteindelijk berooid gestorven.
Tot 2000 heeft hij gewerkt aan een moderne versie, de F2000. Hij heeft daarbij zoveel schulden gemaakt dat de bank zijn faillissement heeft aangevraagd. Zijn laatste model, dat nog geen goedkeuring had om deel te nemen aan het verkeer, is geveild en heeft 63.000,- Mark opgebracht.

In hetzelfde jaar is Fritz Fend overleden

Harald Winkler vervolg

2011-10-18T06:02:00.000-07:00

Nu ik met pensioen ben kan ik meer tijd steken in fietsontwikkelingen. Er zijn nog zoveel mogelijkheden om fietsen te verbeteren. Ik zie het een beetje als componeren met bestaande onderdelen, materialen en technieken.
Het beter leren kennen van een uniek mens als Harald en de door hem ontwikkelde producten past in dat plaatje.

Het meest uniek in de Asphalttretboot is de krukas-crank of ook wel Z-crank genoemd. Deze Z-crank maakt het mogelijk om de ketting opzij langs de menselijke motor, rechtstreeks naar het achterwiel te laten lopen zonder kettingrollen. Het bezoek aan Harald en het test rijden in zijn fietsen heeft mij gesterkt om de ontwikkeling van Z-cranks door te zetten. In praktische dagelijks te gebruiken Velomobielen bieden Z-cranks nieuwe mogelijkheden.

Wat mij opviel bij de Asphalttretboot, dat deze licht en stil is door de schuimcarrosserie. De ketting maakt niet meer geluid dan het bekende geluid van een derailleur zoals op elke racefiets. Bij een afdaling en hogere snelheid voelt de Tretboot stabiel aan. Het sturen komt sterk overeen met het sturen zoals in elke auto. De remmen waren onvoldoende en ik miste het comfort van vering.

Hiernaast een oude maar degelijke trapnaaimachine waar Harald alle voorkomende naai klussen mee uitvoert zoals o.a het innaaien van ritsen in de schuim carrosserieën. Hij zou deze degelijke machine niet willen uitruilen tegen een naaimachine die door een motor wordt aangedreven (minder gevoel).
Wat mij verder opviel in de werkplaats van Harald, gezien zijn inrichting, dat hij veel werkzaamheden op de grond uitvoert.
Zijn belangrijkste metaal machines zijn een draaibank, een boormachientje en een lasapparaat.

Dat Harald niet alleen met schuim werkt zie je hiernaast. De mal voor de carrosserie van hiernaast heeft hij gemaakt in opdracht van een klant voor een gestroomlijnde tweewieler. Met de mal zijn meerdere carrosserieën gemaakt. Voor zichzelf heeft Harald met de mal de body voor deze Velomobiel gemaakt met 16 inch fusee gestuurde voorwielen.

Nog een paar gegevens over Harald, hij staat niet ingeschreven als bedrijf, wil de sores die een bedrijf met zich meebrengt ook niet. Hij levert ook geen bouwpakketten of bouwhandleidingen van zijn producten, omdat hij dan aansprakelijk gesteld zou kunnen worden als er ongelukken mee gebeuren. Hij verkoopt alleen een bouwbeschrijving van 'Das Meufl Asphalttretboot'. In het voorwoord waarschuwt hij, dat hij niet aansprakelijk kan worden gesteld bij ongelukken, als iemand zijn Tretboot na bouwt.

Harald wil geen computer, volgens hem zou hij dan te veel afgeleid worden en misschien wel te veel tijd achter de computer doorbrengen. Hij werkt vaak tot heel laat in de nacht, dan kan hij zich het beste concentreren.
Zijn moeder (71 jaar) heeft wel een computer en een draadloze internet aansluiting. Zij heeft ook pas een nieuwe Samsung Tablet.
Vlak voor ons vertrek wilde ik Harald nog een tekening op mijn blog laten zien en vroeg om de inlogcode om met mijn eigen Tab op internet te kunnen, maar toen kwam Harald al aanlopen met de Tab van zijn moeder en ik zag dat hij daar bijzonder handig en snel mee om kon gaan.

Op bezoek bij Harald Winkler van 'Das Meufl Asphalttretboot'.

2011-10-17T07:20:00.000-07:00

Er deed zich afgelopen zaterdag een goede gelegenheid voor om een bezoek aan Harald Winkler te combineren met het afleveren van een Orca bij Fritz Kellermann uit Königsbrunn (vlak bij München). Op de foto hiernaast stapt Fritz Kellermann voor de eerste keer in zijn nieuwe Orca, zijn oudste zoon kijkt toe.
Na de eerste testritten hebben we uitgebreid koffie gedronken met heerlijke taart die mevrouw Kellermann speciaal voor deze gelegenheid had gebakken. Als wij geen afspraak hadden gehad met Harald Winkler hadden wij het avond eten ook bij de familie Kellermann kunnen gebruiken, want mevrouw Kellermann had 'Zwiebelkuchen' gemaakt voor ons. Maar wij zouden om 17.00 bij Harald in Geltendorf zijn. Geltendorf ligt 28,7 kilometer van Königbrunn verwijderd.

Mevrouw Kellermann vroeg of wij wel eens Kiwi's eten? Ja ...... Hendrika eet al jaren 's morgens bij het ontbijt een Kiwi. "Dan geef ik jullie Kiwi's mee uit eigen tuin". De trosjes Kiwi's van de foto hiernaast hadden wij nog nooit gezien of geproefd. Ik ben zelf niet een echte Kiwi liefhebber, maar deze kleine Kiwi's zijn heerlijk zoet en smakelijk, je kunt ze met schil en al eten. We kregen een flinke hoeveelheid mee.
Vanmiddag na de lunch hebben we de laatste opgegeten. Als wij ze nu ergens op de markt of in de winkel tegenkomen kopen wij ze zeker, echt lekker!

Om drie minuten over vijf waren we bij Harald Winkler. Harald zijn moeder was in de tuin bezig en had ons al zien aankomen. Ze wenkte ons en gaf aan dat we de auto voor hun poort konden parkeren.
Harald en ik waren al snel in zijn werkplaats. Je valt van de ene verbazing in de andere, Harald is bijzonder veelzijdig, muziek, schilderen, stoommachines, stirlingmotoren, fietsen, boten, enz..... enz. Alles wat hij maakt en ontwikkeld doet hij bijna allemaal met gebruikte onderdelen. Het is maar goed dat het grote huis waar hij woont volledig onderkelderd is, zodat hij de ruimte heeft voor al zijn hobby's, opslag en werkzaamheden.

Harald, Hendrika en ik waren uitgenodigd om in München bij Jörg Bammesberger te komen barbecueën. Het was al donker toen ons vlees bij Jörg op de barbecue lag. Jörg heeft de Velomobieltocht (ROAM) dwars door Amerika meegereden. Het is een leerzame en gezellige avond geworden, waar ik met verschillende ligfietsers uit de buurt van München gesproken heb. Iets na middernacht waren wij terug in Geltendorf en konden naar bed.

Zondagmorgen direct na het ontbijt heeft Harald de éénpersoons Meufl Trike en Das Meufl Asphalttretboot voor de poort van zijn huis klaar gezet voor een rit in de omgeving van Geltendorf.
Het had 's nachts licht gevroren en tijdens onze fietstocht was het een beetje mistig en koud.
Ik heb eerst in de éénpersoons trike gefietst en later gewisseld met Harald in de Asphaltboot.
Opvallend hoe licht de éénpersoons trike fietst met de ketting die aan de zijkant langs je heen gaat en rechtstreeks met het achterwiel verbonden is. De aandrijving op één achterwiel geeft totaal geen problemen, je merkt niets van enige invloed op de besturing. Ook niet bij de tweepersoons.

De speciaal ontwikkelde krukas crank voelt stijf aan en draait superlicht rond. Harald heeft verschillende krukas cranks gemaakt, ook met carbonweefsel. De beste resultaten, wat stijfheid en gewicht betreft, geven de cranks van naadloos stalen precisie buis (C45) met een diameter van 40 mm en een wanddikte van 1 mm. Bij de hoekverbindingen van de krukas crank zijn stalen plaatjes ingelast net als de natuurlijke verstijvingsschijven bij Bamboe.

De crank lengte van de krukas crank is 120 mm. Deze korte lengte heeft een positieve invloed op de stijfheid van de krukas crank. In het begin merk je dat de cranks korter zijn maar ik kan niet zeggen dat ik daar problemen mee heb gehad. Met cranks van 120 mm, ten opzichte van standaard cranks van 172,5 mm, hebben de hakken en de tenen 52,5 mm minder hoogte nodig. Dat betekend dat de neus van de stroomlijn 105 mm lager kan worden. Je kunt daarmee een betere stroomlijnvorm krijgen en een beter zicht naar voren op de weg. Het zou de moeite waard zijn om de K-Drive en de korte cranks met elkaar te vergelijken/meten, nadat er voldoende gewenning mee is opgedaan.

K-Drive getest door Ymte Sijbrandy

2011-10-14T06:16:00.000-07:00

Gisteren zag ik op ligfiets.net een artikel over een elliptische aandrijving. Een mooie aanleiding om iets te vertellen over de K-Drive van Miles Kingsbury. Om een lagere neus te kunnen maken bij een gestroomlijnde recordfiets hebben we een K-Drive besteld. Er is een simpele stalen fiets gemaakt waar Ymte ervaring op kon doen tijdens zijn dagelijkse woon-werk rit tussen Lelystad en Dronten. Hij heeft er ongeveer 1000 km mee gereden en kon er toen goed mee overweg.

Een week of vijf geleden heb ik Ymte gebeld en gevraagd of hij een K-Drive geschikt zou vinden om te gebruiken in zijn dagelijkse Velomobiel. Hij zag daar geen probleem in. Volgens hem is een K-Drive wel iets minder effectief, maar dat zou je goed kunnen maken door een betere stroomlijn.
Het is in ieder geval de moeite waard om een K-Drive bij een recordfiets te overwegen, het kan voldoende aerodynamische voordelen brengen om het mechanische nadeel en een lange gewenningsperiode te accepteren.

Bij de speciale recordfiets die wij bij Flevobike gemaakt hebben voor de zes uurs race van Cycle Vision in 1998, hadden wij door de uitbreiding van de gebouwen te weinig tijd en hebben wij gekozen voor een simpel en snel te maken stroomlijnvorm waar voldoende ruimte was voor standaard cranks.

Achteraf gezien hadden wij toch wat meer tijd moeten steken in een betere stroomlijn met een K-Drive, want Ymte werd tweede in de zes uur race en de prijs van 10.000,- gulden ging naar Bram Moens.
Flevobike had zich garant gesteld voor de prijs van 10.000,- gulden om meer internationale deelnemers te trekken en dat is gelukt.
Ik heb Bram, bij de uitreiking van de prijs, uitgedaagd om zich met zijn bedrijf M5 garant te stellen voor eenzelfde prijs voor Cycle Vision 1999, dat is helaas niet gebeurd.

Om veel aandacht te krijgen van de pers en veel deelnemers te trekken werkt een flinke geldprijs perfect.

Hiernaast de uitbreiding waar wij bij Flevobike in 1998 druk mee waren en niet voldoende tijd konden steken in een betere stroomlijn.
Naast de dagelijkse werkzaamheden en de bemoeienissen met de uitbreiding is door de Flevobike medewerkers ook veel tijd gestoken in de organisatie van Cycle Vision.

Tussen alle werkzaamheden door is voor de zes uurs race deze Wombat gemaakt. Het zelfdragende chassis van de Wombat bestaat uit honingraat sandwich platen die geleverd zijn door Adprotech uit Lelystad. Arjan en Erwin Vrielink hebben in een week tijd, in de avonduren, de stroomlijn van de Wombat gemaakt.

In de Wombat zijn twee spiegels gemonteerd (periscoop) voor een helder zicht naar voren. Aan de onderkant van het chassis was een rubber slabbe gemonteerd zodat de lucht zich niet tussen het wegdek en de bodem kon persen, maar na de eerste testronde op de RDW baan moest deze slabbe verwijderd worden. Deze slabbe pakte alle losse steentjes van het wegdek op en gooide deze door de openingen bij de wielen naar binnen.

Ymte kan zich ook vast nog de stank herinneren in de Wombat, veroorzaakt door een bijna verrot kadaver van een konijn dat via de voorste wielopening in de bodem naar binnen werd gegooid en over zijn hele lichaam verspreid werd.

Het artikel hiernaast over Ymte is de moeite waard om te lezen!

Ik ga morgen een paar dagen naar Zuid Duitsland, tot maandag komen er geen nieuwe artikelen op mijn blog.

Voorbeeld bouwpakket ijszeiler

2011-10-13T07:35:00.000-07:00

In 1936 werd door de Amerikaanse krant The Detroit News een ontwerpwedstrijd uitgeschreven voor een betaalbare eenheidsklasse van een ijszeiler. Het winnende model is de DN ijszeiler van de tekening hiernaast geworden.
In 1962 werd het eerste Nederlandse Kampioenschap ijszeilen in de DN klasse gehouden. Het NK is voor het laatst gehouden in 2010.

Het ontwerp van deze houten/sandwich DN ijszeiler bestaat nu al meer dan 74 jaar, maar is nog steeds springlevend. De meeste DN ijszeiler worden gemaakt door zelfbouwers. De tekening van hiernaast zit al heel lang in mijn archief en is voor mij een voorbeeld bij het ontwikkelen van een hout/sandwich bouwpakket voor een Velomobiel.

Hiernaast een foto van mijzelf aan het ijszeilen met een DN op de Oostvaardersplassen in Lelystad ergens eind jaren zeventig. Deze ijszeiler is gebouwd door Erik Bon.

De lengte van de romp is ongeveer 3,60 m. Het rompgewicht moet minimaal 21 kg zijn inclusief beslag, blokken en helmstok.

Visserslatijn van Wim Schermer

2011-10-12T06:56:00.000-07:00

Overdrijven doet bijna iedereen wel eens, maar wat ik vandaag op het blog van Wim Schermer las gaat mij te ver. Als het aan Wim ligt hoeven we straks helemaal niet meer te trappen om vooruit te komen met een Velomobiel.
Volgens Wim lopen de SKF E2 wiellagers 50% lichter dan normaal gemonteerde lagers.

Volgens SKF is het verschil tussen een standaard lager en het Type E2 50% bij 6000 omwentelingen per minuut en 80 graden Celsius.
En zelfs dat neem ik met een korreltje zout.

Helaas blijft het toerental van de kettingrol in een Velomobiel nog ver onder de 1000 omwentelingen per minuut en bereikt het lager geen 80 graden Celsius. Dure lagers willen verkopen is goed, maar de voorlichting moet een beetje realistisch blijven.

Messerschmitt Kabineroller begonnen als Velomobiel

2011-10-11T00:30:00.000-07:00

Op de foto Matthias Erz van www.flevelo.com uit Lübeck. Matthias zag zaterdag op weg naar Lelystad tijdens een eetpauze deze Messerschmitt in de Autobahnraststätte Göttingen (A7). Elke Velomobielrijder kan het niet laten om even te gaan kijken als ze een Messerschmitt zien staan.

Wat maar weinig mensen weten is dat de Messerschmitt is ontstaan uit de Fend Flitzer een door menskracht aangedreven Velomobiel. De jonge Fritz. M. Fend (26 jaar) heeft in 1946 zijn eerste 'Fahrad mit Wetterschutz' gebouwd.

Om aan materialen te komen heeft hij ook een type gemaakt dat met de armen aangedreven kon worden voor Oorlog slachtoffers die de benen kwijt waren geraakt. De onderste foto links is iemand die op armkracht een tocht heeft gemaakt van 6000 km door Duitsland.

In september 1948 heeft Fend het eerste type gebouwd met een 35 ccm motor. In 1949 een type met een grotere motor van 350 ccm.
In 1952 hebben Fritz. M. Fend en prof. Willy Messerschmitt een overeenkomst gesloten om een type te bouwen voor twee personen die achter elkaar zitten.
In 1955 is het debuut geweest van de Messerschmitt Kabineroller KR 200. Deze koste toen ongeveer 2500 Mark. Er zijn in 1955 11.909 stuks uitgeleverd.

De gegevens komen uit het boek 'Deutsche Kleinwagen' nach 1945 geliebt, gelobt und unvergessen......door Hanns Peter Rosellen.

Velomobiel van Peter Provoost

2011-10-10T05:19:00.000-07:00

Een tekening van Peter Provoost uit het blad 'Fiets'.
Toen Peter deze tekening gemaakt heeft was hij nog werkzaam als ontwerper bij DAF.
Deze tekening heb ik vaak bekeken, soms met een vergrootglas. In de tijd dat de Alleweder bij ons in productie is gegaan ben ik bij Peter op bezoek geweest om meer te horen over de achtergronden van deze mooie tekening.
Peter heeft deze tekening gemaakt voor een ontwerpwedstrijd van de fietsindustrie. De jury vond de tekening te professioneel om mee te mogen dingen naar de geldprijs. De jury zet zichzelf daarmee natuurlijk voor schut, maar heeft wel een ontwerper van het niveau van Peter Provoost, zo teleurgesteld, dat Peter van verdere bemoeienissen met de fietsindustrie heeft afgezien. Erg jammer!
Aan de tekening kun je de ervaring opgedaan in de autoindustrie afzien, maar ook dat er geen ervaring is in het rijden met een driewielige Velomobiel. In dit ontwerp zit de persoon te ver van de voorwielen af en is de druk op de voorwielen te klein voor een voldoende stabiel bochtengedrag.

Vrijdag bericht ligfiets.net

2011-10-09T00:51:00.000-07:00

Op het vrijdag bericht van ligfiets.net een blije hond die een trike voorttrekt.
Bauke Muntz heeft een effectieve manier bedacht om zich te laten voortbewegen door zijn herder.

Het voertuig zit heel ingenieus in elkaar, de moeite waard om het goed te bestuderen!

Mijn eerste trike

2011-10-07T05:46:00.000-07:00

De eerste ligfiets die ik gemaakt heb eind 1984, was een trike met twee fusee gestuurde 20 inch voorwielen en een 28 inch aangedreven achterwiel.
Als je de schets van het frame hiernaast goed bestudeerd kun je zien dat alle hoeken en lengte instellingen volledig traploos instelbaar zijn. Volgens mij nog steeds de beste methode om tot een goed sturende en stabiele driewieler te komen.
Als je hier een tijd mee fiets en verschillende instellingen uittest krijg je een goed gevoel wat verschillende fusee hoeken voor invloed hebben op de besturing. De invloed van het zwaarte punt van de persoon t.o.v. de wielen op de stabiliteit. De spoorbreedte op de stabiliteit. De druk op het achterwiel. Het meer of minder achterover liggen etc. etc.

Bij nieuwe modellen en bij opdrachten van derden gebruiken wij bij Flevobike nog steeds de methode van traploze instellingen van de belangrijkste hoeken en lengtes bij het eerste prototype.

Hiernaast het eerste prototype van de Tango voor het ontwerpbureau Springtime.
De wielbasis, balhoofdhoek, vorksprong, zadelbuishoek, zadelhoogte, stuurhoogte en achtervork zijn traploos instelbaar.

Een detail van de traploze balhoofdhoek instelling en de traploze wielbasis instelling.

Belangrijk is dat de scharnierpunten en andere schuif instellingen spelingsvrij zijn, zodat het een stabiel testproduct is waar normaal en zonder problemen mee gefietst kan worden.

Veilige en comfortabele fiets De Tavara

2011-10-06T00:45:00.000-07:00

Het is de moeite waard om het artikel hiernaast te lezen. Ik ben maar twee van de vier pagina's van het artikel in mijn archief tegengekomen, maar voldoende om een indruk te krijgen van de veelzijdigheid van Piet Tauber.
Piet is volgens mijn berekening inmiddels 85 jaar. Twee weken terug hebben Piet en zijn vrouw hun 60 jarige huwelijk gevierd. Dankzij een paar nieuwe kniegewrichten en een nieuw heup gewricht fiets Piet nog altijd op een door hemzelf ontworpen Tavara met elektrische ondersteuning. Wim Hoefman van Rainbow ligfietsen uit Aalten heeft deze Tavara met elektrische ondersteuning voor hem gebouwd.
Ik ken Piet al vanuit de begintijd van de NVHPV. Wij hebben regelmatig met elkaar van gedachten gewisseld over de ontwikkelingen en de mogelijkheden van fietsen. Piet is een doorzetter en spant zich nog steeds in om de fiets veiliger en comfortabeler te maken. Zie zijn verhaal hiernaast!

Piet is de architect van het Dronter Gemeentehuis. Hij combineerde nog wel eens een bezoek aan het gemeentehuis en aan Flevobike.

Bij de oprichting van de stichting Velo Nova heb ik hulp en advies gevraagd aan Piet Tauber en Rudolf Das, beide heren van bijna dezelfde leeftijd met veel kennis en zeer actief. Rudolf Das de bedenker van de naam Velo Nova heeft een prachtige poster getekend van de terrein inrichting met de gebouwen in het Zuigerplas Park in Lelystad. Voordat de poster gedrukt is zijn daar diverse getekende fietsattracties van Bauke Muntz aan toegevoegd. Een echte praatplaat die nog regelmatig wordt gebruikt bij nieuwe initiatieven om in Nederland een actief doe, onderzoek en ontwikkel park te realiseren rondom fietsen. Of dit ooit zal lukken in Nederland????.... de tijd zal het leren.
Op de stichting Velo Nova kom ik later nog terug.

Kruisbestuiving

Zoals ik al eerder aangaf, Piet is een doorzetter en blijft actief bezig met het verbeteren van de veilige en comfortabele fiets.
In januari 2007 bracht de postbode een koker met daarin een brief, een foto en een tekening.
De brief is hiernaast afgedrukt. De foto op A3 formaat was van zijn nieuwste model Tavara.
In de professionele en uitgekiende A3 tekening had Piet de hoofdonderdelen van de GreenMachine op een zodanige wijze verwerkt, dat de fiets op de foto en de fiets op de tekening exact op elkaar passen. Zo zou een nieuwe onderhoudsarme Tavara gemaakt kunnen worden met reeds bestaande onderdelen zonder grote voorinvesteringen.

Ik was zo enthousiast dat ik samen met mijn zoon Erwin dezelfde avond nog alle benodigde onderdelen bij elkaar heb gezocht, de benodigde buizen gemaakt en aan het eind van de avond stond het nieuwe model in de assemblageruimte, nog zonder stuur, cranks en enkele andere onderdelen.

Toen Arjan, Erwin en ik bij het begin van de volgende werkdag rond het nieuwe model stonden, kwam Arjan met de opmerking dat je op deze fiets nooit kunt rondtrappen, omdat de hakken tegen het brede onderdeel met de Rohloff naaf komen. Op zo'n moment voel je jezelf behoorlijk dom.

Ik heb Piet op de hoogte gebracht dat het net iets gecompliceerder was dan dat we gedacht hadden.

Het nieuwste model Tavara 2007

Toen ik de eerste foto's van de nieuwe vrachtfiets, de 8 Freight van Mike Burrows, zag met de lange open ketting kwam de tekening van Piet Tauber weer in mijn gedachten. Bij de 8 Freight waar het achterwiel veel verder naar achteren zit dan bij de Tavara kunnen de onderdelen van de GreenMachine wel toegepast worden op de manier zoals Piet Tauber gedacht had. Voor de 8 Freight zie: hier

Aluminium 7075 niet altijd de beste keus bij Velomobielen.

2011-10-05T01:05:00.000-07:00

In 1993 is Kees Bakker, beter bekend als Test Kees van het tijdschrift 'De Vogelvrije Fietser', bij Flevobike afgestudeerd op het 20 inch fietswiel met geïntegreerde rem.
Dat heeft uiteindelijk geleid tot fietswielen die bij de firma Horst-Witte in Duitsland voor Flevobike zijn geproduceerd. zie:. witte

Horst-Witte is een high tech firma met de modernste machines, waar hoogwaardige producten voor de industrie worden gemaakt. Alle aluminium producten worden gefreesd en gedraaid uit vol materiaal van de hoogste kwaliteit aluminium type 7075.

In 1996 hebben wij in een gezamenlijke stand met Witte op de Fietsrai in Amsterdam gestaan. Witte heeft daar allerlei aluminium fiets onderdelen tentoongesteld, waaronder holle cranks die in verschillende lengtes werden gemaakt.

Flevobike had de speciale Witte wielen ingestuurd voor de Aluminium Award die wij toen wonnen. Zie artikel hiernaast.

Veel van de gesloten aluminium plaatwielen zijn toegepast op Flevotrikes en Alleweders. Alle wielen waren hard geanodiseerd als corrosie bescherming.
Een nadeel van gesloten wielen is dat ze meer geluid maken dan open wielen!

Een veel vervelender probleem deed zich voor in de winter toen er met pekel was gestrooid. Vooral de mensen die in een Alleweder reden lieten zich niet tegenhouden door het winterse weer. Nog geen week nadat er gestrooid was met pekel, kregen wij het eerste telefoontje met de mededeling dat de aluminium Witte wielen bij het ventiel ingescheurd waren en er niet meer mee gereden kon worden.
Er zijn er die winter nog meer geweest met hetzelfde probleem.

Een kennis van ons, materiaal deskundige, heeft in het materialen lab van de TU Delft het probleem onderzocht. Uitkomst.... interkristallijne corrosie. Dat begint bij het vernikkelde messing ventiel waar vocht en zout aanwezig is en elektrolyse ontstaat samen met de hoge bandenspanning die de velg uit elkaar wil drukken en ook nog eens de wisselde piek belasting van het ronddraaiende wiel. De corrosie verplaatst zich als kanker langs de kristal grenzen en in een week tijd kunnen met de hand stukken uit de velg worden gebroken.

Dit is voor Flevobike een dure, maar heel leerzame les geweest. Bij ligfietsen en Velomobielen die doorgaans ook in de winter worden gebruikt, ook als er gestrooid is met pekel, passen wij bij delen die in aanraking kunnen komen met pekel geen aluminium 7075 meer toe. Aluminium 7075 is een legering met o.a. een klein beetje koper. Het is één van de sterkste en hardste aluminium soorten, maar door het koper is het minder goed bestand tegen corrosie. Bij onderdelen die in aanraking kunnen komen met pekel passen wij een aluminium legering uit de 6000 serie toe dat goed corrosie bestendig is.
Alleen bij de aluminium kettingbladen die bij de Orka en de GreenMachine beschermd binnen in de aandrijving zitten passen wij het harde en sterke aluminium 7075 nog toe.

Inkijk in de GreenMachine.

Bij de GreenMachine worden om dezelfde reden geen roestvast stalen bouten en moeren gebruikt. Roestvast staal zit hoog in de spanningsreeks (edelmetaal) en aluminium zit onderaan in de spanningsreeks (onedel). Als er vocht en zout bijkomt wordt het aluminium als het ware opgevreten (elektrolyse) door het roestvast staal. Bij verzinkte bouten en moeren is het spanningsverschil zo klein dat de dure aluminium delen rondom de bouten en moeren niet aangetast worden.
Als de verzinkte bouten en moeren in de winter niet beschermd worden door een beetje vet of tectyl kan zich hier na enkele jaren wat roest vertonen, maar het vervangen van een paar boutjes en moeren is vele malen goedkoper dan het vervangen van de dure gefreesde aluminium delen. Met een beetje tectyl op de bout- en moerkoppen kun je de winter probleemloos door komen.

Cardanaandrijving slechte keus voor een fiets!

2011-10-04T01:25:00.000-07:00

Ik geef toe dat de stadsfiets op de foto erg clean is. Gietwielen, cardanaandrijving, duomatic twee versnellingsnaaf met terugtraprem, het totaal ontbreken van kabels en het meest uniek, de holle aluminium zelfdragende spatborden zonder spatbordstangen. De fiets is bedacht en gemaakt door een student als eindwerkstuk voor zijn afstuderen.
Ondanks het cleane uiterlijk, waar ook de cardanaandrijving aan bijdraagt, vind ik een cardanaandrijving voor een fiets een slechte keus.

Wij hebben in het verleden op verzoek van de PTT Post een cardanaandrijving van het Duitse merk Fendt in de praktijk getest op een Flevotrike. Als deze aandrijving het goed was blijven doen, was het de bedoeling de aandrijving toe te passen bij de speciale PTT Posttrike. De aandrijving kreeg al snel te veel speling in de twee haakse tandwieloverbrengingen en is niet gebruikt bij de PTT Posttrike.

In 2000 dachten ze bij Giant ook aan het toepassen van cardanaandrijvingen.
In samenwerking met ID.Bike hebben we uitgebreid de cardanaandrijving van de Bridstone Transit vouwfiets getest.
Bij ID Bike beschikken ze over een nauwkeurige testbank voor het meten van rendementsverliezen bij kleine vermogens. Deze testbank stamt nog uit de tijd dat ze bij DAF Special Products gewerkt hebben aan een traploze duwband versnellingsnaaf voor fietsen.

Hiernaast alle onderdelen van de cardanaandrijving na diverse testritten en na een aantal draaiuren onder belasting op de testbank.

Het gewicht van de totale cardanaandrijving (single speed) is 4,5 kg. Wij hebben Giant laten zien dat een single speed kettingaandrijving in een zelfdragende aluminium kettingkast 2,5 kg weegt, een hoger rendement heeft, minder slijtage gevoelig is en goedkoper om te produceren.

Hiernaast een foto van de tandflanken van het kroonwiel op de trapas. De donkere plekken op de foto zijn slijtage plekken. Na omgerekend 1000 km op de testbank samen met de testritten, is er reeds een duidelijk voelbare vergrote speling tussen de haakse tandwielen.

Een cardanaandrijving voor een fiets is natuurlijk ook erg onlogisch.
Met een fiets wil je een voorwaartse beweging maken. Bij een cardanaandrijving wordt de voorwaartse beweging van de benen bij de trapas omgezet in een rotatie dwars op de bewegingsrichting. Hetzelfde gebeurd nog een keer bij de achteras van het achterwiel. Dus tweemaal een onnodige omzetting van de draairichting.

Een mens kan een koppel (kracht maal arm) leveren van 200 tot 300 Newtonmeter bij nul toeren. Een gemiddelde kleine auto levert hetzelfde koppel, maar dan bij een toerental dat meestal boven de 3500 omwentelingen per minuut ligt.
Tandwielen en lagers zijn slecht bestand tegen hoge statische belastingen en dat is wat er gebeurd bij fietsen. Grote krachten bij hele lage toerentallen of bijna stilstand. De contactvlakken waar de krachtoverbrenging bij de tandwielen plaats vindt zijn vele malen kleiner dan de contactvlakken tussen de ketting en het kettingblad.
De hoge slijtage bij de cardanaandrijving van de PTT Posttrike en bij de Bridstone vouwfiets zijn het gevolg van een te hoge vlaktedruk tussen de tandvlakken.
Er is nog steeds geen betere overbrenging voor fietsen dan de ketting. Als de kettingaandrijving goed beschermd wordt tegen inwerking van vocht en vuil en goed gesmeerd wordt, kan er minimaal 50.000 kilometer mee gefietst worden met bijna 100% rendement. Let wel......kwaliteitskettingen gecombineerd met de juiste kettingbladen.